nummer van 15/03/2012 door

‘Easy’ van Joanna Newsom

Wel even je blik bijstellen

Joanna Newsom – Easy (with lyrics)

Welk meisje zou jij liever in je borstzak stoppen dan haar het hof maken? Zo besloot Gijs gisteren zijn stuk over de jonge zangeres Lianne La Havas, die hij eigenlijk altijd bij zich zou willen dragen om af en toe naar te lachen. Ik heb er ook een, eentje die tevoorschijn komt als ik haar naam roep, die graag hoort wat me dwarszit, die zegt dat ze zelfs plezier aan me beleeft als ik slaap, makkelijk en fijn in de omgang is, en die me met haar soms sprookjesachtige liedjes wegvoert van hier. In plaats van af en toe naar haar te lachen, wil ik eigenlijk alleen maar dat ze af en toe voor me zingt:

I am easy
Easy to keep
Honey, you please me
Even in your sleep
But my arms want to carry
My heart wants to hold
Tell me your worries
I want to be told

Joanna Newsom heet ze, 30 jaar oud, begenadigd zangeres, harpiste en pianiste, en schrijfster van betoverende liedjes. Die staan op de drie albums die ze sinds 2004 heeft uitgebracht. In 2010 komt haar laatste plaat, Have One On Me uit, zes jaar na de tweede, Ys. Maar de fans hebben niet voor niks gewacht al die jaren. Newsom weet op Have One On Me haar luisteraars weer te fascineren met weelderige melodieën, afgemeten orkestraties en verhalende teksten die een venster zijn op een andere plek, een ‘panoramische droomwereld’, zoals een Amerikaanse recensent treffend schrijft. En met het eerste nummer van de plaat is het al gelijk raak.

Het album kreeg ook wat kritiek te verduren, voornamelijk vanwege de lengte. Have One On Me bestaat namelijk uit drie cd's of platen.

Droomwereld

‘Easy’ heet dat nummer. Zorgvuldig bouwt Newsom in korte tijd vanaf de kale en koude grond een droomwereld waarin de meeste bewoners al snel hun gezicht laten zien. Het begint met haar zang, “Easy, easy”. Op de achtergrond klinken de violen. Na het eerste couplet komt de piano om de hoek kijken. “No one knows what is coming”, zingt ze. De violen worden iets uitbundiger en gaan omhoog. Als dan in het volgende couplet – “Or how I am worn to the bone by the river” – de piano wegvalt, zetten de violen een strak ritme in om de spanning op te voeren. Als dan de piano zich weer bij de violen voegt, stijgt die spanning nog iets. Op 1:30 vallen zang, violen en piano op heerlijke wijze samen. Het eerste hoogtepuntje van de plaat begint.

Iets later voegen ook onder andere de fluit en uiteindelijk ook de koperblazers zich bij het gezelschap. Allemaal kennen ze hun plek in de droomwereld van Newsom en op beheerste en geraffineerde wijze treden ze om beurt even op de voorgrond.

Kinderogen

Have One On Me was geen makkelijke plaat om te maken. Tijdens het proces, in 2009, kreeg Newsom last van haar stembanden. Zelfs zo erg dat haar stem er door veranderde en dat ze haar zangstijl moest aanpassen. Dat is goed te horen als je Ys en haar laatste plaat naast elkaar legt. Op die laatste klinkt het allemaal wat minder ‘gek’, ze heeft wat minder excentrieke trucjes die ze doet met haar stem. Na Ys werd vaak gezegd dat ze op een kinderlijke manier zong, tot grote frustratie van Newsom die zich daardoor gekleineerd voelde.

Wat je met een lelijke term misschien wél kinderlijk kunt noemen en wat me zo aanspreekt in Newsom, is de onbevangenheid die in haar werk doorklinkt. Het is er een die we maar weinig bij volwassenen zien. Het zijn de kinderogen waarmee je ineens een heel ander licht ziet schijnen op de wereld om je heen. Een licht dat een sloep ineens verandert in een piratenschip, dat een boom omtovert tot een universum vol vreemde volken en de doos vol oude kleren op grootouders’ zolder transformeert in een chique reiskoffer met daarin de weelderigste jurken en mooiste pakken die je ooit hebt gezien. Als je nou eens met die blik probeert te kijken door het venster dat Newsom met elk liedje weer schept, zie je misschien ook wel die ‘panoramische droomwereld’. Of doe eens gek en klim er door heen.

Tags: , , , , , , , , , ,

-->