nummer van 13/03/2012 door

‘Fertile Green’ van High On Fire

Op naar de beste metalplaat van 2012?

High on Fire – "Fertile Green"

Het mooie van een hobby als muziek is dat die zich in vele vormen laat uitvoeren. In eerste plaats natuurlijk met het luisteren ernaar maar ik beleef minstens zoveel plezier aan het lezen van biografieën van artiesten, het speuren naar goeie bootlegs of het in elkaar zetten van playlists op Spotify. Het uitkijken naar nieuwe platen behoort ook tot die categorie subhobby’s. Weliswaar niet zo’n heel actieve bezigheid, en sinds de meeste albums voor hun releasedatum al op internet gelekt zijn heeft het ook wel wat aan zijn charme verloren, maar toch. Er zijn in ieder geval altijd wel bands waarvan ik vurig zit te hopen op nieuw werk, maandenlang in het duister tast over wat er komen gaat en dan ineens een onverwacht levensteken van opvat. Een eerste blik op het artwork, een vers interview of een gloednieuwe track, iedere hint naar een nieuwe plaat is welkom.

Soms is de jacht bevredigender dan het uiteindelijke resultaat, zoals bijvoorbeeld het geval was met Bruce Springsteens nieuwe album Wrecking Ball. Met plezier las ik hoe we werden warm gemaakt voor een nieuwe The Rising maar toen ik de plaat uiteindelijk voor het eerst in zijn volledigheid hoorde, vond ik het meer een jammerlijke klaagzang dan de hoopgevende belofte die was aangekondigd. Maar gelukkig zijn er ook nog steeds platen die mijn verwachtingen vooraf compleet overtreffen, zoals bijvoorbeeld de samenwerking van Dr. John met Dan Auerbach van The Black Keys op zijn nog te verschijnen plaat Locked Down of de snoeiharde sound op de nieuwe van Rise And Fall. Toevallig twee platen die ik al in hun geheel heb mogen horen, wat niet het geval is bij het album dat hoort bij het nummer van vandaag. Slechts één track blies er nog maar door mijn speakers en daar moet ik het tot 3 april mee doen.

Zweepslagen van de gitaar

Ik denk dat ik High On Fire een paar jaar later ontdekte dan Mastodon, dat zo’n tien jaar geleden op mijn pad kwam. Die laatste band had mijn muzikale belevingswereld al compleet op zijn kop gezet met de albums Remission (2002) en Leviathan (2004) en ik dacht op dat moment dat er geen betere metalband bestond. De oude helden van de hardrock werden geëerd met klassieke riffs en dat op zo’n progressieve manier, dat het toch klonk als iets dat je nog nooit eerder hoorde. High On Fire blies me een paar jaar later op exact dezelfde wijze omver. Qua virtuositeit op hetzelfde niveau als Mastodon, al ligt het er bij High On Fire wat minder dik bovenop. De band uit Oakland, Californië kiest wat dat betreft vaker voor de frontale aanval waarbij de luisteraar met monsterlijke riffs en de rauwe strot van zanger/gitarist Matt Pike compleet murw gebeukt wordt.  De eerste plaat die dat voor elkaar kreeg was Death Is This Communion (2007), waarna met terugwerkende kracht ook de albums Blessed Black Wings (2005) en Surrounded By Thieves (2002) tot mijn favoriete gingen behoren. De eerste keer dat ik ‘Fury Whip’ hoorde, blijft echter een ongeëvenaarde ervaring.

High On Fire performing Fury Whip at Grog Shop

Het album dat daarna  in 2010 verscheen, Snakes For The Divine, werd door veel fans toch met wat minder enthousiasme ontvangen. Samen met producer Greg Fidelman (Metallica, Slayer, Slipknot) kwam de band tot een wat gepolijster geluid dat er bij veel liefhebbers niet in ging. Ik kon er zelf prima mee leven en de plaat komt hier zeker nog wel eens voorbij, maar moet ook toegeven dat het niet het beste werk van de band is. Het maakte me uiteindelijk des te nieuwsgieriger waar de band na die plaat mee zou gaan komen. Een verdere ontwikkeling richting een sound die een breder publiek aanspreekt, zoals Mastodon dat al succesvol deed? Of toch terug naar de hardere, in stoner verankerde roots van de oudere platen? Het antwoord was overduidelijk toen twee weken terug ‘Fertile Green’ online zijn première beleefde, het eerste nummer van het nieuwe album De Vermis Mysteriis dat op 3 april verschijnt.

Op leven en dood

Hoewel er de eerste dertig seconden alleen drums te horen zijn, is er over de intentie van de rest van het nummer geen enkel misverstand: dit gaat hard worden, loeihard. Alsof er een monsterlijk ritueel ingeluid wordt, met bezwerende toms en basdrum en felle accenten op de snare en bekkens. De riff die vervolgens wordt ingezet is onmiskenbaar High On Fire zoals we die kennen van de albums voor Snakes For The Divine. Alsof er een kettingzaag wordt aangeslingerd die zich door een ogenschijnlijk ondoordringbaar woud van mokerharde drums en bas moet gaan vreten. De stem van Pike functioneert daarbij als een gritstraler die het vrijgebaande pad gelijk weer aan puin helpt. De coupletten zijn een voortdurend gevecht op leven en dood tussen zang en gitaren waarbij de spanning en intensiteit steeds maar verder opgevoerd worden, tot het bijna onhoudbaar wordt. Vanaf 2:09 is er even twee seconden rust als de bas in z’n eentje wat doodskreten gorgelt, maar Matt Pike dendert er doodleuk overheen met een solo waar geen eind aan lijkt te komen. En waarvan je ook niet wilt dat er een eind aan komt. Als dat zo rond 2:57 dan toch gebeurt schakelt de band terug naar lagere versnelling die door een nieuwe riff echter niks minder zwaar klinkt. Een mooie opmaat voor het einde, waarin alles nog eens even compleet los mag. Als de rest van De Vermis Mysteriis ook maar de helft van de kwaliteit van ‘Fertile Green’ heeft, dan heb ik mijn favoriete metalplaat voor 2012 al gevonden.

Tags: , , , , , , , , , ,

-->