nummer van 10/03/2012 door

‘Love letters’ van Ketty Lester

Brieven teruggevonden in ‘Blue velvet’

https://youtube.com/devicesupport

Waarom sommige artiesten nooit echt doorbreken is een moeilijke vraag – één die we ons hier bij Nummer van de Dag vaak afvragen. Ketty Lester, bijvoorbeeld, niet echt een household name, maar waarom niet? Met een hitsingle, een Grammy-nominatie, een rol in de serie ‘Little house on the prairy’? We beginnen vooraf aan.

Ketty Lester werd op 16 augustus 1934 geboren als Revoyda Fierson in een van de boerenfamilies van het plaatsje Hope, in Arkansas. We weten dat ze vijftien broers en zussen had, in school- en kerkkoren zong, en we weten dat ze op 21-jarige leeftijd een beurs won om muziek te gaan studeren in San Fransisco. Als we die informatie extrapoleren kunnen we zeggen dat Lester het muzikale vogeltje van de familie was. Maar voor hetzelfde geld hield de familie Fierson wekelijkse muziekavonden waar alle kinderen aan meededen. Wie weet.

Van de vijftien was het in elk geval Lester die het nest verliet om professioneel muziek te maken. Ze begon in de Purple Onion club (veranderde voor diens affiches haar naam) en ontmoette daar zangeres Dorothy Shay, die Lester op haar beurt voorstelde aan de producers Ed Cobb en Lincoln Mayorga. Met hen aan haar zijde tekende Lester in 1961 bij Era Records en bracht ze in 1962 de single ‘I’m a fool to want you’ uit. De Dick Haynes cover ‘Love letters’ stond op de B-kant van de plaat, met Mayorga achter de toetsen en Earl Palmer op drums. [1]Dj’s speelden liever de B-kant van de single en het nummer bereikte een top-5 positie in zowel de Amerikaanse als de Engelse hitlijsten. Dankzij het succes van het nummer bracht ze in 1962 het gelijknamige album ‘Love letters’ uit waarmee ze een Grammy-nominatie scoorde in de categorie ‘Best Female Pop Vocal Performance’. Tot zover een mooi verhaal over een meisje uit Hope.

Helaas stagneerde Lesters carrière hier. Ze maakte een overstap naar het label RCA, waar ze meerdere singles en twee platen uitbracht die geen van allen echt goed van de grond kwamen. Het blijft speculatie, maar het lijkt het erop dat ze toen, enigszins gedesillusioneerd, maar koos voor een overstap naar de filmindustrie.

Er is iets tragisch aan Ketty Lesters ‘non-succesverhaal’. Voor iemand met een enorme hit op haar naam, een samenwerking met Betty Everett (ze maakten samen een LP) en een Grammy-nominatie hebben relatief weinig mensen van haar gehoord. Voor haar acteercarrière geldt hetzelfde; ze verdient er geen ster mee op Hollywood Boulevard, maar de meesten van ons kennen ‘The little house on the prairy’, ‘Days of our lives’… en ‘Blacula’ (de seventies blaxploitation horrorfilm, Deadlier than Dracula). En toch doet de naam Ketty Lester weinig belletjes rinkelen.

In 1986 werden haar liefdesbrieven gelukkig alsnog onsterfelijk gemaakt op een plek waar film en muziek voor het mooiste huwelijk zorgen: een officiele soundtrack. In dit geval voor de David Lynch film Blue velvet. Longtime collaborator van Lynch Angelo Badalamenti componeerde tien stukken voor de soundtrack en koos vier nummers die de lijst in stijl afmaakten. ‘Love letters’ is er één van. Onder de filmscène waarin hoofdpersoon Jeffrey twee lijken ontdekt en de politie het plaats delict komt binnenstormen, starten opeens Mayorga’s kalme, licht bluesy pianonoten. De ongrijpbare kalmte van Lesters stem klinkt precies als de doodse stilte van de kamer waarin Jeffrey en de lijken zich bevinden en het verdriet dat hem plotseling overspoelt. Perfecte scène. Zonder Ketty Lester geen Blue velvet. Kijken:

https://youtube.com/devicesupport

  1. [1]Een snelle blik op Earl Palmers muziekcarrière is genoeg om je hoofd te laten ontploffen; van Little Richard tot The Who, Tom Waits, Sam Cooke

Tags: , , , , , , , ,

-->