nummer van 06/03/2012 door

‘Jacksonville’ van Sufjan Stevens

Met dank aan de shuffle

Sufjan Stevens – Jacksonville

“Is dat nou niet lastig, om iedere week weer een nieuw nummer te bedenken?” Een vraag die je als NVDD-blogger nogal eens voor je kiezen krijgt. Het antwoord is meestal “Nee,” omdat ik iedere week wel tien nummers hoor die hier eigenlijk eens besproken zouden moeten worden. Altijd is er wel een oude plaat die ik heb herontdekt en waar een prachtverhaal achter blijkt te zitten. Of een te gek nieuw bandje dat door het onmetelijke internet op mijn digitale bordje wordt uitgespuugd. Nee, een nieuw nummer bedenken is meestal geen probleem, er eentje uitkiezen uit het enorme aanbod vaak wel. Deze week was dat helaas anders. Ik had geen idee, geen inspiratie en na tien minuten starend voor m´n platenkast te hebben gestaan veranderde dat nog steeds niet. Dan maar even scrollen door m´n iPod; tussen die 10.663 nummers zou toch wat te vinden moeten zijn. Sterker nog, in principe zouden het 10.663 potentiële kandidaten moeten zijn.

Op goed geluk dan maar

Ik besloot de proef op de som te nemen en het lot te laten bepalen. Alle nummers op shuffle afspelen en het zesde nummer zou mijn Nummer van de Dag worden. Waarom zes? Geen idee, gewoon een willekeurig getal en ik had nou eenmaal geen tijd om nummer 348 af te gaan zitten wachten. Nu maar hopen dat er bij die vijf eerste nummers geen track zat die ik veel liever zou doen. Even kort de nummers die mijn iPod me voorschotelde voordat mijn nummer van vandaag zou komen:

1. ‘No Class’ van Motörhead’
Ja hoor, daar gaan we al. Motörhead! Waarom heb ik daar nog geen stuk over geschreven? Nou ja, heeft dit experiment in ieder geval alvast een goed voornemen opgeleverd. ‘No Class’ is wat dat betreft ook gelijk een goede kandidaat.

Motörhead – No Class

2. ‘I Won’t Lie Down’ van Face To Face
Oh wreed lot, weer een nummer dat met recht bovenaan deze pagina had kunnen staan. Een tijdje terug besprak ik mijn liefde voor punkrock aan de hand van ‘The Decline’ van NOFX, maar Face To Face draag ik eigenlijk nog wel een warmer hart toe dan NOFX. Nog een voor het lijstje dan maar.

I Won't Lie Down – Face To Face

3. ‘Under African Skies’ van Paul Simon
Ja, hier heb ik dus even echt geen zin in hè. Graceland is absoluut een prachtalbum maar na dat gitaargeweld van zonet is me dit echt wat te fijngevoelig en cultureel verantwoord. Volgende!

Paul Simon Under African Skies 0001

4. ‘Take Me With U’ van Prince and the Revolution
Ah, m’n iPod blijft nog even hangen in de eighties. Prince is natuurlijk zonder twijfel NVDD-waardig maar gelukkig hebben we daarover al een gastblog van Gijs van Klooster die de kleine held een veel betere eer kan bewijzen dan ik.

https://youtube.com/devicesupport

5. ‘Escapism’ van Rise And Fall
Ai, deze valt sowieso af. Voorlopig dan, want ‘Escapism’ staat op een plaat die nog niet uit is en waarvan het platenlabel er vast niet op zit te wachten dat ik er al wat van online gooi. Belgisch hardcoretrots Rise And Fall brengt hun nieuwe plaat Faith uit op 20 maart dus je zult nog even moeten wachten om zelf te horen wat voor een bruut monster van een album dat is geworden.

6. ‘Jacksonville’ van Sufjan Stevens

Kijk, daar kun je mee voor de dag komen. En nog een nummer met een goed verhaal ook. ‘Jacksonville’ staat namelijk op Illinois, het tweede album uit een reeks van vijftig die Sufjan Stevens zou gaan maken voor elk van de Verenigde Staten. Zou, want verder dan twee kwam Stevens tot nu toe niet. Het project begon in 2003 met het album over zijn thuisstaat Michigan, waarbij Stevens aankondigde voor ieder van de vijftig Amerikaanse staten een album te gaan schrijven. De scepsis waarmee dit plan werd ontvangen was even groot als het enthousiasme waarmee Michigan door de fans werd onthaald. Toen hij twee jaar later met Illinois kwam leek die gekke Stevens het nog zowaar echt van plan te zijn ook. Indrukwekkender nog was de kwaliteit van het album. Met maar liefst 22 nummers een flinke kluif, maar dankzij de fantasierijke wereld van de singer-songwriter en zijn gave om dat te vertalen naar spannende muziek en intrigerende verhalen werd het een van de beste albums van 2005.

Kijk, echt waar!

De geruchten over welke staat er daarna aan de beurt zou zijn staken natuurlijk al snel en hardnekkig de kop op. Sufjan Stevens begon live het nummer ‘The Maple River’ te spelen, wat kon verwijzen naar rivieren in Iowa, Minnesota, North en South Dakota. Zelf hintte hij naar Oregon en Rhode Island als volgende kandidaten en ook New York leek na een nummer dat hij maakte over de Brooklyn-Queens Expressway voor de hand te liggen. Alle verhalen werden echter de kop ingedrukt toen er in 2006 een verzamelalbum verscheen van Stevens label Asthmatic Kitty. ‘Sufjan Stevens is not going to write a record for each of the 50 states after all’ stond er letterlijk in de online liner-notes te lezen. Om de verwarring nog groter te maken verdween die regel even later weer en bleef Stevens er in toekomstige interviews naar hinten. Hij liet ook al eens doorschemeren dat het hele idee vooral een promotionele stunt was en gezien zijn activiteiten op andere vlakken [1] is dat misschien wel de meest aannemelijke verklaring. Maar het mooie van Sufjan Stevens is dat het derde deel uit die reeks er volgend jaar ook gewoon ineens kan zijn. Tot die tijd is er genoeg uit zijn oeuvre om van te genieten, vandaag dus ‘Jacksonville.’

  1. [1] Stevens maakte uiteindelijk in 2007 een film met muziek over de Brooklyn-Queens Expressway, bracht verschillende kerstplaten uit en liet in 2012 met The Age Of Adz het statenproject duidelijk los.

Tags: , , , , , , ,

-->