nummer van 28/02/2012 door

‘The Last Living Rose’ van PJ Harvey

Heimwee voor gevorderden

PJ Harvey – The Last Living Rose

En of Engeland op haar muzikale grondvesten schudde toen Let England Shake vorig jaar uitkwam. Des te harder omdat PJ Harvey’s laatste plaat met eigen werk (White Chalk uit 2007) er een was waarop ze voor haar doen ingetogener te werk ging dan voorheen. Niet alleen muzikaal was Let England Shake imposanter, maar handelend over een onderwerp als de Eerste Wereldoorlog ook qua thema. Een zwarte bladzijde die Polly Jean Harvey nog eens opensloeg en op wonderbaarlijke wijze onder de loep nam. Ze reisde er met haar medemuzikanten zelfs voor naar het Turkse schiereiland Gallipoli, waar tijdens die oorlog 43.000 Britse soldaten de dood vonden en schreef er het nummer ‘The Colour Of The Earth‘ over. Een onderneming die je bij iedere andere artiest overmoedig en pretentieus had kunnen noemen, maar bij Harvey zonder twijfel in de juiste handen is. Tot op heden kent het resultaat van haar 24-jarige muzikale carrière nauwelijks een zwak moment en liet ze op Stories From The City, Stories From The Sea bijvoorbeeld al horen dat een inspirerende plek (New York in dat specifieke geval) kan leiden tot een prachtig album.

Heimwee

‘The Last Living Rose’ is het tweede nummer op Let England Shake en muzikaal gezien in vergelijking tot de rest van de plaat eigenlijk nogal een niemendalletje. Tussen het beklemmende gewicht van de andere nummers is het daarentegen wel een mooi, klein sprankje hoop. Heimwee waarin je meest eenvoudige herinneringen nog een warme gloed krijgen en niks rationeels daar afbreuk aan kan doen. Harvey roept dat gevoel in de eerste twee coupletten prachtig op, door niet eens zo heel aantrekkelijke taferelen zo te beschrijven dat je er alsnog op slag verliefd op wordt:

Goddamn Europeans!
Take me back to beautiful England
And the grey damp filthiness of ages
And battered books

And fog rolling down behind the mountains
On the graveyards and dead sea captains
Let me walk through the stinking alleys
To the music of drunken beatings

Zwalkend door een steegje

Muzikaal gezien wordt dat gevoel perfect onderbouwd. De treurig slepende drums tijdens de intro, de gedempte gitaren die bescheiden bijvallen en natuurlijk PJ’s getergde stem. Je hoort de ingehouden verbetenheid in iedere lettergreep en in de woorden “beautiful England” klinkt bijna een verliefde zucht terug. Je ziet de mist over de heuvels rollen als ze er over zingt en kunt je een paar tellen later ook gelijk voorstellen hoe het is om met haar dronken door een natgeregend steegje te zwalken. Even later neemt een blazerssectie het een coupletje van haar over, voordat een paar laatste woorden het verlangen naar het thuisland compleet maken:

Let me watch night fall on the river
The moon rise up and turn to silver
The sky move, the ocean shimmer
The hedge shake, the last living rose quiver

De overige elf nummers van Let England Shake zijn een al even geanimeerde reis door Engeland en haar geschiedenis. Dat werd na het verschijnen van de plaat nog eens extra kracht bijgezet door Seamus Murphy, een Britse oorlogsfotograaf die voor ieder nummer van het album een korte film maakte waarvan de clip hierboven er een is. Engeland was Harvey ook dankbaar voor het document dat ze van het land maakte en beloonde haar met de tweede Mercury Prize in haar loopbaan, iets dat niemand ooit eerder presteerde.

Tags: , , , ,

-->