nummer van 27/02/2012 door

‘Bring The Noise’ van Public Enemy

Een auditieve lappendeken

Bring the noise- Public Enemy (original version)

“Ik pas meestal voor live hip hop,” zei ik tegen de eigenaar van de sneakerstore. Ik ga er met regelmaat langs. Voor een praatje, want volgens mij heb ik er nog nooit een paar schoenen gekocht. Wat praten over basketbal en muziek, daar kom ik voor. We keken naar een interview van MF Doom en begonnen over zijn optreden in Tivoli van vorig jaar. Ik was om bovenstaande reden niet gaan kijken. Dat en het feit dat een kaartje bijna dertig euro was. Mijn gesprekspartner was wel gegaan en moest helaas toegeven dat het optreden inderdaad niet veel soeps was. Weinig te zien, weinig interactie, weinig sfeer. Jammer.

We deelden verhalen over de spaarzame positieve herinneringen. Ik zag De La Soul een fantastische show neerzetten in Antwerpen een paar jaar geleden en vorig jaar nog verbaasde Jungle Brothers toen ze voor ocharme tweehonderd man het dak er af speelden in Eindhoven.  Hun optreden van anderhalf uur lang was arm aan hits, maar rijk aan geniale improvisaties en energie. Knap voor mannen die al zo lang in het vak zitten en zoveel meer verdienen dan zo’n schamele opkomst. Na hun set gaven de J.B.’s nog een block party die ik helaas heb moeten missen. The Roots is nog zo’n uitzondering op de liveregel, maar aangezien die met een voltallige band op het podium staan is dit misschien minder verbazingwekkend. In ieder geval, ik denk wel twee keer na voor ik naar een hip hop-band ga kijken.

Die avond kreeg ik een mail van Tivoli. Public Enemy speelt 22 augustus in Utrecht. Daar moet ik heen! En daar dacht ik dan weer geen twee keer over na. Nu heb ik wel goede verhalen gehoord over de vorige keer dat P.E. Nederland aandeed, maar dat doet in dit geval niet ter zake. Ik heb Chuck D., Flavor Flav en de hunne nog nooit gezien en wil de kans niet weer aan me voorbij laten gaan, want Public Enemy heb ik op een voetstuk staan. De band was vernieuwend, genrebepalend, tekstueel sterk en hun muziek was een lappendeken van coole samples, iets wat mij ontzettend aanspreekt.

Luister eens naar andere rapalbums uit de late jaren tachtig. Critical Beatdown van Ultramagnetic M.C.’s, Goin’ Off van Biz Markie, Criminal Minded van Boogie Down Productions, Raising Hell van Run-D.M.C. … allemaal fantastische platen, maar ook allemaal veel ruwer, veel basaler dan de gelaagdheid die The Bomb Squad, het productieteam achter P.E., in de nummers wist te steken. Voorbeeld: de veertien nummers op It Takes A Nation Of Millions To Hold Us Back zijn samen goed voor een negentigtal samples. Dat zijn bijna zeven fragmenten per nummer. Ter vergelijking, de eerder genoemde platen komen niet boven een gemiddelde van drie samples uit.

Om aan te tonen wat een minitieus werk de nummers van Public Enemy zijn, ga ik hun grote hit ‘Bring The Noise’ ontrafelen.

Knip- en plakwerk

De eerste woorden komen van Malcolm X. Broeder Malcom zegt:  When you have coffee that’s too black, it means it’s too strong. Een paar knipjes zorgen voor een krachtigere boodschap. Too Black. Too Strong.

Malcolm X – Message to the Grassroots – Pt. 3

Vervolgens knalt na 6 seconden de typerende blazersriedel er in. P.E. Begint er mee, maar oorspronkelijk komt het uit ‘It’s My Thing’ van Marva Whitney.

Marva Whitney- It's My Thing (Part 1)

De start van ‘Bring The Noise’ is furieus. We krijgen vooral veel van The J.B.’s te horen. De backupband van James Brown speelde op het nummer van Whitney en leende ook een drumbreak uit een eigen nummer, ‘The Grunt’.

The JB's-The Grunt

Op 0:15 snijden de gitaren uit ‘Get Off Your Ass And Jam’ van Funkadelic er snoeihard in.

Funkadelic – Get Off Your Ass And Jam

Een luttele 35 seconden later roepen de Fantastic Five TURN IT UP!

https://youtube.com/devicesupport

en worden blazeraccenten uit ‘Give It Up Turn It Loose’ van James Brown gebruikt.

https://youtube.com/devicesupport

Even later (1:07) horen we een klassieke drumbreak, ‘Funky Drummer’ van James Brown (ja, weer hij)

James Brown Funky Drummer

“They’ll never care for the brothers and sisters,” zegt Chuck D, ondersteund door announcer van Wattstax Reverend Jesse Jackson die The Soul Children aankondigt. (1:21)

WATTSTAX The Soul Children – I Dont Know What This World Is Coming Too

En zo gaat het nog wel een tijdje door. Vaak zijn het kleine details of omgedraaide loopjes die nog maar amper te herkennen zijn. Geloof me, bovenstaande uitzoeken was soms al het nodige werk. Punt blijft dat ik Public Enemy een van de boeiendste bands uit de hiphopgeschiedenis vind en mijn god, wat kijk ik er naar uit om ze aan het werk te zien! Hopelijk dragen ze weer shirts van die andere favoriete band van me.

 

 

Tags: , , , , , , ,

-->