nummer van 26/02/2012 door Mark Michels

‘Kick Out The Jams’ van MC5

Are you ready to testify?!

Gastblogger Mark Michels wist al vrij vroeg dat hij muziekjournalist wilde worden. Dit tot wanhoop van zijn decaan die hem bijna smeekte om altijd een plan B te hebben. Mark trok zijn eigen plan en schreef zo sinds die tijd voor magazines als Pebbles, Opscene, FRET, Festivalinfo.nl en Muziek.nl. Voor die laatste twee schrijft hij nog steeds en sinds enige tijd ook vooral op zijn eigen blog Needle Dose. Mocht je nog om onverklaarbare redenen nog nooit een letter van hem hebben gelezen, dan zou je hem ook kunnen kennen als oud-roadmanager van de Travoltas of van zijn vaste dj-avonden in de Tilburgse Extase.

https://youtube.com/devicesupport

Dit blog is een schoolvoorbeeld van hoe de actualiteit je soms (helaas) achterhaalt. Afgelopen week overleed namelijk bassist Michael Davis van MC5 en de vele berichten op Facebook duidden al op de importantie van deze band. Het idee voor een ode aan ‘Kick Out The Jams’ lag er echter al een klein maandje.

Detroit. Een stad die bekend staat om zn aparte mengelmoes qua muziek die het voortbrengt. De stad van de autoindustrie die je duidelijk terug hoort in de garagerock van MC5, maar natuurlijk ook van The Stooges. Maar het is ook de stad van Motown, wat maakt dat alle muziek afkomstig uit deze stad een flinke soulinjectie heeft gekregen.

Statement

Kick Out The Jams is een statement. Een pamflet. Een call to arms. De belichaming van ROCK voor eenieder die ook maar enigzins rock ’n roll bloed door de aderen heeft stromen. MC5 debuteerde in 1969 met dit livealbum. De band had al snel een geduchte livereputatie in hun hometown, door een rockjournalist ook wel omschreven als “a catastrophic force of nature the band was barely able to control” en “fans compared the aftermath of an MC5 performance to the delirious exhaustion experienced after a street rumble or an orgy.” Waarvan akte.

De urgentie die het gelijknamige nummer basic gezien al uitstraalt krijgt nog een extra dimensie door het flirten van de band met Marxisme, de Black Panthers (later werd MC5 ook wel tot de White Panthers gerekend), openlijke stellingname tegen de oorlog in Vietnam en de oproep tot vrijheid van meningsuiting en expressie. There ya go!

Het legendarische album werd opgenomen in de Grande Ballroom in Detroit op 30 en 31 oktober 1968. De spanning werd alvast aardig opgepookt door de even legendarische aankondiging van het nummer met een uitzinnig “Kick out the jams motherfuckers!!” En wat er daarna gebeurt valt moeilijk te omschrijven, maar een sonische aanval op al je zintuigen komt wellicht het beste in de buurt. Je wordt letterlijk van je sokken geblazen door een ongeëvenaarde explosie van energie, samenkomend in een nummer waarin zoveel stoot- en zeggingskracht zit dat je er je leven lang mee vooruit kunt.

Impact

Toen ik het nummer voor het eerst hoorde kon ik het niet bevatten. Ongeloof over het jaartal (1968), de jaloersheid dat ik het niet bewust heb meegemaakt, het besef hoe het geweest moet zijn voor de mensen die MC5 toen voor het eerst zagen (aliens?!) en het korte leven dat de band beschoren tot hun einde in 1972 is geweest. Het allerbelangrijkste heeft het nummer me echter wel gegeven; een levenslange verslaving aan rock en harde gitaren, een ultiem gevoel van vrijheid, een oproep, nee een eis om je leven te leven en te vieren. Want DAT is wat ‘Kick Out The Jams’ echt inhoudt.

Tags: , , , , , , ,

-->