nummer van 24/02/2012 door

‘L’orient est rouge’ van Kocani Orkestar

Het leven is: het organiseren van een feest

Kocani orkestar – L'orient est rouge

Woensdagochtend 8 februari hadden vier journalisten een afspraak in Utrecht, waaronder ikzelf. De afspraak was mijn agenda ingeslopen via Twitter, waar die andere journalisten en ik via de bekende weg van persoonlijk gekeuvel erachter waren gekomen dat wij allen wel erg dicht bij elkaar in de buurt woonden. Waarom dan niet een keer samen ontbijten? Ik dacht die ochtend: ik ga nu ontbijten met drie wildvreemde journalisten die ik ‘ken’ via Twitter, en dat is helemaal van nu en dus helemaal normaal. Arja, doe normaal. Maar wat uit deze afspraak is voortgevloeid is allesbehalve normaal.

Oost-Europeanen komen hier ergens vandaan. Even kijken hoor…

8 Februari was ook de dag waarop het flink controversiële ‘Meldpunt tegen Midden- en Oost-Europeanen’ van de PVV bekend werd gemaakt – een meldpunt in de vorm van een website, waar de hardwerkende Nederlander zijn of haar overlast van Polen, Roemenen en Bulgaren kan melden (en zeg, over alle andere Oost-Europeanen natuurlijk; laten we voor het gemak half Europa tot een probleemgebied bombarderen, moet men hebben gedacht).

Samen met Franka Hummels, een van de journalisten waarmee ik ontbeet én een soortgelijke studieachtergrond bleek te delen, raakte ik er driftig over aan de praat. Ergens tussen onze woede, verbazing en grappen in ontstond opeens het idee om zelf maar eens flink overlast te gaan veroorzaken. Openbaar dronkenschap? Geluidshinder? Dat klonk als een goed feestje.

Inmiddels zijn we twee weken verder en gaan we morgen daadwerkelijk – weliswaar symbolisch – overlast veroorzaken, oftewel, een feest geven. Het begon die woensdagochtend opnieuw via ons aller Twitter, waar we meteen al enorm veel bijval kregen. Gelijkgestemden moedigden ons aan en, nog belangrijker, boden hun diensten aan. Oost-Europa is leuk, maar we besloten ook dat het organiseren leuk moest zijn, waarop de taken snel werden verdeeld. Er werd een opzet voor een poster en een logo gemaakt, er werden locaties afgebeld en data voorgesteld. Ideeën uitgewisseld. Mensen boden aan hapjes te maken. Mee te denken. Te fotograferen. Meer dan twintig meedenkende mensen besloten hun hotmailaccount in te wisselen voor een bij gmail, omdat hun inbox het niet meer aankon. (Oké, grapje). Franka en ik kenden elkaar een paar uur toen we ineens officieel organisatoren werden van het ‘Oost-Europees Overlastfeest’.

Wat begon als een klein, spontaan, ludiek idee, is uitgegroeid tot een feest waar je U tegen kunt zeggen. Ik heb nog nooit een feest georganiseerd met een (inmiddels niet meer) onbekende collega, louter via digitale kanalen zoals Twitter en Facebook. Toch hebben we, via laatstgenoemde voornamelijk, inmiddels 664 ‘likes’ ter aanmoediging van ons feest, stonden we in het Algemeen Dagblad (Utrecht), gaven we interviews aan BNR nieuwsradio, RTV Utrecht en Radio 6, en hebben er meer dan 200 mensen aangegeven te willen komen. Dankzij dit ‘succes’ hebben we, toegegeven, achter de schermen de zeilen verschillende keren moeten bijzetten om het alsmaar groeiende publiek van een passende locatie te voorzien – maar dat was het waard. Ons Overlastfeest heeft een nieuwe, officiële locatie (drie keer is scheepsrecht?), waar kan worden genoten van al het goede dat Oost-Europa te bieden heeft: hapjes, drankjes, muziek en gastvrijheid. Want dat is hoe ik Oost-Europa voor me zie; als een familie waar je onaangekondigd kan binnenvallen, waar je door muziek omgeven bent, lekker kan eten en waar je, nu komt het, altijd welkom bent.

Ik denk dat ik ook wel voor Franka kan spreken als ik zeg dat we in een roes hebben geleefd, zo vreselijk hard als wij, maar ook de mensen die ons malle idee vleugels hebben gegeven, hebben gewerkt om iets te organiseren waaruit blijkt: Oost-Europa is leuk! Zonder voorbij te gaan aan het feit dat het meldpunt een misselijkmakende zaak is waar we met z’n allen uiterst kritisch over zijn, heeft ons feest geen uitgesproken politiek doel. Franka en ik voelen ons beiden aangesproken als het de (negatieve) beeldvorming over Oost-Europa betreft – Franka omdat ze een boek heeft geschreven over Wit-Rusland, ik omdat ik half-Macedonische ben, beíden omdat we Oost-Europese geschiedenis hebben gestudeerd en er met regelmaat rondreizen; het gaat ons simpelweg aan het hart.

Nu kunnen wij deze hartstocht omzetten in geschreeuw; hoe oneerlijk is het immers dat onze Hongaarse vrienden eerder géén, dan wel een baan kunnen krijgen, en waarom worden de hardwerkende Polen, Bulgaren en Roemenen die wíj kennen in verband gebracht met criminaliteit die in elke laag en nationale groep voorkomt? Net als het meldpunt, lijkt schreeuwen niet de manier om de werkelijke problemen, die er zijn, aan te pakken. Overlast wordt niet opgelost door een hele bevolkingsgroep, wat zeg ik, half Europa, te verklikken. Overlast wordt ook niet opgelost door de ogen te sluiten voor bestaande immigratieproblemen. Ondertussen kunnen we het meldpunt negeren, als ronduit debiel beschouwen, maar mogen we niet zwijgzaam toekijken hoe het beeld van héél Oost-Europa en diens Oost-Europeanen, als waren zij een kluit primitieve overlastgevers zonder geschiedenis en gezicht, wordt toegetakeld. Wij kiezen er daarom voor om Oost-Europa te vieren. Vier het met ons mee, bij voorkeur op de – laatste keer – Oost-Europese  brassfunk van de Macedonische supergroep Kocani Orkestar (dé groep die Zach Condon van Beirut hevig inspireerde). Tot morgen!

Oost-Europees Overlastfeest
Zaterdag 25 februari 
vanaf 20:00 uur
Dock 154 
Oudegracht a/d Werf 154, Utrecht

Tags: , , , , , , , , , ,

-->