nummer van 20/02/2012 door

‘You’ van Bill Withers

Sorry dat ik je zo vaak vergeet Bill

Bill Withers – You

Bill Withers, het zal eens geen tijd worden zeker? “Whoops! Geen nummertjes gevonden. Probeer het nog een keer!”  Zonde dat dit het resultaat is van je zoekopdracht op Nummer van de dag, wanneer je naar zo’n groot artiest zoekt. Zonde, maar het verbaast me ergens ook niet. Ik betrap mezelf er met regelmaat op dat ik Withers wel eens vergeet. Vraag me naar de groten uit de funk- en soulgeschiedenis en James Brown en Curtis Mayfield zijn de eerste namen die je te horen krijgt. Marvin Gaye, Otis Redding en Stevie Wonder volgen snel. Ike Turner, Aretha Franklin … er zullen er nog wel wat volgen, maar Bill Withers, die noem ik stomweg niet. Geloof me, dat is niet omdat ik bovenstaande artiesten hoger inschat. Withers hoort een van de eerste namen te zijn die in me opkomt. Denk maar eens aan de klassiekers die hij geschreven heeft: ‘Use Me’,  ‘Lean On Me’, ‘Just The Two Of Us’, ‘I Can’t Write Lefthanded’, ‘Grandma’s Hands’, ‘Who Is He (And What Is He To You?)’, ’Ain’t No Sunshine’. Dat kan tellen! Maar om de een of andere reden denk ik toch te weinig aan Withers. Ik heb af en toe een trap onder mijn kont nodig om me aan hem te herinneren.

Met dank aan Wax Poetics

Withers is een artiest die in het collectief geheugen gegrift zit. ‘Grandma’s Hands’ kennen we omdat Blackstreet het gesampled heeft in hun hit ‘No Diggity’. ‘Who Is He’, ‘Just The Two Of Us’ en ‘Ain’t No Sunshine’ zijn nummers die we allemaal wel kennen, maar waar de naam van de uitvoerder ons vaak ontglipt. “Oh, is DAT Bill Withers?”,  zei mijn vriendin toen ik het laatstgenoemde nummer liet horen. Natuurlijk zou ik over deze nummers kunnen vertellen. Over de “I know I know I know I know I know…” uit ‘Ain’t No Sunshine’ of over de fantastische tekst van ’I Can’t Write Lefthanded’, maar ik wil het hebben over minder bekend werk van Withers dat zeker niet minder goed is, het album +’Justments (nee, vraag me niet hoe je het uitspreekt.)

In een eerder nummer van de dag liet ik me al uit over Wax Poetics, mijn favoriete bron om muziek te ontdekken. Het eerste wat ik steevast lees wanneer ik een nieuwe WP gekocht heb, is het onderdeel ‘Re:Discovery’ waarin een aantal vaak obscure singles en platen belicht worden. Als mijn nieuwsgierigheid voldoende geprikkeld is, worden YouTube, Spotify en eventueel Soulseek of Discogs erbij gehaald.Dat was zeker het geval toen ik de eerste ‘Re:Discovery’ van WP44 (een fantastische issue met coververhalen over WAR en Syl Johnson) las. Bill Withers was me natuurlijk niet onbekend, maar +’Justments, het onderwerp van het artikel wel. De afbeelding van de hoes trok onmiddellijk mijn aandacht. Uitvoerder en titel in de linker bovenhoek. Strak lettertype en opvallend rood. Een grote flitslamp uit een fotostudio er naast, je weet wel, met zo’n paraplu er aan. Er onder zie je Bill Withers wat schrijven – in spiegelschrift.

‘You’ is de opener van de plaat. Ondanks de ingetogenheid van het nummer -typisch Withers- groovet het nummer als een malle. De schuifelende drumbeat en de twee tegen elkaar duelerende pianoriedels creëren een ongemakkelijke spanning. Vastberaden, maar met zachte stem valt Withers in: “You want to take me to a doctor to talk to me about my mind. To try to give directions to some places that I don’t really want to find.” OUCH!  Love gone bad en er moet duidelijk nog wat verwerkt worden. Withers blijft vuur spuwen, iets wat in die tijd vrij ongebruikelijk was. De liefde werd bejubeld en liefdesverdriet werd met de mantel der liefde bedekt. Daar deed Bill niet aan mee. “You’re talking right to me, but you really ain’t saying a thang. You’re pouring muddy water on me, trying to convince me it’s rain.” Ongemakkelijk en onconventioneel, dat is ‘You’ zeker. Tekstueel boeiend en vrij van herhaling, geen refrein, geen brug, maar mijn god, wat een schitterende opener van een fascinerende plaat.

Tags: , , , , ,

-->