nummer van 21/02/2012 door

‘The Decline’ van NOFX

Het magnum opus van de punkrock

https://youtube.com/devicesupport

Pak een willekeurige punkrockplaat en de kans is groot dat de totale speelduur zo ongeveer rond het half uur ligt. Blijkbaar is door de jaren heen gebleken dat de spanningsboog van de gemiddelde punkrocker zo ongeveer rond dat moment zijn beste tijd heeft gehad. Niet zo vreemd, want punkrock in het algemeen en skatepunk in het bijzonder moet vooral een energieke explosie zijn die over je heen is geraasd voor je er erg in hebt. Even flink uithalen in twaalf nummers van ieder zo’n twee minuten. Iets waar NOFX in zijn bijna dertig jaar tellende carrière altijd al goed in is geweest, maar met ‘The Decline’ een nieuw hoogtepunt aan toevoegde. Wat betreft de razendsnelle drums, al even opgejaagde gitaarpartijen, mooi gestapelde koortjes en duizelingwekkende baslijnen is het een nummer als veel andere songs van NOFX. Hij is alleen tikkie langer, 18 minuten en 19 seconden om precies te zijn.

“Recording this fuck was a total nightmare”

Een punkrocknummer van dik achttien minuten, dat moet na drie minuten toch al wel gaan vervelen? Ik dacht hetzelfde toen ik voor het eerst van het krankzinnige idee hoorde, maar had eigenlijk al beter moeten weten. Fat Mike, El Hefe, Erik Melvin en Eric “Smelly” Sandin mogen dan misschien overkomen als een stel onverbeterlijke pubers, ze weten verdomd goed hoe een prima song in elkaar steekt. Dat hadden ze daarvoor natuurlijk ook al wel bewezen. Maar goed, dat je in drie minuten weet te bewijzen handig om te kunnen gaan met harmonische omkeringen en ritmische verschuivingen, betekent nog niet dat je dat ook achttien minuten lang boeiend kunt houden. Uiteindelijk kregen ze het wel degelijk voor elkaar, al ging het volgens de band niet zonder slag of stoot, zoals op hun website is te lezen:

“Nightmare! Recording this fuck was a total nightmare. Writing it was a total nightmare. I’m glad we did it but I wouldn’t do it again. We went back to the studio 3 different times and added stuff and remixed and remastered 4 times. It ain’t no rock opera like song remains the same or nothing. We got the idea from subhumans, not rush. Why an 18 minute song? Just to do something different. We’ve done enough short songs, time for a long one. Anyway, my advice, never try this song at home.”

Magnum opus

‘The Decline’ mag gerust en zonder overdrijven het magnum opus van de punkrock worden genoemd. Ruim tien jaar na dato klinkt nog geen seconde achterhaald en blijft het nummer van begin tot eind een spannende trip langs zo ongeveer alles wat skatepunk tot een van mijn favoriete muzikale genres maakt. Vooruit, toen ik 16 was luisterde ik het een stuk vaker dan tegenwoordig maar zodra ‘The Decline’ opstaat, bloeit die liefde weer in alle hevigheid op. Even een paar favoriete momenten uit die achttien minuten:

0:00 Dat intro, gelijk al perfect! De zenuwachtige spanning druipt van die snelle tikken op de hi-hat af en Fat Mike herinnert je er maar vast aan wat een baas van een bassist hij eigenlijk is.
2:37 Na twee minuten vol doorrammen breekt het hier voorzichtig open, vooral door dat typische woohoohooo-koortje. Cliché tot en met, maar het werkt als een tiet.
3:07 Had ik al gezegd dat Fat Mike een ongelooflijke baas van een bassist is? Hier nog een voorbeeldje.
6:31 Blaasinstrumenten en punkrock, van mij hoeft het niet zo. Maar goed, een punkrockopera heeft natuurlijk een terugkerend thema nodig dus we zullen het deze keer door de vingers zien.
8:15 Je kunt ‘The Decline’ eigenlijk zien als zo’n vier verschillende nummers die met instrumentale tussenstukken aan elkaar worden gebreid. Dit is toch wel mijn favoriet van die overgangen. Catchy octaafjes op de gitaren en Fat Mike die als een idioot loopt te rocken op zijn bas (alweer).
9:16 Gitarist Erik Melvin is niet bepaald een nachtegaaltje. Dat weerhoudt ‘m er niet van om om de haverklap z’n scheur open te trekken en Fat Mike stoïcijns blèrend vocaal bij te staan. Heerlijk.
9:43 Had ik al gezegd dat Fat Mike een ongelooflijke baas van een bassist is? Gaat ie weer hoor.
11:04 Na tien minuten punkrockgeweld even een rustpuntje. Wel zo lekker voordat de storm weer losbarst. Het herhalende “One more pill to kill the pain” vat ook mooi het deprimerende tekstuele thema samen, over een afglijdende maatschappij waar iedereen het liefst de ogen voor sluit.
12:38 Daar is ie hoor, die beloofde uitbarsting. Niet te ingewikkeld, maar gewoon vol blazen met drums en gitaren. En een krijsende Erik Melvin op de achtergrond.
14:48 “Meet the Decline” zingt Fat Mike en luidt daarmee het einde van het nummer in dat in de resterende minuten nog naar een mooie muzikale climax toe werkt, inclusief stadiongejuich en een outro door een krakkemig radiootje. Wat een wereldnummer.

Tags: , , , ,

-->