https://youtube.com/devicesupport

14 februari. Zo’n dag dat je je lief ’s ochtends een fijne dag toewenst en pas tegen de tijd dat je je voor de buis nestelt om een glimp van Pauw & Witteman op te vangen beseft dat het Valentijnsdag is. Of was. Ik ben er niet echt mee bezig, nee. Maar ik hoor geloof ik ook niet helemaal bij de groep die er een dagtaak van maakt de in hun ogen louter commerciële viering stellig te weren. Zeg, pessimisten van het eerste uur, een beetje liefde kunnen we elke dag wel gebruiken – dus ook op Valentijnsdag.

De muziekindustrie draait overuren om het smachtende publiek te voeden met identificeerbare hits over die moeizame relatie, die ogenschijnlijke perfecte match of die ene verloren liefde. Een gouden combinatie, liefde en muziek. Helemaal als de liefde opbloeit tussen twee muzikanten, waar wij dan weer van alles over willen weten. Excusez-moi. Waar ík dan weer van alles over wil weten. Laten we een rondje doen in de categorieën hate/love, picture perfect en, waarom ook niet, the one that got away.

Hate/love (aka het Brown-syndroom)

De koningin van de gepassioneerde popballad is afgelopen weekend overleden. Een combinatie van medicijnen en alcohol lijkt Whitney Houston, nog maar 48 jaar oud, fataal te zijn geworden. Toen het nieuws haar ex-man Bobby Brown bereikte, barstte hij in tranen uit. Nu weet ik nauwelijks het fijne over de relatie die Whitney en Bobby onderhielden nadat ze in 2006 scheidden, maar ik vermoed dat de meeste mensen hun mening over Bobby’s oprechtheid al wel weer klaar hebben liggen. Ze hadden dan ook geen jaloersmakend huwelijk; het stel kende sinds 1992 een lange geschiedenis van ontrouw, schandalen, drugsverslavingen en arrestaties. Eeuwig zonde, zowel de manier waarop Whitney’s turbulente liefdesleven is uitgemeten in de media, als haar tragische dood, als de wijze waarop enkele muziekjournalisten haar fabelachtige stem en wereldwijde invloed hebben weten te reduceren tot het al makkelijke ‘te technisch om te kunnen raken’-argument. Waanzin, zeg ik je. Helemaal als je bovenstaande clip bekijkt, Whitney’s debuut op de Amerikaanse televisie in 1983. De onschuld en puurheid spatten ervan af, evenals haar prachtige stem, die zo mooi en effortless kleurt bij die van haar moeder Cissy Houston. Haar stem, nuance en timbre raken mij bij vlagen enorm.

Meer hate/love: Chris Brown sloeg zijn toenmalige vriendin Rihanna drie jaar geleden vlak voor de Grammy’s bont en blauw. We kunnen ons allemaal nog wel de beelden herinneren, niet? Nog een Brown die het bont wist te maken: ons aller funky brother James Brown. Ook hij stond bekend om zijn losse handjes. 

Picture perfect

Hoe anders vergaat het zo’n ander rapper/zangeres-duo, Jay-Z (Shawn Corey Carter) en de beste zangeres van déze generatie, Beyoncé Knowles? Wat een powerkoppel. In 2002 werkten ze samen aan ”03 Bonnie & Clyde’, maar een echte knaller hadden ze met ‘Crazy in love’ (2003). Onafhankelijk van elkaar was succes ook allang gegarandeerd. In het Amerikaanse zakenblad Forbes Magazine staan ze jaar na jaar aan de top van best betaalde celebrities; samen zijn ze goed voor meer dan 160 miljoen dollar. Als het niet meer is. Een paar weken geleden werd hun liefdesgeluk bekroond met de geboorte van dochter Blue Ivy Carter, wiens foto’s ze zelf op Tumblr plaatsten – en niet verkochten aan roddelbladen, zoals menig ander celebkoppel doet. Twee dagen na Blue Ivy’s geboorte bracht Jay-Z het nummer ‘Glory’ uit, waarop zelfs wat gekerm van de baby te horen is. Daarmee werd de net twee dagen oude Blue Ivy Carter de jongste persoon ooit in de Amerikaanse hitlijsten. Voorlopig geen scheurtje te bekennen. Wat is potverdorie hun geheim?

Meer picture perfect: we zullen natuurlijk nooit helemaal weten hoe het zit, maar Diana Krall en Elvis Costello lijken samen een geslaagde combinatie. Vooral óp het podium. Gwen Stefani (No Doubt) en Gavin Rossdale (Bush); er is gewoon geen cooler uitziend koppel denkbaar. Bruce Springsteen en Patty Scialfa mogen er ook bij. 

The one that got away

Het is geen geheim dat Mavis Staples en Bob Dylan elkaar in de jaren zestig wel zagen zitten. Maar was er ook sprake van een huwelijksaanzoek? Vijftig jaar na dato worden beide grootheden nog altijd geconfronteerd met dezelfde lullige, maar blijkbaar zeer urgente vraag: vroeg Bob Mavis nou ten huwelijk, of niet? Recente interviews met vooral Mavis wijzen erop dat we het uitermate schattige verhaal niet groter hoeven te maken dan het is. In het onderstaande fragment laat ze duidelijk merken dat ze Dylan een cutie vond, dat ze veel met elkaar omgingen, maar dat zijn aanzoek geen serieuze aangelegenheid betrof. Luister maar:

In de rij, voor de lunch, net tussen de fried chicken en de potato salad, riep Dylan naar Mavis’ vader Pops Staples: “I want to marry Mavis!” De mensen lachten en Pops riep terug dat ie dat maar aan Mavis zelf moest vragen. Weer gelach. Een blozende Mavis. Althans, zo stel ik me dat voor. Het geflirt duurde een paar jaar, er werden talloze brieven uitgewisseld. Een langdurige vriendschap zou volgen. In 2003 namen ze ‘Gonna change my way of thinking’ op. Achteraf noemt Mavis Dylan haar ‘lost love’, omdat ze niet met hem trouwde. Ach, de liefde. De moeilijke, perfecte en verloren liefde.

Meer one that got aways: Adele in het geval van haar ex, Clara Rockmore bleef onbereikbaar voor Léon Theremin, Usher legde zijn ziel bloot na de breuk met Rozonda ‘Chilli‘ Thomas van TLC.  

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,

-->