nummer van 12/02/2012 door Jeroen Houben

‘Return of the Grievous Angel’ van Gram Parsons

Een souvenir van het thuisfront

Iedereen heeft hem wel in zijn of haar collectie: die plaat waar je apetrots op bent, niet in de laatste plaats omdat er een bijzonder verhaal achter zit. Gastblogger Jeroen Houben heeft zo’n verhaal, dat hij gedetailleerd en beeldend uit de doeken doet – zoals het een ware regisseur betaamt. Jeroen is film- en reclameregisseur en regisseerde onder andere de ‘taxisessies’ ter promotie van de film Rabat. Op dit moment werkt Jeroen aan enkele commercials voor 3FM, waarvan de eerste (met Tim Knol) op dit moment op TV te zien is. Beleef vandaag met hem de nostalgische reis van de grote stad naar zijn oude dorp, waar hij nietsvermoedend tegen een ware parel aanliep. 

Gram Parsons – Return Of The Grievous Angel

Het was op een zondagmiddag. Ik was een weekendje op bezoek bij mijn ouders, in het zuiden des lands. Een verkwikking op de Limburgse prairie die ik mezelf af en toe gun om de hoofdstedelijke onrust even te ontvluchten. Van tijd tot tijd bezoek ik op zo’n druilerige middag een plaatselijke rommelmarkt, in de hoop er vinylplaten te scoren. Dat is dan nog een vrij optimistische omschrijving, want zelden neem ik daadwerkelijk iets mee uit de bakken die 9 van de 10 keer worden bevolkt door James Last, George Baker of BZN. De jacht is interessanter dan de prooi zullen we maar zeggen.

Deze zondagmiddag was er een markt in het nabijgelegen Heythuysen. Mijn associatie met dat dorp is er vooral één van muziek. Het was de woonplaats van mijn eerste muziekvriend, met wie ik op de middelbare school een zoektocht deelde naar onze toen nog volslagen onduidelijke muzikale identiteit. Ten tweede ligt er het muziekcafé TomTom dat diezelfde identiteit jarenlang bijspijkerde en mijn interesse wekte in, onder andere, countrymuziek. Ja, countrymuziek, daar gaat dit stukje over. Niet de makkelijkste muziekvorm om een lans voor te breken in deze moderne tijden. Ook voor mij was het geen liefde op het eerste gezicht; het kostte een paar omwegen zoals het moderne alt-country genre en de wat toegankelijkere platen van Bob Dylan om me naar binnen te lokken en me uiteindelijk de muziekstijl in haar pure vorm te laten waarderen.

Goed, ik was dus onderweg naar dat dorpse rommelwalhalla. Slechts straten ervan verwijderd werd ik staande gehouden door een oude bekende. Het was die eerdergenoemde jeugdvriend. Ik was ‘m, zoals veel van mijn jeugdvrienden, uit het oog verloren. Na de middelbare school verlieten we beiden het door ons zo verguisde dorp voor de ‘grote stad’ waar het allemaal zou gebeuren. Als 16-jarige jongens leek het gras buiten de provincie vanzelfsprekend een stuk groener. En nu was hij, net als ik, voor twee dagen op bezoek in zijn thuisdorp. Hij stond erop dat ik even mee naar binnen kwam waar ik ook zijn ouders na jaren weer begroette. Ik vertelde dat ik maar even kon blijven, omdat er hier vlakbij wellicht en paar vinylpareltjes op me lagen te wachten. Van dat idee werd ik snel afgeholpen. Vader rende naar zolder en voor ik het wist stond er een doos vol platen voor m’n neus.

Een bijzonder fenomeen heb ik dat altijd gevonden. Mensen die hun platen wegdoen. “We doen er toch niks meer mee” of “Ik heb er de ruimte niet meer voor” of “We hebben nu zo’n iPod”. Redeneringen waar ik eigenlijk niks van begrijp. Ik zie een platenkast toch een beetje als een levenswerk dat je opbouwt. Een tastbare tijdslijn van alle fases die je muzieksmaak door de jaren heen heeft gekend. “De soundtrack van je leven!” zou Frits Spits zeggen. Enfin. Dat weerhield me er nooit van om deze mensen van hun platencollectie af te helpen. Dit keer was het niet anders. Platen van Alice Cooper, Zappa, Dylan, het ging allemaal mee. Mijn hand bleef steken bij een luchtblauwe hoes. Grievous Angel, de zwanenzang van de jong gestorven Gram Parsons. Om vage redenen was mijn platenkast tot op heden nog gespeend gebleven van deze legende. Ik had de plaat al bijna argeloos op mijn stapeltje gelegd toen me opviel dat er iets op de hoes gekriebeld stond. “Thea, 14 jaar” las ik voor. ‘Mijn allereerste plaat’ verzekerde de moeder des huizes mij.

Nou kun je me een heleboel dingen in de handen drukken die ik zonder aarzelen mee neem, maar dit voelde gek. Je eerste plaat afgeven? Echt? Ik twijfelde of ik dat kon aannemen. Maar nee, écht, ik mocht ‘m hebben. Die avond keerde ik na een paar drankjes en de onvermijdelijke trip down memorylane huiswaarts met een tas vol platen.

Twenty thousand roads I went down, down, down
And they all lead me straight back home to you

Grievous Angel bleek de parel van mijn buit, die ik sindsdien zou koesteren als een souvenir. Het titelnummer ‘Return of the Grievous Angel’ verhaalt over de vele wegen die het leven biedt, maar concludeert dat je uiteindelijk toch altijd weer thuiswaarts zal keren. Waarvan akte.

Tags: , , , , , , , , , ,

5 Responses to “‘Return of the Grievous Angel’ van Gram Parsons”

  1. Bee Man zegt:

    Leuk stuk. Moet me wat meer verdiepen in het werk van Gram Parsons. Was al wel liefhebber van het werk van zijn protégé Emmylou Harris.

  2. Tim Meijer zegt:

    Gram Parsons, op country gebied wordt het niet beter.

  3. Waarom krijg ik dit pas te lezen op 21-2-2013?
    Muziek als herinnering aan Fort St Mick Johnson(Canada) 1978.

Leave a Reply

-->