nummer van 11/02/2012 door

‘Blue Suede Shoes’ van Carl Perkins

Opdat niemand ooit zo’n slecht afspraakje mag hebben

https://youtube.com/devicesupport

I think I have on something tonight that’s not quite right for evening wear.”[1] Op 1 juli 1956 stond een 21-jaar jonge Elvis Presley op het podium van de Steven Allen show. Hij tilde zijn linkervoet op richting het publiek en zei: “Blue suede shoes.”

Tegenwoordig horen we vooral Elvis over zijn blauwe suède schoenen zingen, maar zonder Carl Perkins, the King of Rockabilly, hadden we de beginnoten Well it’s one for the money, two for the show, three to get ready, now go, cat, go nooit gekend. En het was weer een idee van Johnny Cash om een liedje over schoenen te schrijven.

Perkins kruiste Cash tijdens een tour in de zuidelijke staten van de VS. Cash begon Perkins te vertellen over een legerpiloot die hij ooit, tijdens zijn legertijd in Duitsland, gekend had. Het type man dat zijn pilotenschoeisel, met veel fantasie en humor, ‘blue suede shoes’ zou noemen. Of Perkins er een liedje over wilde schrijven. Een liedje over schoenen. Perkins bedankte. Wat wist hij nou van schoenen. En het was niet alsof Cash er zelf voor wilde gaan. Er miste nog iets aan dit concept, maar beiden wisten nog niet wat.

Dump hem

Wat het idee van Cash nog miste was een invalshoek. Een invalshoek die een paar weken later, vlak voor Perkins’ neus, zou neerstrijken. Tijdens een concert hoorde hij een jongen fel tegen zijn mooie danspartner zeggen: “Uh-uh, don’t step on my suedes.” Natuurlijk waren ze blauw. En er zat een klein veegje op. Hoe kón ze, het varken. Die avond nog schreef Perkins de tekst van zijn liedje op een bruine, papieren, aardappelzak en twee dagen later nam hij het op.

De plaat die in 1956 uitkwam, werd eerst aan de verkeerde kant afgespeeld; radiozenders in Jackson en Memphis kozen gek genoeg voor de b-kant van Perkins’ LP, waar het nummer ‘Honey, don’t’ op stond. Het was DJ Billy Randle die aanvoelde dat zijn luisteraars juist de andere kant van de schijf nodig hadden en die de a-kant in zijn late night show begon te draaien. De mensen werden gek. ‘Blue Suede Shoes’ werd een monsterhit en het maakte Perkins tot de eerste countryzanger die, naast hoge noteringen in de countrylijsten, ook topposities op  r&b- en pophitlijsten behaalde.

In hetzelfde jaar nog coverde Elvis het nummer. Het label RCA zag waarschijnlijk massieve dollartekens toen hun nieuw aanwinst het nummer zodanig speelde dat de meisjes er nog beter op konden dansen. Het was ook anders in die tijd; in de jaren ’40 en ’50 zong iedereen andermans liedjes. Gewoon omdat het goede liedjes waren die op dat moment veel op de radio kwamen. Een gezond en ontspannen idee, vergeleken met de bizar hoge lat die we tegenwoordig leggen voor artiesten die een oud liedje willen spelen. Elvis vroeg eerst nog even te wachten met de release van de single, uit respect voor Perkins, maar deze laatste was eigenlijk alleen maar blij dat een jonge rock’n roll-god zijn nummer onsterfelijk aan het maken was. Wij ook, wij ook.

Elvis Presley – Blue Suede Shoes 1956 (COLOR and STEREO)

Bedankt Johnny Cash, bedankt Carl Perkins en bedankt Elvis. Maar ook bedankt Mary, of Jane, of wat je mooie naam ook mag zijn. Het spijt ons van je vreselijke afspraakje. We hopen uit ons hart dat het nooit wat is geworden met die jongen. Maar dankjewel voor de muziek.

En moeten we ook ene Johnny Ryall bedanken?

Johnny Ryall Demo (1) – Beastie Boys

  1. [1] Bron: http://en.wikipedia.org/wiki/Blue_Suede_Shoes 

Tags: , , , , , , ,

-->