nummer van 10/02/2012 door

‘A Real Hero’ van College feat. Electric Youth

Rijd mee, de eighties in

https://youtube.com/devicesupport

“I can come with you. I can look out for you.” Ondanks dat hij zijn woorden zorgvuldig kiest, kijkt hij haar niet aan. In een wanhopige poging toch haar gezichtsuitdrukking te zien heft hij zijn hoofd, een moment dat net samenvalt met de opening van de deurlift naast hen. Ze kijken en in hun ogen zien we dat de lift niet leeg is. Er staat een man in een beige pak. Hij verontschuldigt zich omdat hij niet uitstapt; verkeerde etage. Ze stappen bij hem in de lift. Ze vormen een driehoek. Hij naast de man, zij achterin. Een ijzingwekkende stilte. We weten dat hij wordt bedreigd omdat hij haar beschermd, maar zou deze man een mogelijke bedreiging kunnen zijn, voor hen allebei? Een vijand waarvoor je op je hoede moet zijn? Zijn nieuwsgierigheid dwingt hem de man voorzichtig gade te slaan, zijn ogen glijden af naar de plek die een clue biedt: een pistool onder zijn jasje. Dan begint een van de mooiste scènes van het afgelopen filmseizoen. Het meisje wordt in een vloeiende beweging de hoek in geduwd waarna hij zich omdraait en haar kust. Een afleidingsmanouvre wellicht, een laatste kans. Hij, zij, hun eerste kus. Niets anders dan dat. Het begin en het einde van hun liefde gevangen in één gepassioneerde kus. En dan gebeurt er iets dat tegelijkertijd zo gaaf en zo lomp is, dat het je even stuiterig als sidderend achterlaat. A real hero.

Eighties

Dit alles wordt prachtig muzikaal begeleid door David Grellier, de tot voor kort relatief obscure Franse electromuzikant achter het dromerige project College. Zijn ingehouden, mysterieuze jaren 80-klanken zitten de sfeervolle beelden van Drive (2011) als gegoten. Toch schreef hij het niet speciaal voor de film, zijn EP A Real Hero is alweer bijna drie jaar oud. Het is een van Grelliers vele kortlopende projecten, die binnen het genre allemaal even interessant als uiteenlopend zijn. Hij startte College als zijproject van zijn vaste betrekking bij electroclashband Sexy Sushi, “to synthesize into my music the emotions of my childhood”. De muziek zit boordevol Amerikaanse popcultuur, “80’s soaps and an aesthetic which I particularly like: color, images, silvery films and the sun – images of Los Angeles, Chicago and all of the other cities that (…) continue to fascinate me.”[1] Een sfeer die mij en mijn generatiegenoten tevreden laten baden in nostalgie. Het was me tenslotte het decenniumpje wel.

Frans electrocollectief

Grelliers vervolgproject, het collectief Valerie, is minstens even boeiend. Het biedt een platform voor Franse electrotalenten om samen te werken, inspiratie op te doen en uiteraard vooral muziek te maken. Dit alles handig samen gebracht op het blog valeriecollective.com, waarop niet alleen de muzikanten, maar ook de fans invloed hebben op het reilen en zeilen van het collectief. En zo poogt Valerie een bron te zijn voor de beste electronische muziek die momenteel uit Frankrijk komt.

De inspanningen van de creatieve Fransoos werden beloond: toen regisseur Nicolas Winding Refn door de platenbak van een van zijn geluidstechnici neusde, viel hem de A Real Hero EP op. Hij was direct gecharmeerd. Verliefd zelfs. Dit moést op zijn soundtrack. En zo kon gelukkig al snel de hele wereld kennis maken met Grelliers talent en zijn opzienbarende projecten. Hopelijk wordt hij dan ook vaker uitgenodigd om Ryan Goslings veelal tekstloze rollen te voorzien van een passend deuntje. Hoewel de acteur zelf meer van een potje hardcorepunk schijnt te houden

  1. [1]Bron: Wikipedia

Tags: , , , , , , , , , , ,

-->