The Helio Sequence – Hallelujah

Benjamin Weikel en Brandon Summers van The Helio Sequence hebben meerdere carrièrepaden samen bewandeld: voordat ze met de band begonnen, verkochten ze bijna tien jaar lang samen bladmuziek in de muziekzaak van Beaverton, Oregon. Een muziekzaak die ook een ideale studio bleek te zijn waarin ze hun eerste twee platen opnamen en de basis legden voor hun muzikale carrière.

Nieuwe baan

Vanuit praktisch oogpunt kan die muziekwinkel inderdaad niets anders dan ideaal zijn geweest. Weikel en Summers hadden alle instrumenten binnen handbereik en ze waren nooit te laat op hun werk – kwestie van het ‘Sorry, we’re closed’-bordje op de deur weer op tijd de goede kant op draaien. En het was niet alleen praktisch, maar ook succesvol. In 2001 tekenden Weikel en Summers bij Cavity Search Records en begon alles zo goed te lopen dat ze hun werk in de platenzaak konden opzeggen.

Kleine sprong naar 2004. Weikel en Summers springen in hun stevige tweezitsbusje (geërfd uit Weikels tijd als drummer bij Modest Mouse) en ze beginnen aan een lange tour met onder andere Kings of Leon. Helaas begint ook hier de ellende: na zes maanden rondreizen en avond aan avond spelen, krijgt Summers last van zijn stembanden. Whisky helpt, maar het is slechts kwaad met kwaad bestrijden. Om ’s avonds nog een beetje volume te kunnen maken, stopt hij overdag met praten. Tevergeefs: de optredens worden alsmaar slechter en teleurstellender. Bij thuiskomst beveelt de dokter Summers twee maanden lang niet meer te praten.

Summers’ mantra

Een lange periode van geforceerde stilte gaat van start. Summers’ frustratie moet verschrikkelijk geweest zijn – zeker met een succesvolle plaat op de achterbank waar niks mee gedaan mocht worden en een angst voor altijd zijn stembanden beschadigd te hebben. Maar het was hier dat hij liet zien waar een echte ‘Summers’ van gemaakt is: hij ruilde luiheid in voor discipline en whisky voor hoestsiroop. Hij las veel (de legende gaat dat het 60 boeken in 60 dagen waren) en hij leerde zichzelf nieuwe stemtechnieken aan. Alles om zich op te laden voor de euforiebom die The Helio Sequence in 2008 los zou laten; de plaat Keep your eyes ahead.

Hoewel de albumtitel op duizend en één dingen kan slaan, klinkt Keep your eyes ahead als de perfecte titel voor een plaat van iemand die moeilijke tijden heeft doorstaan. En als “keep your eyes ahead” de mantra voor Summers’ doorzettingsvermogen was, dan was “Hallelujah” het geluid van zijn opluchting.

Hallelujah

Nummers als ‘Hallelujah’ maken automatisch endorfine aan – iets wat Weikel en Summers waarschijnlijk ook in de gaten hadden gezien hun keuze vanaf 2:10 nauwelijks meer iets aan de drum- en gitaarpartijen te doen behalve ze te laten toenemen in intensiteit. Weikel houdt van begin tot eind de spanning hoog met zijn voorstuwende drumpartij. Als je dit hoort, zet je bij de 90 meter alsnog met volle moed een laatste eindsprint in en als Weikel dan ook nog op precies de goede momenten (3:01, 3:21, 3:41, 4:01) het accent van zijn drumfill net een beetje verlegt, heb je Usein Bolt officieel aan het huilen gemaakt; de mentale high five die je aan het maken bent, heeft nog nooit zo goed getimed gevoeld. En Summers’ zang? Lange, snel uitgesproken zinnen, met een geknepen en tegelijk heel nonchalante stem. Summers klinkt alsof hij nooit getwijfeld heeft aan zijn comeback.

Luister ook nog naar onderstaand nummer en je gaat vanzelf bidden dat Summers nooit meer last krijgt van zijn stem.

The Helio Sequence – Shed Your Love

Tags: , , , , , ,

-->