nummer van 01/02/2012 door

‘Sing Together Soldier Friends’ van H-Burns

Een culinaire en muzikale tip in Parijs

West Country girl Session

Ik durf er het een en ander om te verwedden dat minstens twintig procent van onze lezers dit jaar nog een bezoek aan Parijs heeft gepland. Het is immers een stad die je eigenlijk ieder jaar even een wandeling moet gunnen en het ligt niet eens zo belachelijk ver van onze bedden, dus wat houdt je tegen?

Eerlijk gezegd zou het me niet verbazen als bovenstaande schatting wat te optimistisch zou blijken. Maar het blijft opmerkelijk dat  inwoners van de Verenigde Staten er hun handen niet voor omdraaien om met de geringst mogelijke excusen een paar honderd kilometer te vreten, terwijl wij Nederlanders al een big deal maken van een dagje Groningen of Maastricht. De grenzen die sinds het verdrag van Schengen – inmiddels alweer bijna zeventien jaar achter ons – slechts nog in onze geest bestaan, lijken toch niet zo denkbeeldig als je zou zeggen. Laat dit gegeven een eye opener zijn voor diegenen die hun jaarlijkse wandeling door de Jardin du Luxembourg nog niet in hun agenda’s van 2012 hebben staan.

Foto: David Lebovitz

Die ene onovertrefbaar schattige crêperie

Enfin, zoals de Parijzenaren zeggen. Laten we er vanuit gaan dat die wandeling er komt. En je krijgt honger. Laat je dan niet verleiden door de eerste de beste crêpe op straat, maar doe iets wat ik je in de meeste andere gevallen niet direct zou aanraden: pak de metro. Lijn 9, om precies te zijn, en stap uit bij de enigszins obscure halte Saint-Ambroise. Obscuur, aangezien er in de buurt weinig te vinden is dat de gemiddelde toerist interesseert: geen bruisend uitgaansgebied, geen attracties, geen overdonderende klassieke gebouwen, noch eindeloze parken. Neen, de parel die metrohalte Saint-Ambroise de moeite van het uitstappen waard maakt is de onovertrefbaar schattige crêperie West Country Girl. Juist. Vernoemd naar het lied van Nick Cave. Ik weet wat je denkt: dat moet goed zijn. Understatement.

Cider, crêpes en Elvis Costello

Voor diegenen wiens Frans sinds de middelbare school wat is afgezwakt, zal het vriendelijke welkom van eigenares Sophie Le Floch een aangename verrassing zijn. Hoewel je in het Parijs van 2012 lang niet meer overal met de nek aangekeken wordt als je na twee zinnen Frans al gillend naar het vertrouwde Engels rent, laat Sophies ontwapenende glimlach je direct thuisvoelen, in welke taal je haar dan ook aanspreekt. Dat West Country Girl geen normale crêperie is, merk je aan alles. Het sprankelende glaasje cider bij binnenkomst, de prachtige inrichting, en natuurlijk het onconventionele en gewaagde menu (voor wie de crêpe andouille een brug te ver is (lees: alle niet-Fransen) kan ik de crêpe met bloedworst van harte aanbevelen).

Foto: David Lebovitz

Evenals mijn tafelgezelschap (één maal zelfgemaakte gezoute caramel en één maal citroen met suiker) kon ik kleine kreetjes van genot niet onderdrukken. Het palet aan geuren en smaken, de oerdegelijke gezelligheid en – nu komt het – de muziek. Want hoezeer een mens ook kan wegsmelten bij de eindeloze accordeons en chansons die uit de deur van iedere brasserie hun weg naar je oor vinden, blijft het na zo’n dag in La Ville-Lumière een verademing om gewoon eens lekker te eten onder begeleiding van Elvis Costello, The Smiths, James Brown en andere angelsaksische nozems. En als je geluk hebt, schuiven Sophie en haar man Erwan wat tafels en stoelen aan de kant om ruimte te bieden aan de vele talentvolle lokale singer-songwriters die het restaurant regelmatig aandoen. Het geeft West Country Girl net dat alternatieve tintje dat je voorgoed over de streep trekt.

Fantastisch intieme nachten

Dit vond de bebaarde geweldenaar Josh T. Pearson ook, want hij besloot een klein jaar boven het restaurant te gaan wonen en was er vaste gast, zowel aan tafel als op het podium. In dat bewuste appartement schreef hij zijn meesterwerk Last of the Country Gentlemen en laadde hij zich na een zware periode op voor zijn wereldverovering, waar hij anno 2012 een eind mee op weg is. Maar de crêperie heeft ook Bosque Brown, Thousand, Tom Cooney en H-Burns vereerd met een uitnodiging. Het zijn fantastisch intieme nachten, waarbij stilletjes in een hoekje staan er niet bij is. Bovenstaande video geeft een duidelijke indruk, alsmede de compilatie West Country Night – Session One, die op Spotify te beluisteren is. Maar laat het vooral niet zitten bij een aantal luistersessies. Pak je koffers en boek vandaag nog. West Country Girl roept. Dáár gebeurt het in Parijs. En het gebeurt er nu.

Foto: David Lebovitz

Tags: , , , , , , , , , ,

-->