nummer van 31/01/2012 door

‘The Gravedigger’s Song’ van Mark Lanegan Band

De zanger die iedereen op zijn plaat wil hebben

Mark Lanegan Band – The Gravedigger's Song

Er zijn maar weinig artiesten in wiens oeuvre ik geen enkele zwakke schakel kan ontdekken. Een band die na een schitterend debuut verblind door een idioot groot opnamebudget de weg kwijt raakt in de studio, of die ene nieuwe ontdekking van wie juist het vroegere werk weer niet te verteren blijkt; écht constante kwaliteit lijkt de meeste muzikale loopbanen niet gegund. Misschien maar goed ook, want juist die creatieve grilligheid zorgt vaak voor de beste platen. Dat een artiest dat niet keer op keer weet waar te maken is dan maar jammer; ik ontdek ergens anders wel weer wat nieuws. Gelukkig zijn er uitzonderingen, zoals de zanger waar het vandaag over gaat: Mark Lanegan. Al vanaf de eerste keer dat ik zijn stem hoorde op een plaat van Queens Of The Stone Age koester ik een eindeloze fascinatie voor de diepe duisternis die zijn stembanden scheppen.

Volgende maand is het zover, dan zie ik hem eindelijk weer eens live. En dit keer niet met een van zijn vele projecten, waarover later meer, maar met zijn eigen Mark Lanegan Band. Zijn optreden van twee jaar geleden moest ik helaas missen, dus mijn verwachtingen zijn al hoog en zijn nieuwe single ‘The Gravedigger’s Song’ voert die spanning alleen nog maar meer op. Hoewel het op 6 februari te verschijnen Blues Funeral alweer zijn zevende soloplaat is, staat Lanegan toch vooral bekend als een graag geziene vocale gast bij andere bands. Die soloplaten zijn de moeite absoluut waard, met Bubblegum uit 2004 als voorlopig hoogtepunt, maar minstens zo interessant is het om eens een middagje te gaan zitten en met behulp van Wikipedia en Spotify het CV van Lanegan eens uit te pluizen. Geen tijd voor of zin in? Prima, krijg je hier gewoon vast even de beknopte versie.

1985-2000: Screaming Trees

De band waar het voor Lanegan allemaal mee begon. Opgericht in 1985 in Ellensburg, Washington zou Screaming Trees jaren later worden geduid als een van de grondleggers van de grunge. Op het hoogtepunt van die stroming slaagden Lanegan en zijn bandleden er echter niet in om mee te liften op het succes van bands als Nirvana, Pearl Jam en Soundgarden. Het in 1992 verschenen Sweet Oblivion werd weliswaar meer dan 300.000 keer verkocht, maar valt commercieel gezien toch in het niet bij de verkoopaantallen van die andere drie bands. Gelukkig valt er muzikaal gezien niets op af te dingen, luister maar eens naar ‘No One Knows.’ Inderdaad, die titel gebruikte Lanegan jaren later opnieuw toen hij samen met Josh Homme QOTSA’s grootste hit schreef.

https://youtube.com/devicesupport

1995: Mad Season

Vanuit Ellensburg is het een kleine twee uur rijden naar Seattle. Screaming Trees zat dan ook flink in de scene van die stad, waarbij Lanegan een vriendschap opbouwde met Layne Staley, de zanger van Alice In Chains die in 2002 overleed aan een fatale mix van cocaïne en heroïne. Naast Alice In Chains maakt Staley ook deel uit van Mad Season, de all-star band met Mike McCready (Pearl Jam), Barrett Martin (Screaming Trees) en John Baker Saunder (The Walkabouts). De band nam slechts een album op, Above, waarop Mark Lanegan op twee nummers te horen is. Een daarvan is een schitterend duet met Staley: ‘Long Gone Day.’

https://youtube.com/devicesupport

2003-2011: The Gutter Twins

Gijs schreef op dit blog al eerder over de samenwerking tussen Lanegan en The Twilight Singers. Daaruit ontstond weer een nieuwe samenwerkingproject met zanger Greg Dulli, The Gutter Twins. De samenzang tussen de melancholische stem van Dulli en Lanegans aardedonkere klanken smaakte bij The Twilight Singers al naar meer en kreeg vervolgens bij The Gutter Twins alle ruimte om alles wat ellendig, miserabel en deprimerend is in alle schoonheid muzikaal vorm te geven.

The Gutter Twins – Idle Hands [OFFICIAL VIDEO]

 2004- heden: Isobell Campbell

Altijd maar tussen die verlopen rockers rondhangen moet ook vervelen, dus probeerde Lanegan het in 2004 maar eens met Isobel Campbell. De Schotse zangeres was tot dan toe vooral bekend van Belle And Sebastian, de band die ze twee jaar daarvoor had verlaten. Na een voorzichtig eerste ep’tje met Lanegan volgde er in 2006 een volledig album. Ballad Of The Broken Seas bleek dankzij de combinatie van Campbells engelenstem en Lanegans onderaardse gegrom een gouden greep en leverde het duo een nominatie op voor de prestigieuze Mercury Prize. De keer dat ik ze samen live zag was een wat slaapverwekkende teleurstelling zonder een greintje magie, maar zodra ik een nummer als ‘Come On Over (Turn Me On)’ hoor, is ze dat ook zo weer vergeven.

Mark Lanegan & Isobel Campbell- Come On Over (Turn Me On)

2007-2009: Soulsavers

Een van Lanegans meest recente collaboraties is met de Engelse Soulsavers. Naast Jimi Goodwin van Doves en Bonnie ‘Prince’ Billy was Lanegan de voornaamste muzikale gast en schreef hij zelfs mee aan het grootste gedeelte van het album It’s Not How Far You Fall, It’s the Way You Land. Op Broken, het album dat erna in 2009 volgde werkte Lanegan opnieuw mee en is hij op het nummer ‘Unbalanced Pieces’ te horen met nog zo’n andere geniaal veelzijdige zanger: Mike Patton.

Soulsavers – Unbalanced Pieces

En na al die samenwerkingen nu dus weer een verse soloplaat van Mark Lanegan. Nog een week totdat ie eindelijk uitkomt, maar de al eerder verschenen single ‘The Gravedigger’s Song’ belooft weer een plaat vol rockende moordneigingen en gruizige grafstemmingen. En geloof het of niet, zijn show op 29 februari in Paradiso is nog niet eens uitverkocht. Doe er je voordeel mee.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

-->