nummer van 28/01/2012 door

‘More’ van Nils Frahm

Geluk bij een ongeluk

https://youtube.com/devicesupport

Tijdens een optreden in het Paard van Troje  in 2009 opende de heel bescheiden en supersympathieke Nils Frahm met de woorden “This is my first time playing out of Germany and I am really nervous”. Maar al na vijf noten gespeeld te hebben wisten de pakweg 35 aanwezigen niet hoe snel ze zich naar de rand van het podium moesten haasten. Als hij meer van zijn Wintermusik EP’s bij zich had gehad, had hij er evenveel verkocht als hoofdact (en goede vriend) Peter Broderick .

Vilt

Het geluid van zijn nieuwe plaat Felt (mooie titel!) ontdekte Frahm per ongeluk. Uit beleefdheid tegenover zijn buren dwong hij zichzelf, als hij ’s nachts wilde spelen, niet teveel herrie te maken door zijn vingers zachtjes op zijn pianotoetsen te laten komen en met een viltlaag de snaren te dempen.[1] Maar in plaats van doffe noten, hoorde Frahm in zijn gedempte pianospel juist een geluid dat hij vast wilde leggen.

Zo werden de liedjes voor het album Felt opgenomen – van heel dichtbij. De microfoon werd zo goed als op de pianosnaren geplaatst en het resultaat is dat geen enkel geluid aan de opnameband heeft kunnen ontsnappen; Frahm’s ademhaling, het gekraak van de pianokruk, wrijvingen tussen langs elkaar heen bewegende instrumentonderdelen. Zelfs opnameruis. Geluiden die doorgaans juist spastisch uit een opname geband worden. Alles staat erop. Felt klinkt alsof je in een grote, rumoerige ruimte staat maar je niets anders hoort dan de mooie woorden die iemand zacht in je oor fluistert.

More

Met het nummer ‘More’ sluit Frahm Felt af. Dit is het soort liedje waarop in films de grootste dingen gebeuren. Zoals een jonge Forrest Gump die probeert de ontsnappen aan de jongens die stenen naar hem gooien. Als de xylofoon op 1:01 harder begint te klinken, lukt het Forrest steeds beter zijn benen buigen ondanks die verschrikkelijk beenbeugels (die hem er overigens niet van weerhielden als Elvis Presley te dansen). Maar jammer genoeg redt Forrest het in deze versie misschien niet. Op 4:36 slaat de stemming om en lijkt het erop dat de jongens hem ingehaald hebben. En vanaf 6:25, een reis naar de sterren? Gelukkig loopt het in de film anders. Hoe het ook zij: Nils Frahm die filmmuziek componeert is iets om naar uit te kijken.

  1. [1]Terwijl zijn buren allang blij waren dat Frahm naast hun repeteert en niet deze mannen.

Tags: , , , , ,

-->