nummer van 17/01/2012 door

‘Oh Horatio’ van Tiger Lou

Hier zouden we toch allemaal fan van moeten zijn?

Tiger Lou – Oh Horatio

Er zijn van die bands waarvan je maar niet begrijpt dat ze nooit wereldwijd zijn doorgebroken. Een platenlabel met scheve prioriteiten, gebrek aan een gezond arbeidsethos bij de artiest of simpelweg verkeerde timing? De precieze reden laat zich altijd moeilijk raden maar zeker is in ieder geval dat het niet aan de muziek heeft gelegen. Zoals in het geval van Tiger Lou, het soloproject van de Zweedse Rasmus Kellerman, dat tussen 2004 en 2008 drie prachtige albums afleverde. Nu zijn er genoeg mooie platen die het grote publiek nooit bereiken, maar dat hangt vaak evenredig samen met de complexiteit en ontoegankelijkheid. Absoluut niet van toepassing op Tiger Lou, dus waar ging het mis?

Perfecte formule

In ieder geval niet bij het debuutalbum Is My Head Still On uit 2004. Eerlijk gezegd heb ik geen idee meer hoe, waar en wanneer ik de plaat voor het eerste hoorde, maar wel dat ik gelijk onder de indruk was van de akelige perfectie van het album. Het openingsnummer ‘The Sound Of Crickets’ dat je op het verkeerde been zet met een dramatisch koor en zich langzaam voortsleept, waarna ‘Sell Out’ laat horen waar het op de rest van de plaat op uit zal draaien: sfeervolle indiepop met ruimte voor catchy zanglijnen waar toch nog een flinke dosis melancholie aan kleeft. Luchtige, min of meer opgewekte liedjes afgewisseld met zwaardere nummers met een mooi maar niet al te overdreven gevoel voor misère; de perfecte formule voor goede verkoopaantallen zou je denken.

Koud joh, Zweden.

Toch hield dat album het slechts drie weken vol in de Zweedse albumcharts met een hoogste notering op nummer 33. Over het buitenland zullen we het maar niet eens hebben. Nu weet ik wel beter dan succes af te meten aan de hitlijsten maar ik blijf me erover verbazen hoe vaak muziekliefhebbers me nietszeggend aankijken als ik ze tussen bier en sigaretten door vraag wat ze van Tiger Lou vinden. En zich vervolgens bij het opzetten afvragen waarom ze hier nog nooit eerder naar hebben geluisterd. Het feit dat er in zijn tourhistorie slechts twee Nederlandse data te vinden zijn zal er ongetwijfeld ook mee te maken hebben.

Loutje lacht, Loutje huilt

Hoewel de twee albums na ‘Is My Head Still On’ ook absoluut de moeite waard zijn, is mijn nummer van de dag er toch een van dat debuut. En misschien geeft ‘Oh Horatio’ gelijk ook wel het antwoord waarom er geen complete volksstammen weglopen met Tiger Lou. Want net zoals de meeste van zijn nummers is het allemaal toch wat ambivalent. De opgewekte akoestische gitaarakkoorden beloven een lichtvoetig popnummertje en ook Kellerman zingt tijdens het eerste couplet alsof hij warme herinneringen ophaalt. Het nummer gaat over de korte ontmoetingen en vriendschappen die je hebt met mensen die je door je leven heen tegenkomt. In het geval van Kellerman voornamelijk op tournee. Niet altijd even makkelijk maar interessant en boeiend zeker. In het tweede couplet komt de bedrukte aard echter al naar boven als hij zingt:

He told me about the life long love of his heart,
had a t-shirt on that said we’re all gonna die alone
I still believe that’s true, oh I truly do

Als je naar de grote successen in de hitparades kijkt, valt toch vooral op dat de liedjes vaak weinig te raden overlaten. Heldere songstructuren, pakkende refreintjes en vooral tekstueel een duidelijk verhaal. Nu voldoet Tiger Lou in principe wel aan al die criteria, maar hangt er toch altijd een zweem van tegenstrijdigheid in zijn nummers. Muzikaal lijkt het soms een en al zonneschijn, terwijl er tekstueel weer wat vlagen mist doorheen snijden. Zijn muziek doet het prima op de achtergrond, maar kan bij een aandachtige luisterbeurt weer compleet anders klinken. Ik kan nog wel uren doorpeinzen over de vraag waarom de beste man nooit echt een gevierd artiest is geworden, maar eigenlijk is dit hele stuk alleen maar bedoeld om één punt te maken: luister Tiger Lou.

Tags: , , ,

-->