nummer van 15/01/2012 door Marco Roelofs

‘Wasted Years’ door Ryan Adams

Het gaat ongetwijfeld een memorabel jaar worden voor onze gastblogger Marco Roelofs. Zijn band Heideroosjes stopt er na 22 jaar mee en is bezig aan een afscheidstour. Niet dat Marco het daarna rustiger aan gaat doen. Momenteel werkt hij aan een theatervoorstelling en in september verschijnt KAAL, een boek over vriendschap, dromen waarmaken en de verslaving aan rock ’n roll. Gelukkig was er tussendoor nog tijd voor een gastblog op Nummer van de Dag.

Ryan Adams – Wasted Years (Iron Maiden cover)

Het rare is; ik heb niet veel met Ryan Adams. Hij kwam simpelweg niet vaak op mijn radar. Soms hoorde ik een nummer van hem voorbijkomen. Dat klonk altijd goed en zijn stem vond ik erg mooi, maar verder deed het me nooit zo veel. Soms zag ik een interview met Ryan. Dan vond ik ‘m altijd eigenwijs overkomen. Dat vond ik wel cool. Maar om nou te zeggen dat er sprake was van een warme belangstelling voor Ryan Adams? Nee.

Dus toen ik op 14 september van het afgelopen jaar “Ryan Adams covers Iron Maiden” zag staan op iemands Facebook triggerde vooral de opmerkelijke combinatie me. Ik had al vaker gelezen dat countryman Ryan Adams ook warmliep voor metal en andere obscure herriemuziek. Tof dat hij die liefde in praktijk bracht en tijdens een livesessie bij de Engelse BBC een eigen versie van Iron Maidens ‘Wasted Years’ uit zijn muzikale hoge hoed toverde.

Goed shirtje Ryan!

“Jij gaat gewoon naar de kapper vriendje!”

Die versie wou ik horen want uitgerekend ‘Wasted Years’ van Iron Maiden was één van de eerste hardrocksingles die ik kocht. We spreken over 1986 en ik begon als verse puber een muzieksmaak te ontwikkelen die afweek van de gangbare meuk op de radio. Voor die tijd kocht ik van mijn zakgeld singles van acts waarvan ik de namen hier niet zal reproduceren. Ik wist simpelweg niet dat er iets anders bestond. Pas toen gitaaracts als Bon Jovi en Europe radioaandacht kregen, ontdekte ik dat er ook muziek was met meer pit. In navolging van het succes van deze rockacts kreeg ook het Britse Iron Maiden een kans op de conservatieve Nederlandse radio. Ik hoorde het, kocht de single, spaarde door voor het album en werd op slag fan van Iron Maiden. Natuurlijk vanwege de muziek maar ook omdat ze van die stoere shirts-met-doodskoppen hadden. En er was nog een plus die mij als recalcitrante puber goed uitkwam: mijn ouders háátten Iron Maiden en hun merchandise. Dat was een prachtige bonus.

Naar de tekst van ‘Wasted Years’ heb ik, gek genoeg, nooit echt geluisterd. Ik vond de gitaarriff aan het begin van het nummer in al zijn eenvoud geniaal, maar verder had ik geen affiniteit met de bijbehorende tekst. In de jaren die volgden schoof ik op naar harder werk zoals Slayer, Metallica, Napalm Death en punk en hardcore. Maar altijd als ik ‘Wasted Years’ van Iron Maiden hoor, denk ik terug aan die onbezorgde tijd in de brugklas, mijn allereerste Iron Maiden-shirt en de huiselijke ruzies omdat ik toen opeens niet meer naar de kapper wou. Ik hoor mijn pa nog bulderen: “Lang haar is voor wijven! Jij gaat gewoon naar de kapper vriendje!” Waarom dan toch kiezen voor deze akoestische cover van ‘Wasted Years’ in plaats van het origineel?

Woorden als mokerslagen

Omdat ik hem hoorde op 14 september 2011. De dag dat mijn band Heideroosjes bekend maakte te gaan stoppen. Zacht uitgedrukt; het was niét een van de beste dagen uit mijn bestaan. Ik zat die dag als een soort zombie voor me uit te internetten, af en toe onderbroken door een telefoontje van een journalist die een quote zocht. In de tijdlijn van Facebook zag ik de versie van Ryan Adams voorbij schieten. Ik klikte, ging achterover zitten en luisterde. En opeens, 25 jaar nadat ik het singletje kocht, kwam die tekst binnen. Ik besefte dat het gaat over touren, onderweg zijn, snel leven, je muzikale dromen waarmaken. Iets waarvan ik vandaag publiekelijk had aangegeven dat ik ermee ging stoppen.

Iedere regel die ‘Ryan-waarmee-ik-niet-zoveel-heb’ zong, kwam binnen als een mokerslag. Ik kreeg kippenvel tot aan mijn kruin. Dat een song van het in mijn geheugen toch wat weggezakte Iron Maiden me nu opeens zó kon raken, dat had ik niet zien aankomen. Ik heb de – overigens niet geheel vlekkeloos gespeelde versie– die avond wel tien keer achter elkaar geluisterd. Daarna heb ik de lp Somewhere in Time van Iron Maiden gezocht en opnieuw gedraaid. “Ain’t it funny how it is, you never miss it til it’s gone away, And my heart is lying there and will be til my dying day.”  Ware woorden.

Iron Maiden – Wasted Years

Tags: , , , , , , , , , , , ,

-->