nummer van 14/01/2012 door

‘Mary, Mary, So contrary’ van Can

De muziek van Norwegian Wood

https://youtube.com/devicesupport

Vandaag een muzikale wandeling door een Japans-Engels woud; ‘Norwegian wood’, de roman van schrijver Haruki Murakami. Het boek, dat in 1987 uitkwam, zette Murakami meteen op de kaart als één van Japan’s grote auteurs. Na lang aandringen mocht zijn verhaal anderhalf jaar geleden eindelijk verfilmd worden; regisseur Tran Anh Hung zorgde voor de beelden, Jonny Greenwood (gitarist Radiohead) voor het geluid. Een snelle blik op de muziek die de film maakt.

‘Norwegian wood’ vertelt het verhaal van een Japanse jongen (Watanabe) in de jaren ’60. Oude vriendschappen gaan verloren, onverwacht ontstaan er nieuwe, liefdes worden ontdekt op donkere plekken. Allemaal met zowel de chaos van Tokyo als de Japanse groene natuur op de achtergrond. En er is muziek. Murakami, een voormalige eigenaar van een jazzbar in Tokyo, laat altijd een plekje over voor muziek in zijn verhalen. In ‘Norwegian wood’ geen jazz, maar Engelstalige rock. Watanabe werkt een paar avonden per week in een platenzaak en heeft een meer dan doorsnee affiniteit met Westerse muziek. The Beatles’ ‘Norwegian wood’, waar het boek naar vernoemd is, keert steeds weer terug in het verhaal, en ook in de film.

The Beatles – Norwegian Wood

Greenwood’s composities

De ‘Norwegian wood OST’ is de derde soundtrack die Greenwood op zijn naam heeft staan: ‘Bodysong (2003) was de eerste, ‘There will be blood’ (2007) de tweede. Voor Murakami componeerde Greenwood negen stukken: zeven voor een strijkorkest (uitgevoerd door het BBC Concert Orchestra, gedirigeerd door Robert Ziegler) en twee voor de akoestische gitaar. Het geluid is somber, maar nooit zwaar.  Of Murakami en Greenwood samen gewerkt hebben aan de muziek is onbekend, maar zo klinkt het wel; het is Greenwood gelukt beeld en muziek perfect samen te laten komen, subtiel en effectief. En is het mijn verbeelding, of klinkt het echt een beetje Japans?

https://youtube.com/devicesupport

https://youtube.com/devicesupport

Het is Greenwood zélfs gelukt een soort Peter en de Wolf-truc uit te halen; als je tijdens de film onderstaande melodie hoort, weet je als kijker dat Watanabe in beeld gaat komen. Zou je Greenwoods gitaar ook horen als je over Watanabe leest? De melancholische beginnoten benadrukken Watanabe’s constante eenzame gemoedstoestand voordat ze overgaan op zijn hang naar nostalgie (0:33). Hoewel de titel het niet echt doet vermoeden (‘Read stuff that is not baptized at’, hm?), gaat de muziek echt bij Watanabe horen.

https://youtube.com/devicesupport

Hetzelfde geldt voor de liedjes van Can. Bedoeld of onbedoeld, de drie Can nummers lijken precies te passen bij wat Watanabe op zijn zelfgemaakte mixtapes zou opnemen (als hij mixtapes zou opnemen).[1] In het bijzonder geldt dat voor ‘Mary, Mary, So Contrary’ -een nummer gebaseerd op het eeuwenoude Engelse kinderliedje ‘Mary, Mary, Quite contrary’. Minder Japans dan Engelse kinderliedjes wordt het bijna niet, maar in Greenwood’s samenstelling voor ‘Norwegian Wood’ werkt het toch. Contrary, Mary.

Mary, Mary, quite contrary,
How does your garden grow?
With silver bells, and cockle shells,
And pretty maids all in a row.

  1. [1]In werkelijkheid is het vooral zo dat Radiohead zelf veel naar Can heeft geluisterd (een ook één van hun nummers coverde).

Tags: , , , , , ,

-->