nummer van 07/01/2012 door

‘I’m not in love’ van 10cc

624 – 13 – 48 – 16 – 3

I'M NOT IN LOVE – 10cc

Eric Stewart (zanger 10cc) had wat goed te maken toen zijn vrouw liet vallen dat hij niet vaak genoeg zei hoeveel hij van haar hield. Hij probeerde het verwijt eerst nog kwijt te schelden met de smoes dat zo’n zin juist in waarde daalt als het te vaak gezegd wordt (nice try) en daarna schreef hij het monsternummer waarin hij ontkent en tegelijk bevestigt van iemand te houden; ‘I’m not in love’ (1975), 10cc’s grootste hit en een van de mooiste liefdesverklaringen ooit geschreven.

Het scheelde niet veel of we hadden in een wereld geleefd zonder ‘I’m not in love’. Nog ver voor de geboorte van de versie die we vandaag kennen, lieten Eric en Graham Goldman (GiGi) aan Kevin Godley en Lol Creme een bossa nova-achtig liedje horen waar deze twee laatsten heel weinig voor voelden. Om preciezer te zijn, vond Kevin het “crap”. 10cc maakte altijd democratische beslissingen en twee duimen omlaag betekende dus dat ‘I’m not in love’ officieel van de baan was. De band ging verder met opnames van ‘One night in Paris’. Maar er was iets geks aan de hand in de studio: alle studiomedewerkers waren nog steeds ‘I’m not in love’ aan het neuriën. Secretaresse Kathy vroeg zelfs waarom ze niet door waren gegaan met het beste nummer dat ze tot dan toe geschreven hadden. Eric probeerde zijn bandmaten over te halen, maar Kevin was niet om te krijgen. Totdat hij zelf met een nieuw voorstel kwam:[1]

Kevin: I tell you what, the only way that song is gonna work is if we totally fuck it up and we do it like nobody has ever recorded a thing before. Let’s not use instruments. Let’s try to do it all with voices.

Eric: Yeah. OK. That sounds… different. Well, we’re gonna need something instrumental in there to sing the whole backing track to.

Kevin: Yeah, we’ll keep a rhythm going with something simple; a bass drum, whatever. We can have a guitar just giving us chords, but otherwise it could be all voices.

Eric: Right, there’s just four of us to do the whole thing with voices. How are we going to do it?

Lol: What about loops? Tape loops. Endless voice loops. We can make endless loops of a chromatic scale.

Eric: Right. OK, Jesus, this is really off the wall. 

Eindeloze loops. Het komt erop neer dat Kevin, Lol en Gigi drie weken lang rondom een Neumann V67 microfoon stonden en één voor één alle noten van de chromatische schaal opnamen. [2] En niet één keer een noot per persoon, maar zestien keer – een mogelijkheid dankzij het werken met 16-track apparatuur. 3 keer 16 is 48, maal de 13 chromatische noten is 624. 624 lagen “aaaahhh”, bestaande uit 13 verschillende noten, stuk voor stuk gezongen door 48 stemmen afkomstig van 3 mannen. Iedere noot van de chromatische schaal werd apart afgemixed, gelooped en opnieuw gebounced op een nieuwe 16-track tape, zodat er voor iedere noot een zeven minuut-lange “aaahhh” overbleef. Vervolgens kreeg iedere noot een eigen fader op het mengpaneel – zo konden noten en akkoorden ‘aan’ worden gezet zodra Eric, Lol, Gigi of Kevin de schuiven van de betreffende fader naar boven schoven. De mogelijkheden waren (in principe) eindeloos, maar na een paar pogingen was het zover; 10cc had een totaal origineel geluid gecreëerd. “AAAAAAHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH”.

Eric nam de zangpartij in een keer op. Simpel. Lol en Kevin zongen de hoge “It’s because” lijntjes. Er miste nog iets: bas. Voor dit nummer waren regels sowieso al verleden tijd, dus waarom ook niet een bassolo. En nóg miste er volgens Kevin iets. In mijn verbeelding is dit het moment dat Eric letterlijk bijna uit elkaar spat van opwinding en woede tegelijk. Op welke planeet kan er nog iets missen aan een opname met een onmogelijk aantal stemmen, een compleet nieuw geluid, superstrak ingezongen zang en een dikke baslijn? Vlak voordat er een kabel knapt in Erics hoofd, herinnert Lol zich dat hij -zonder enige reden- tijdens een van de opnames vanachter zijn piano de woorden “Be quiet, big boys don’t cry” heeft uitgesproken. Waarom zouden ze dat niet in het nummer integreren? Het idee was op z’n minst interessant. Maar wie moest het inspreken?

Op dat moment kwam Kathy de secretary de studio in lopen. De engel. Ze fluisterde: Eric, sorry to bother you. There’s a telephone call for you.

Kathy! Het moest, zonder enige twijfel, Kathy zijn. Het was ook Kathy die erop uit werd gestuurd een plastic muziekdoos te kopen die te horen is op de fade-out van het nummer. Kathy, deze is voor jou:

Paul McCartney – McCartney II: Temporary Secretary

De platenbazen waren ondersteboven van het geluid dat 10cc hen liet horen, maar eisten toch dat het nummer ingekort werd naar een degelijke radiolengte (het werden vier minuten en tien seconden). Delen van de bas- en pianosolo sneuvelden, maar vonden ook weer snel hun weg terug in de single; ‘I’m not in love’ steeg zo snel naar de 28e plaats in de hitlijsten dat radiostations uit zichzelf de ‘lange’ versie begonnen te draaien. Het is deze lange versie die de nummer één positie behaalde en vasthield.

  1. [1] Bron: http://www.soundonsound.com/sos/jun05/articles/classictracks.htm
  2. [2] Een voorbeeld van wat een chromatische schaal is: alle witte en zwarte pianotoetsen van een sleutel.

Tags: , , , , ,

-->