nummer van 08/01/2012 door Jan Kooi

‘Bad Girl parts 1&2’ van Lee Moses

This is a song about a bad girl

Vandaag het woord aan gastblogger Jan Kooi, die sinds de jaren 80 over popmuziek schrijft. Samen met een collega bij platenzaak Elpee in Groningen maakt hij sinds de jaren 90 een wekelijks tijdschriftje, Prime Time Magazine, over ‘de b-kant van de cultuur’ (ze zijn inmiddels bij nummer 839!). Daarmee belandde hij overigens bij de Stompin’ Velden, een VPRO-radioprogramma van Martijn Stoffer en Roel Bentz van den Berg vol smerige rock ‘n’ roll en rauwe soul. Daarnaast richtte Jan ook een kleine platenmaatschappij op, Kogar Records, dat grotendeels surf, garagerock & roll en punkrock heeft uitgebracht. Inmiddels is hij al een tijd eigenaar van platenzaak Elpee en weet hij nog steeds de mooiste parels op te duikelen. Enjoy!

Lee Moses – Bad Girl – Part I & Part II – 45 rpm

Lee Moses – ‘Bad Girl’. Veel rauwer krijg je je soul niet. Veel beter trouwens ook niet. ‘Bad Girl’ van Lee Moses is één van de meest bekende ‘onbekende’ soulkrakers ooit gemaakt. En terecht. De uit Atlanta, Georgia afkomstige Moses schreeuwt en krijst de longen uit pure wanhoop uit zijn lijf. Het bekende verhaal: hij valt op haar, iedereen waarschuwt hem dat ze hem gaat bedriegen, pijn zal gaan doen en zal gaan verlaten. Maar niet luisteren hè: “…but I had a head of my own. I just wouldn’t listen to nobody”, en nou zit ie met de gebakken peren. “Lord have mercy”. Moses betaalt de prijs en perst er als wrange beloning voor ons deze single uit.

Een zeldzame foto van Lee Moses

Moses was decennia lang een raadsel. Er bestaan voor zover bekend maar twee foto’s van de man. Hij nam vele singles op voor vele verschillende labels, waaronder ‘Bad Girl’, dat verscheen op Musicor, een van-alles-en-nog-wat label waarop bijvoorbeeld ook werk van Gene Pitney verscheen. In 1971 bracht hij zijn enige lp uit: Time and Place. Lang een enorm gezocht item en een soort heilige graal voor velen, totdat de plaat in 2007 eindelijk opnieuw werd uitgebracht, inclusief vele bonustracks.

Wonderlijk genoeg verdween hij vrij snel na het verschijnen van de lp volledig uit beeld. In 1973 was hij nog te horen op een plaat van The Mighty Hannibal maar daarna werd er op muzikaal gebied niets meer vernomen van hem. Her en der werd aangenomen dat hij overleden was, alhoewel The Mighty Hannibal in een interview in 2001 het vermoeden uitspreekt dat Moses nog in leven is. Helaas blijkt hij in 1997 te zijn overleden.

Maar ‘Bad Girl’ dus. Alles wat een rauw southern soulnummer nodig heeft, zit in dit nummer. Allereerst is daar Lee Moses’ bijna schorgeschreeuwde stem -alhoewel hij eigenlijk gitarist was- alsof hij al uren bezig is de ellende van zich af te zingen. Maar de knetterende percussie, het om zich heen meppende orgel, de blazers die als uitroeptekens Moses’ wanhoopskreten versterken, alles draagt evenredig veel bij aan het geheel: een bak pure emotie op muziek gezet. ‘Bad Girl’ is zo’n nummer dat in al zijn imperfectie per ongeluk direct het hart raakt. “Sandpaper voice in front of a rag-tag but determined crew destroying in some long-lost Atlanta basement. The drums are barely holding it together and yet at the same time lay down a ridiculous beat. I think you can hear a mic drop at the start of the song. It’s the most beautiful mess you could ever expect to hear” heet het op deze blog.

Van hetzelfde nummer bestaat overigens ook nog een mooie versie van collega soulzanger Herman Hitson, een versie die trouwens gearrangeerd werd door Moses, want de twee werkten veel samen. En om het nog gecompliceerder te maken: er is ook nog een versie door The Fabulous Denos, waar als componist de zanger van die band, Robert Fears, wordt vermeld. (Op Moses’ versie wordt alleen Moses’ naam genoemd, maar ze schreven het samen).

Beluister en lees het hele verhaal over alle versies op de aangeraden In Dangerous Rhythm blog.

Tags: , , , , , , ,

-->