Eddy Mitchell: het Franse antwoord op Elvis. Of in ieder geval één van de twee antwoorden. Samen met Johnny Hallyday nam hij in de jaren 60 de taak op zich rock ’n roll naar Frankrijk te halen. Maar terwijl Johnny hard zijn best deed meisjesharten te veroveren en het allemaal heel serieus nam (wat zijn uit elkaar getrokken gezicht tegenwoordig niet meer kan verbergen), had Eddy iets wat Johnny niet had.

In 1959 begon Eddy Mitchell (echte naam Claude Moine) zijn zangcarrière bij Les Chaussettes Noires (De zwarte sokken). Vijf jonge koppen die in slaap vielen bij Franse chansons. Ze wilden snelle muziek maken, mensen aan het dansen krijgen en, aan hun video’s te zien, ook vooral een leuke tijd hebben. Zo’n beetje alle Amerikaanse hits werden naar het Frans vertaald; ‘Johnny B. Goode’ werd ‘Eddy sois bon’, en ‘Always something there to remind me’ ‘Toujours un coin qui me rappelle’.

Les Chaussettes Noires "Je T'aime Trop"

Always something there to remind me

‘Always something there to remind me’ werd in 1963 geschreven door droomduo Burt Bacharach en Hal David. Het was bedoeld als demo voor Dionne Warwick (de tante van Whitney Houston), maar het nummer glipte daarna ook meteen weer uit haar handen; Lou Johnson nam het op en hij scoorde. Hoog. De blazers, de herkenbare zin voor iedereen die eens zijn hart heeft horen breken; ‘Always something there to remind me’ bereikte in 1964 de 49e plek op de Billboard Hot 100 en Amerika was een klassieker rijker.

Lou Johnson – " Theres Always Something There To Remind Me "

Nu wilde Engeland ook. Een jonge Sandie Shaw zong het nummer tijdens een aflevering van Ready Steady Go! Grote zwarte zaal, meisje alleen op het podium, een ingetogen instrumentatie en dramatische koortjes. Superhit. Shaws versie stond weken op 1. Het hek was van de dam. Inmiddels heeft iedereen, van de Carpenters tot Michael McDonald tot Thurston Moore (Sonic Youth), zijn eigen interpretatie aan de wereld gegeven.[1] Shaw deed in 1965 nog een brutale poging na Engeland ook Duitsland in te pakken. Maar probeer de houterige titel ‘Einmal glücklich sein wie die ander’n’ te zingen op de bekende melodie en je begrijpt dat dat haar net niet gelukt is. Over houterig gesproken: onze eigen Nederlandse versie van Edwin “ik wil graag drie maal het nevenschikkend voegwoord ‘want’ in één refrein alstublieft” Rutten. En precies goede violen op 1:38.

Edwin Rutten Ik Moet Altijd Weer Opnieuw Aan Je Denken

Van Edwin terug naar Eddy, de echte koning van dit nummer. De Franse uitvoering heeft meerdere winnende nuances: ‘toujours un coin qui me rappelle’ (altijd een plek/straathoek) in plaats van het Engelse ‘something’, dat Eddy herinnert aan…; ‘ik ben op de wereld gezet om van je te houden en ik zal altijd zo blijven’ in plaats van ‘ik zal nooit vrij zijn’. En de mooiste tekstuele wijziging: Eddy’s ‘Tu reste la vie de ma vie (je blijft het leven van mijn leven) tegenover een ‘You’ll always be a part of me’. Mooiste muzikale wijziging: de stomp die steeds een accent legt op de kernzin van het liedje (onder andere te horen op 0:32 en 0:35). Eddy Mitchell fronst zijn wenkbrauwen erbij en haalt uit met zijn zware croonersstem. Blik op oneindig en soms even met zijn ogen dicht. Johnny had niet dezelfde klasse.

  1. [1] Hier nog een eighties variant.

Tags: , , , , , , , , , ,

-->