nummer van 30/12/2011 door

‘Llorando’ door Rebekah Del Rio

Menen wat je zingt

Godallejezus, wat is dit mooi.[1]

Tien jaar geleden keek ik, en anderen met mij, voor het eerst naar de film Mulholland Drive (2001) van David Lynch. Ik begreep destijds maar weinig van het schijnbaar ingenieuze plot, ondanks dat ik mijn uiterste best deed met hoofdpersonages mee te leven en verhaallijn(en) te volgen. De moeheid begon al voorzichtig toe te slaan toen ik doorkreeg dat de beste scène uit de film zich voor mijn slaperige oogleden voltrok. Op het puntje van mijn stoel bleef ik drie minuten onafgebroken staren naar een vrouw met een traan op haar wang, die mij in een intens ontroerde staat achterliet. Ik kon wel janken. Dus ik jankte. Waarom, dat kon ik niet verklaren.

Sadness and joy

Rebekah Del Rio zingt de Spaanse versie van Roy Orbisons ‘Crying’ al sinds 1993. Haar eerste platencontract tekende ze, terecht, op basis van deze sublieme cover. Lang voordat ik in 2001 een brok in mijn keel kreeg van haar prachtige stem en inlevingsvermogen, had de zangeres zelf al de intensiteit van het speciaal voor haar naar het Spaans vertaalde liedje ruimschoots gevoeld. Zo kon ze zich de eerste keer dat ze ‘Llorando’ zong nog goed herinneren:

The lyrics resonated in my throat and for the first time in my singing career, I felt one with a song. It made me cry with sadness and joy because I had found a gem I could call my own.[2]

Van binnen een beetje huilen doet Rebekah nog altijd, als ze het nummer zingt. Altijd om een verloren liefde, waarbij ze zelf zegt aan elk woord te hangen alsof de ervaring nog geen dag geleden plaats heeft gevonden. Dat ik haar pijn voel en onverhoopt moet janken tijdens het zien en horen van ‘Llorando’ is ineens niet meer zo vreemd. Zo verklaart ze zelf: “It’s real when I sing it because the pain still lives inside of me”. Rebekah doet wat goede artiesten doen: menen wat ze zingt. (En mij laten wenen van geluk).

Enter Lynch

Het verhaal gaat dat David Lynch een opname wist te maken van Rebekah’s hartverscheurende interpretatie, een opname die hem er uiteindelijk toe zette een filmscène te schrijven waarin de zangeres kon schitteren. Del Rio probeerde zoals zoveel artiesten naam te maken in Nashville toen ze het belangrijkste telefoontje van haar leven kreeg; wilde ze naar L.A. vliegen om haar deel van de betreffende film op te nemen? Haar reactie hierop, te vinden op haar eigen site, is priceless:

I was going to be in my first Movie…  just me and my pipes… not a band scene, or a passing by scene but me all by my lonesome singing my favorite song and crying and looking miserable. It was so exciting.

Ik hoop dat iemand ooit een documentaire over deze mevrouw maakt. (Anders doe ik het zelf). Ondertussen staat ‘Llorando’ van Rebekah Del Rio in mijn lijstje van Beste A Capella Niet-Engelstalig Gezongen Covers In Gave Maar Onbegrijpelijke Films Van Briljante Regisseurs op nummer 1.

  1. [1]Maandag 12 december was ik te gast in Ongehoord Goed, de KX-podcast van Guuz Hoogaerts, waar ik niet-Engelstalige plaatjes mocht draaien en toelichten. Er was te weinig tijd (lees: er werd teveel geouwehoerd), waardoor ‘Llorando’ het moest ontgelden. Een herkansing.
  2. [2]Lees het gehele verhaal achter ‘Llorando’ op Rebekah’s eigen website

Tags: , , , , ,

-->