nummer van 29/12/2011 door

‘A hard day’s night’ van The Beatles

Het geheim van het openingsakkoord

The Beatles A Hard Day's Night

Drie uur en negen takes kostte het The Beatles om ‘A hard day’s night’ op te nemen. Daarna discussieerden liefhebbers en muzikanten nog eens veertig jaar over hoe dat allereerste akkoord nou eigenlijk gespeeld moest worden. Ondanks gitarist George Harrissons simpele antwoord, “Ik speelde een F-akkoord met een extra G (Fadd9)”, lukte het bijna niemand om die ene bepalende klank na te bootsen, die wereldwijd onmiddellijk herkend wordt als het openingsakkoord van het nummer. Hoe kan dat?

Het was 16 april 1964 en The Beatles hadden zich opgesloten in de befaamde Abbey Road Studios. De band was bezig met een speelfilm te maken waarin drummer Ringo Starr de hoofdrol vertolkte. Voor de film moest ook een soundtrack komen én een titelnummer. De naam van de film kwam van Starr zelf, die zich tijdens het filmen versprak en zei: “It’s been a hard day….night.” Hij corrigeerde zichzelf, omdat hij zich realiseerde dat het na een dag hard werken op de set inmiddels al nacht was. A hard day’s night werd de titel van de film.

Lekker filmpje schieten met z'n allen.

In de studio ging de band, die het nummer binnen drie uur op band had weten te slingeren, op zoek naar een allesbepalende opening. Zo eentje waardoor je vanaf de allereerste tel herkent welk liedje het is, zelfs tientallen jaren na dato. Behalve dat dit geluid, akkoord in dit geval, het nummer opent, zou het ook de film gaan openen. The Beatles waren dus niet op zoek naar iets dat gewoon goed was, nee, het moest perfect zijn. Maar hoe krijg je dat voor elkaar? Een mooi akkoord natuurlijk, maar welk?

Hét openingsakkoord.

Met een G7add9sus4 natuurlijk! Wat anders, hoor ik iedereen denken. Oh? Een G7sus4, zeg je? Oké. Of toch een G11sus4? Nee, allemaal niet goed genoeg. Het zijn slechts enkele suggesties van akkoorden die rondzingen op het internet om die eerste “raaaaang” van het liedje te benaderen.

Kenners en muzikanten vochten elkaar jarenlang de tent uit over wat nu het precieze openingsakkoord is dat gespeeld wordt. En nog steeds wordt er over gediscussieerd. Er moet toch achter te komen zijn hoe je nu dat akkoord speelt en dat het klinkt zoals op plaat?

Is dit dé oplossing? Zo simpel?

Een Canadese professor, Jason Brown, deed daarom in 2004 een hálf jaar lang onderzoek naar het akkoord. Conclusie: ergens in de mix zit een piano (vijfde Beatle en producer George Martin speelde die piano). De frequenties van de pianotonen zorgden er volgens die Canadese professor voor dat alles heel anders ging klinken dan een normaal. In dit artikel legt hij het verder uit.

Is het dat? Het klinkt allemaal goed onderbouwd. De Canadese (weer een Canadees) muzikant Randy Bachmann ging terug naar de bron, althans, bijna terug naar de bron. In onderstaand geluidsfragment, waar een goede vriend me op wees (thanks Caspar!), legt hij uit hoe Giles Martin, de zoon van vijfde Beatle George Martin, hem het geheim verklapte. Luister maar eens of het in de buurt komt:

https://youtube.com/devicesupport

Maar goed. Het openingsakkoord dat door omstandigheden (expres of per ongeluk, wie weet het) een van de grootste muziekmysteries werd. Het leek zo simpel toen George Harrison uitlegde wat hij speelde: “Een F-akkoord met een extra G.” Maar daar voegde hij nog aan toe: “Je moet maar aan Paul (McCartney) vragen wat hij op de bas speelde.” Kortom, Harrisson zelf leek het ook niet helemaal te weten.

Tags: , , , ,

-->