nummer van 22/12/2011 door

‘Winter’ van Tori Amos

Laat de sneeuw maar komen

https://youtube.com/devicesupport

Sneeuw heb ik nog niet gezien de afgelopen dagen, behalve de handvol natte vlokken die zondagavond viel. Vorig jaar lag er al een dik pak, die tot na de Kerst bleef liggen. Toen brak op 17 december een van de grotere sneeuwstormen uit mijn leven uit. Vanachter mijn bureau, zeshoog ergens op een kantoorterrein in het westen van Amsterdam, zag ik de hele dag dikke witte vlokken naar beneden dwarrelen. Nederland was lamgeslagen door het winterweer. Bussen stopten vroeg in de middag met hun dienst, treinen bleven op het perron staan. Uiteindelijk, toen het gestopt was met sneeuwen rond een uur of zes, liep ik naar huis. Bij elke stap zakten mijn voeten diep weg in de dikke witte deken die over het land was gelegd. Met mijn handschoenen veegde ik mijn neus af.

Vooralsnog moeten we het zonder doen. Zonder massale stremmingen en een hoop ongemak, maar veel en véél erger nog, zonder die sneeuw. Ergens beleef ik er telkens weer plezier aan dat zoiets vanzelfsprekends als het weer soms zo onvoorspelbaar is.

De door winter beklede Kasteelse Bossen in Horst op Tweede Kerstdag 2010.

Kortste dag

Toch is vanochtend vroeg de winter begonnen. Half zeven om precies te zijn. Tegelijkertijd is vandaag de kortste dag van dit jaar. De zon komt om 8:46 uur op en gaat om 16:30 uur weer onder. Vanaf morgen wordt het langzaamaan weer langer licht overdag. Misschien een troost voor sommigen, maar niet voor mij.

Al van kinds af aan ben ik een groot liefhebber van de wintermaanden en de donkere dagen die daarbij horen. Schaatsen op dichtgevroren vennen ergens in de Peel, de verwarmende chocolademelk na een middag sleeën en sneeuwpoppen maken, de avonden die vroeg vallen waarop je zonder gene thuis kunt blijven. Of de beslagen keukenramen als je thuiskomt en iemand staat voor je te koken. Het liefst een stamppot of erwtensoep.

Vanzelf

Wat ik ook zo mooi vind aan de winter is dat die een zo allesomvattende verandering met zich meebrengt. Zonder winter geen lente, zonder dood geen leven. De lege takken, dode bloemen en verstilde bossen komen over een paar maanden vanzelf weer tot leven. Het humeur van mijn vrienden – de populaire winterdip – wordt vanzelf weer zonniger. Simpel.

Mijn humeur wordt trouwens in de winter ook altijd slechter, zolang die sneeuw uitblijft en de temperatuur niet tot onder het vriespunt wil dalen.

Tags: , , ,

-->