nummer van 20/12/2011 door

‘Slippin’ And Slidin’’ van Justin Townes Earle

Nieuwe muziek ontdekken anno 2011

Justin Townes Earle, "Slippin' and Slidin'"

Een leven zonder Spotify, ik kan het me inmiddels al niet meer voorstellen. Bizar hoe onmisbaar iets in anderhalf jaar tijd kan worden. Niet dat ik mijn muziek uitsluitend nog online luister, maar naast een volle cd-kast is het toch een geruststellend een idee om online zo’n 15 miljoen nummers tot je beschikking te hebben. Makkelijk ook, als je bijvoorbeeld te lui bent om naar de platenkast te lopen om er een album uit te pakken. Enkele weken geleden lanceerde Spotify haar nieuwe bètaversie, die het door de toevoeging van apps nog makkelijker maakt om nieuwe muziek te ontdekken. Zoals het nummer van vandaag bijvoorbeeld.

De voordelen van Spotify zullen de meeste lezers van dit blog wel kennen. Voor wie het nog niet gedaan heeft, is het downloaden van de nieuwe bètaversie echter ook de moeite waard. Zo is er bijvoorbeeld Top 10 voor de lijstjesfetisjisten onder ons, waarmee je eigen muzikale top tien van wat dan ook kunt maken, maar het browsen door de lijstjes van anderen is minstens zo interessant. Dat levert natuurlijk ook weer evenveel frustraties op, want Dire Straits hoeft wat mij betreft echt niet in een Top 10 Air Guitar Songs. De app van Pitchfork is een andere favoriet, die het mogelijk maakt in Spotify recensies van nieuwe albums te lezen terwijl je naar de betreffende plaat kunt luisteren.

Nieuwe muziek op een digitaal dienblaadje

Via Last.fm was het natuurlijk altijd al mogelijk om op basis van je gescrobbelde muziekverleden nieuwe muziektips te ontvangen, maar dat was na het verdwijnen van de gratis afspeelfunctie ook niet meer zo interessant. In Spotify keert die mogelijkheid gelukkig weer terug in de nieuwe app, die ook nog eens stukken beter werkt dan de oude versie op de website van Last.fm. Zo heb je bijvoorbeeld de albums die je de laatste drie maanden het meest beluisterde direct bij de hand, maar doet de app ook direct suggesties voor albums die je echt eens zou moeten luisteren. Per album staat vervolgens aangegeven of het een release is van een artiest die je eerder al beluisterde maar waarvan je die plaat nog niet hebt geluisterd, of dat het onbeluisterde artiest is die vergelijkbaar is met bands die je al wel gescrobbled hebt. Te lui om dat allemaal na te kijken? Met een klik op de knop gooi je alle suggesties in een playlist. Hoe makkelijk wil je ’t hebben?

Eerlijk gezegd was ik nogal sceptisch voordat ik de app ging gebruiken. Het idee van nieuwe muziek aanraden op basis van je muzieksmaak is natuurlijk niet nieuw en tegelijkertijd een valkuil omdat er geheid missers tussen gaan zitten. Sinds Pandora mij ooit aanraadde om toch echt eens Throwing Copper van Live te gaan luisteren, neem ik ze daar in ieder geval niet meer serieus. Bij de Last.fm app was het gelukkig gelijk raak: “Je luister toch vaak naar Drive-By Truckers en Dawes? Justin Townes Earle, dat moet je echt eens gaan luisteren joh!” Een muisklik later word ik welkom geheten door een stralend orgeltje, bijgestaan door een lekker dreunende contrabas, opgewekte drums en een gruizig knauwend countrygitaartje. Dankjewel Last.fm.

Hopeloos verdrinken in de blues

Terwijl ik Harlem River Blues luister, Justin Townes Earles laatste album uit 2010, lees ik op Wikipedia maar een beetje bij over mijn net nieuw ontdekte artiest. Terwijl zijn traditioneel geïnspireerde Americana met moderne glans mij met de minuut beter gaat bevallen, lees ik dat het hier gaat om de naar Townes Van Zandt vernoemde zoon van Steve Earle, die op z’n dertiende al aan de dope was, voor z’n twintigste verslaafd en vijf keer ge-OD’d en zichzelf met zijn muziek tegenwoordig op het rechte pad probeert te houden. Met wisselend succes overigens. Een country-artiest die een beetje wankel balanceert op het randje van de zelfkant van de samenleving, dan heb je in mij al snel een nieuwe fan.

Het kwartje valt helemaal als ik tijdens het lezen van een interview ineens de in tremoloëffect gedrenkte gitaartonen van ‘Slippin’and Slidin’’ hoor. Een bluesy ballad in 6/8 maat waarvan er al zoveel geschreven zijn, maar goed uitgevoerd altijd hun doel raken. Dit is er zo een. De tremolo op de gitaren, de lichte snik in Earles stem, de loom getimede achtsten op de ride… trucs uit het boekje maar in deze perfecte dosering onweerstaanbaar. Helemaal als die blazers op 0:38 een potje mee komen klagen, slepend en knagend als het gevoel dat Earle hier bezingt. Ook de gitaarsolo vanaf 1:37 blijft mooi ingetogen om hem even wat tijd en ruimte gegeven zichzelf weer bij elkaar te rapen voor het laatste couplet en refrein. Nog een kleine poging om zichzelf wat moed in te praten met een tekstregel als “Darling I just need a little comforting”, al vervliegt die hoop weer snel als hij vervolgt met “Days getting longer, nights getting cold” en een zoveelste “Slippin’ and slidin’, feelin’ low.” Niks geen vrolijk einde na een bedompte klaagzang, soms wel net zo lekker ook.

Tags: , , , , , , , , ,

-->