nummer van 11/12/2011 door Niels Spinhoven

‘Huffman Prairy Flying Field’ van Guided By Voices

Robert Pollards vlucht en landing

Het is weer gastblogdag! Niels Spinhoven schrijft voor 3voor12/Utrecht en vandaag schrijft hij voor Nummer van de dag over Guided By Voices, zijn favoriete band. Het album Under The Bushes, Under The Stars was de soundtrack onder zijn zomer van 1996. De plaat was een grote aaneenschakeling van geluksmomenten met als hoogtepunt ‘Redmen And Their Wives’, aldus Niels, die sindsdien band en zanger Robert Pollard trouw volgt.

Guided By Voices | Huffman Prairie Flying Field

Op 24 augustus 2004 verscheen Half Smiles Of The Decomposed, het laatste officiële studio-album van indieband Guided By Voices. De band van creatief brein Robert Pollard trof zichzelf in dat jaar, na het lo-fi succes medio jaren ’90 en het mislukte majoravontuur bij TVT Records, op een doodlopend spoor. Pollard zag de toekomst zonnig in, maar niet voordat hij zichzelf had bevrijd uit het keurslijf van verwachtingen die de naam Guided By Voices met zich mee torste. De vele vermoeid klinkende songs op die laatste plaat uit 2004 maakten de keuze van Pollard om definitief de stekker uit de band te trekken erg invoelbaar.

De afsluiter van Half Smiles… is het liedje ‘Huffman Prairy Flying Field’. De track typeert het tot dan toe opgebouwde oeuvre van Pollard en zijn band. Het liedje heeft een prachtige tekst, een melodie met potentie maar de uitvoering mist elke subtiliteit. De titel verwijst naar de Huffman Prairy in Dayton, Ohio, de plek waar de gebroeders Wright in december 1903 hun vliegtuig, de Wright-Flyer, succesvol van en weer op de grond kregen. Dayton is ook de geboorteplaats van Pollard. De relatie tussen de plek in de luchtvaarthistorie van Dayton en Pollards “self inflicted aerial nostalgia” is een rode draad in de Pollardcatalogus, terug te vinden in bandnamen als Boston Spaceships en in albumtitels als Not In My Airforce en Static Airplane Jive.

En natuurlijk in liedjes. Pollard grossiert in songs met cryptische, stream of consiousness-achtige teksten, waaruit zelden valt op te maken wat de man beweegt. ‘I Am A Scientist’ van album Bee Thousand uit 1993 heeft een spaarzaam helder moment in zich. “I am a lost soul, I shoot myself with rock and roll.  The hole I dig is bottomless, but nothing else can set me free.”

Vrijheid is een groot goed. De escapist in Pollard vindt zijn beeldspraak daarbij vaak in het luchtruim. Een fraai voorbeeld is het pakkende ‘Hey, Hey, Spaceman’, uit 1987. Het liedje werd opgenomen in de garage van toenmalig gitarist Steve Wilbur. Pollard doceerde in die dagen wiskunde aan vierdejaars highschool-studenten. Na schooltijd werd er in de kelder van broer Jim Pollard met een wisselende groep geschreven en opgenomen op 8-track. “Blastin off, we’re takin off to Jimmy’s house, oh, everyday at 3. Off to blasted Jimmy’s house, the carefree world of opportunity.”

Guided By Voices | Hey Hey, Spaceman

In het verlengde van ‘Hey, Hey, Spaceman’ ligt ‘Psychic Pilot Clocks Out’ van Pollards eerste soloplaat ‘Not In My Airforce’ uit 1996. De song markeert het moment waarop zich een breuk aftekent tussen Pollard en mede-songwriter Tobin Sprout. Sprout claimt na het succesvolle GBV-album ‘Under The Bushes, Under The Stars’ meer ruimte voor zijn songs op het volgende album. Pollard heeft echter andere plannen, kiest zijn vrijheid en besluit zijn complete band, inclusief Sprout, te ontslaan. “And I’m going all the way. And I’ve thrown it all away. Service time is lonely. Live it up before you pass away.”

Psychic Pilot Clocks Out – Robert Pollard (Fan Vid)

Terug naar Huffman Prairy Flying Field. Het besluit is genomen.

And now I’ve come back, translucent and peeled
At Huffman Prairie Flying Field
I’ve come to start up my head, Been closed and locked up
For far too long

Een opgeluchte Pollard is aan het woord. Twee maanden na Half Smiles Of The Decomposed verschijnt zijn solo-album Fiction Man. De experimentele plaat ademt als een nieuwe lente.

Tags: , , ,

-->