nummer van 03/12/2011 door

‘Cruel lover’ van The Devil’s Blood

Verleidelijke wegwijzer naar The Left-Hand Path

Als het op concerten aankomt ben ik nogal ongeduldig. Met wel meer dingen trouwens, maar dat terzijde. Tijdens de meeste shows die ik bezoek kijk ik na een half uur of drie kwartier vaak al op de klok, het is wel weer genoeg geweest. Een oeuvre dat is samengeraapt rond slechts een paar sterke nummers, een saaie performance of publiek dat voor je neus staat te zwaaien met hun mobiele telefoons, er is altijd wel iets dat verhindert dat mijn boog een optreden lang gespannen blijft. Dat klinkt zuurder dan het is, want ik ga over het algemeen met veel plezier naar concerten. Het duurt vaak alleen minder lang dan ik had gehoopt. Misschien is het wel het enorme aanbod waardoor ik verwend ben geworden. Of een concert zoals dat van The Devil’s Blood vorige week zaterdag in DB’s Utrecht, dat je weer doet beseffen hoe het ook kan.

Allemaal voor de bijl

Voor wie de band niet kent: The Devil’s Blood is op dit moment het meest fascinerende en misschien wel het beste dat Nederland op het gebied van harde muziek te bieden heeft. De band uit Eindhoven zorgde in 2008 al voor aardig wat onrust in de underground met twee verrassend sterke EP’s en brak internationaal door met hun debuutalbum The time of no time evermore in 2009. De satanische cocktail van klassieke hardrock, psychedelische seventies rock en de occulte donderwolken die erboven hingen, zorgden ervoor dat de plaat zo’n 20.000 keer over de toonbank ging en bracht de band al tot in Amerika (op uitnodiging van Pentagram nota bene). Op 11-11-11 verscheen het tweede album, The Thousandfold epicentre, een duister meesterwerk dat zelfs bij media als De Volkskrant en Nu.nl op maximale scores kon rekenen.

Wat is het, dat ervoor zorgt dat deze band bij zoveel muziekliefhebbers, juist ook buiten het eigen genre, een soort oerdrang aanspreekt en meesleept in een verstikkende wereld die niet bepaald uitnodigend of aantrekkelijk is? Ik heb het me vaak afgevraagd. Natuurlijk zit het muzikaal subliem in elkaar en is ook het gevaarlijke randje aantrekkelijk [1] maar dat is zeker niet alles. Op plaat laat zich dat niet direct ontdekken, maar vorige week zaterdag werd dat me in een klap duidelijk. Ik heb veel mensen enthousiast en vol overtuiging over hun band horen vertellen, maar zelden heb ik het zo menens gezien als bij The Devil’s Blood. Van de beklemmende muziek die al voor het concert buiten de zaal werd gedraaid tot de intense blikken op het podium, dit is meer dan even een setje spelen of een plaat uitbrengen. En dat werkt aanstekelijk.

Bezwerende cadans

Over de beweegredenen achter deze band is in interviews met Selim Lemouchi genoeg te lezen en ik vind het eigenlijk niet zo interessant om die nog eens op te lepelen of te gaan duiden. Doe dat vooral zelf zou ik zeggen. Fascinerender vind ik de bezwerende werking die de band op het podium wist te creëren. De enige artiesten die ik zo kan bedenken naar wie ik langer dan anderhalf uur zonder verveling heb staan kijken, zijn Bruce Springsteen en Kiss maar afgelopen zaterdag waren er ineens twee uur voorbij gevlogen zonder dat ik er erg in had. Op het podium is er weliswaar genoeg te zien om te boeien (solo’s met drie gitaren tegelijk, ik werd gek), maar terwijl de gitaren en zangeres Farida Lemouchi op de voorgrond staan, zijn het vaak de bas en drums die onopvallend zorgen voor een hypnotiserende cadans, net als in het nummer van vandaag.

‘Cruel lover’ is niet per se het beste nummer op The thousandfold epicentre, of het meest opvallende. Het catchy ‘She’ of het epische titelnummer vallen wat dat betreft veel eerder op. Maar net voor de helft van de plaat is dit wel het nummer dat je na een pakkend begin helemaal opzuigt en verder meeneemt in de wervelwind die de rest van de plaat is. Het begint al met die bassriff onder de gitaren in het begin van het nummer. Op zich niet heel bijzonder, maar door zijn eindeloze herhaling en dienstbaar begeleidende drums wel uiterst effectief. En dan dat instrumentale tussenstuk dat na een minuut of vier begint. Gitaarriffs als ongedierte, dat door donker donkere, vochtige aarde omhoog probeert te kruipen. Zonder dat je het doorhad zaten ze al onder je huid, want in de minuten daarvoor staken ze af en toe ook al heel onopvallend de kop op. Het is eigenlijk precies hetzelfde dat de show typeerde: tussen alle overduidelijke showelementen uiteindelijk verleid en meegezogen worden door iets dat veel ongrijpbaarder is. En dat is nog veel indrukwekkender.

  1. [1] De concerten worden steevast door de band rituelen genoemd en doordrenkt met bloed uitgevoerd, gitarist/bandleider Selim Lemouchi schuwt geen controversiële uitspraken en voor een opstootje tijdens een show op Fortarock mocht hij op het matje komen bij de rechter

Tags: , , , , ,

-->