nummer van 02/12/2011 door

‘Tonight’ van Lykke Li

Een parel om naar te staren

Lykke Li – Tonight – Live acoustic take

Het was zo’n avond dat ik alleen thuis was en van het ene in het andere filmpje op YouTube rolde. Dat zijn doorgaans de fijnste avonden, helemaal als je ze alleen door moet brengen. Zoals die dingen gaan, klikte ik het ene eerder weg dan het andere. Saai: klik. Mooi: onderuitzakken, fullscreen. Als ik geluiden hoorde die niet uit mijn laptop leken te komen, schrok ik even op, drukte ik op mute, en spitste ik mijn oren. Deed ik vlug een lampje aan. Tweeëneenhalf uur later, toen ik op het punt stond mijn laptop dicht te klappen, gleden mijn ogen naar het menu op de rechterflank van de site en zag ik dat guitige koppie van Lykke Li opdoemen. Lampje uit, nog even dan (hoewel ik bang ben in het donker is dat de beste manier om naar muziek te luisteren). Ik weet nog dat ik dacht, hé, is er ook een live akoestische versie van ‘Tonight’? Het origineel was al zo prachtig:

Lykke Li – Tonight (album version)

Opgetut ook mooi, die Lykke

Over origineel gesproken: ik kan me best voorstellen dat je als artiest origineel probeert te zijn, wanneer je nadenkt over een videoclip bij je nieuwe liedje. Ingewikkelde animaties van bevriende designers moeten ineens van stal worden gehaald en de meest gekke kostuums uit de verkleedkist gehesen. Maar al snel ben je het beu, want, hoe vaak is dat wat je doet al gedaan? Het meest simpele idee zou moeten volstaan. Terug naar de essentie, back to basics. Dat werk. Niet omdat het zo min mogelijk moet kosten, maar omdat een nummer als ‘Tonight’ nu eenmaal niet meer nodig heeft dan:

1. een zwart-witte clip
2. een au naturel Lykke Li, vers uit bad
3. een cameraman

Op deze manier komt de boodschap het beste over, moeten Lykke Li en filmmaker Christian Haag hebben gedacht. En of. Op mijn knusse bank, in een verder pikdonker huis, met zacht gekletter van de regen op de achtergrond (weet ik niet meer zeker, maar goed voor het dramatische effect), keek en luisterde ik − fullscreen − naar de akoestische versie van Lykke Li’s ‘Tonight’ en pinkte ik een traantje weg. Misschien wel meer, er was niemand om het te bevestigen. Ik liet me hoe dan ook meeslepen door Lykke’s hartverscheurende smeekbede.

don’t you let me go, let me go tonight
don’t you let me go, let me go tonight
don’t you let me go, let me go tonight

Het is een smeekbede die ze tekstueel richt aan haar geliefde, maar in deze clip richt tot de nietsvermoedende kijker. Zo’n kijker als ik, die vanaf de eerste klank (Twin Peaks!) gebiologeerd naar het scherm zit te staren. Het was onvermijdelijk dat er momenten volgden waarop zij mij ook begon aan te staren en wij elkaar uiteindelijk zó zaten aan te staren (3:343:50), dat ik er een wee gevoel van in mijn buik kreeg. Laat me niet alleen vanavond, Lykke.

De actie in deze clip beperkt zich tot het kantelen van Lykke’s hoofd, dat dan weer zo perfect kantelt dat de term ‘choreografie’ voor mij een geheel nieuwe betekenis heeft gekregen. Op 2:18 verschijnen haar handen in beeld en maakt ze een beweging die lijkt te verbeelden wat ze op dat moment met haar meest broze stem zingt: “Dry my eye, dry my eye”. Maar ze herpakt zich ferm en wendt zich wederom tot de camera. Het laatste stuk, het refrein, zingt ze mogelijk nog fragieler dan ze al die tijd al deed. Lykke Li is dapper, breekbaar en lief. Ze zingt ook zo verschrikkelijk mooi, precies zoals je zo’n liedje moet zingen. Ik wist dat er een eind was gekomen aan mijn avond. Geraakt door 4 minuten en 39 seconden aan kwetsbaarheid en schoonheid legde ik mijn laptop weg, en staarde ik gelukzalig in het donker.

Tags: , , , , ,

-->