nummer van 24/11/2011 door Martijn Koetsier

‘I want you’ van Kiss

Laat die lieve woordjes maar achterwege

I Want You

Hoewel er eigenlijk niks valt af te dingen op de iconische status van Bob Dylans ‘I want you’, blijft het natuurlijk allemaal wel een beetje gezwijmel voor gevorderden (zie het blog van gisteren). Cryptische mijmeringen die door verschillende dames verschillend geïnterpreteerd op een ieder van hen betrekking kunnen hebben, dat draait natuurlijk maar om een ding: seks. Als er een band is die niet moeilijk doet over die boodschap is het wel Kiss. Songtitels als ‘Love gun’, ‘Room service’ en ‘X-Ray eyes’ laten wat dat betreft weinig te raden over, om nog maar te zwijgen over merchitems als Kisscondooms. De ‘I want you’ van Kiss is dan ook van een andere orde dan die van Dylan. Wellicht niet zo romantisch en vernuftig in elkaar gestoken, maar wel met een urgentie die nog veel herkenbaarder is.

Romantische jongens

Alhoewel, de eerste vijftien seconden doen nog vermoeden dat het net zo’n schattig liefdesliedje wordt zoals er al zoveel zijn geschreven. Een lieflijk tokkelende gitaar, Paul Stanley die mooie woordjes fluistert, het zal veel zwart-wit geschminkte gezichtjes even verbaasd hebben doen kijken bij de eerste luisterbeurt. Sowieso was het in 1976 natuurlijk een stuk spannender om een nieuwe plaat te luisteren dan tegenwoordig. Geen brakke mp3’tjes die maanden van tevoren lekken, geen teasers die je mag horen in ruil voor een Like op Facebook of veertig recensies die je al vooraf kunt lezen op blogs, websites en in magazines. Nee, gewoon de platenzaak inwandelen, blind de nieuwe plaat van je helden kopen en thuis met trillende handjes de pick-up aanzetten om te ontdekken wat er uit de zwarte groeven komt.

Na voorganger Destroyer was het voor veel fans maar afwachten waar de band nu mee aan zou komen. Op die plaat had Kiss namelijk nogal flink uitgepakt in de studio. Orkesten werden aangesleept (‘Beth’), jongenskoren opgetrommeld en van Beethoven gejat (‘Great expectations’) en er werd flink geëxperimenteerd met geluidseffecten en studiotechniek. Alles leek te kunnen en niets was te gek. De plaat was een daverend succes dus het zou geen verrassing zijn als de band zich verder in die richting zou ontwikkelen. De intro van ‘I want you’ voedt dat vermoeden nog wat meer, maar al snel blijkt dat de band op Rock and roll over weer teruggrijpt naar de rauwe rock van de eerdere platen.

Babybabybabybaby I want you!

De gitaren die op 0:15 invallen maken een abrupt einde aan het romantische sfeertje van daarvoor. Hard, bot en smerig, evenals ook de eerste keer dat Paul Stanley “I want you” zingt. De staccato akkoorden en riffs sluiten perfect aan op de stotterende “Babybabybabybaby’s” en onderstrepen de ontembare lusten alleen nog maar meer, net zoals het niet mis te verstane “You can fight tonight, there’s nothing you can do”. Mocht er nog enige twijfel zijn, dan maakt het manisch gezongen “You can hide, but you never get away” de boodschap wel duidelijk. Toch is het niet alleen pure lust die Stanley hier drijft. Zinnen als “Never loved, never thought you could. Treat you right girl, you know I would” en “Every day that you hesitate, you’re never changin’ the hands of fate” laten doorschemeren dat er achter dat vervaarlijke image nog best een paar stiekeme romantici verscholen zitten.

Tags: , , , ,

Leave a Reply

-->