nummer van 22/11/2011 door

‘Orenmens’ van De Kift

Wie praat zo mager met de taal als ik?

Vijf dagen later galmt het concert van De Kift nog steeds na tussen mijn oren. Donderdag zag ik de punkfanfare uit Koog aan de Zaan voor de eerste keer sinds lange tijd weer optreden. De band bracht zijn meest recente plaat ten gehore, Brik (maart 2011). Het kleine podium van de OCCII was volgestouwd met muzikanten (acht!) en een enorme installatie die de naam Brik droeg. Het concert vloog alle kanten op: het was wild en onstuimig, maar ook bedeesd en uitgekiend, en soms zelfs introvert, romantisch of tragisch. Als mijn taal rijker was, kon ik nog eens een hele trits aan typeringen opnoemen van het concert.

De Kift leren kennen kan eigenlijk niet met één liedje. Met elke plaat weet de band een eigen universum te scheppen waarin je meegevoerd wordt. Je gaat op een klein avontuur, zodra het eerste nummer begint. De eindbestemming is onbekend. Eén liedje geeft maar een beperkt venster op dat universum.

Invloeden

De Kift met op de achtergrond Brik. Foto Erik Christenhusz

‘Orenmens’ staat op Vlaskoorts (1999), waarop het verhaal verteld wordt van een plattelandsgezin waarvan de zoon door zijn moeder te vondeling is gelegd om hem te beschermen tegen de wreedheden van de vader des huizes.

Behalve putten uit een rijke schare aan muzikale invloeden, componeert zanger en tekstschrijver Ferry Heyne de verhalen die hij vertelt uit het omvangrijke oeuvre van de wereldliteratuur. Hij vindt zichzelf namelijk geen goed schrijver. “Wie praat zo mager met de taal als ik”, zingt Heyne in ‘Orenmens’.

Uit zinnen, alinea’s en gedichten die hij verzamelt, schept hij zijn deel van het universum. Voor Vlaskoorts ‘pikt’ hij uit de werken van Venedikt Jerofejev, Flannery O’Connor, Jan Arends, Wolfgang Borchert en Nicolaj Gogol. “Het is een kwestie van Kift-gericht lezen. Wat mij raakt, voer ik in op de computer en later combineer ik tekstflarden die passen bij een bepaalde gemoedstoestand of de sfeer van een nummer. Uiteindelijk worden de citaten op zichzelf staande teksten”, zei hij daar ooit over in het Noordhollands Dagblad. Maar de precieze citaten herleiden tot de rechtmatige eigenaar is monnikenwerk.

De Kift leent zich eigenlijk niet voor één liedje. Als je jezelf echt een plezier wil doen, een beetje avontuurlijk bent ingesteld en het niet erg vindt om niet helemaal te weten waar de landweg heenleidt waarop De Kift zijn weg zoekt, dan moet je een keer naar een hele plaat van de band luisteren.

Tags: , , , , , , , , ,

-->