nummer van 17/11/2011 door

‘Body and soul’ van Thelonious Monster

Van junk tot mentor

Thelonious Monster – Body & Soul?

In Amsterdam is deze week het documentairefestival IDFA begonnen. Tot en met 27 november worden op tal van plekken in de stad de beste documentaires van dit moment vertoond. Elk jaar bestudeer ik het programmaboekje nauwgezet, met extra belangstelling voor films op het gebied van muziek. Niet om per se te gaan kijken (geen tijd, geen geld, gekke tijdstippen), maar wel om op de hoogte te blijven. Dit jaar staan er 35 titels onder het kopje muziek. Al speurende stuit ik op de titel Bob and the monster, over Bob Forrest, de zanger van Thelonious Monster. Lang niks meer van gehoord. Is hij niet dood? Ik herinner me het ontluisterende optreden op Pinkpop in 1993 van hem en zijn band Thelonious Monster.

Lekker je eigen optreden verkloten als zeventigduizend mensen staan te kijken.

Pinkpop 1993 staat te boek als legendarisch. The Black Crowes sluiten het festival sfeervol af op een met Perzische tapijten belegen podium. Als de stroom tijdens het optreden uitvalt, zingen de zeventigduizend bezoekers spontaan Monty Pythons ‘Always look on the bright side of life’. Als de lichten weer aan gaan, spelen The Crowes vrolijk verder. Of het optreden van Lenny Kravitz, dat omschreven wordt als ‘een religieuze happening’, omdat Kravitz het publiek aanspoort tot gospelachtige samenzang. Het meest spraakmakend is het optreden van het toen nog onbekende Rage Against the Machine. De band valt in voor Alice in Chains, die afzegt omdat zanger Layne Staley volledig aan de heroïne zit. [1] Rage Against the Machine verplettert Landgraaf en laat het publiek springen, om zodoende een kleine aardbeving te veroorzaken.

‘Ik ga gauw dood’

En Thelonious Monster treedt ook op. Dat optreden staat in mij geheugen gegrift. Nog meer dan dat van Rage Against the Machine. Maar niet omdat het goed was. Zanger Forrest jaagt het concert vakkundig over de kling door zijn verdwaasde optreden. Hij lijkt bezeten, veroorzaakt door een overdaad aan drank en drugs. Hij struikelt over kabels, zingt de helft van zijn teksten, klimt in de stellage naast het podium en valt bijna zijn dood tegemoet. Om dan op de rand van het podium rustig een sigaretje te roken:

Thelonious Monster – Bob Forrest going mad onstage

“Anybody scared of dying”, vraagt hij het publiek in het filmpje hierboven. Hij is het namelijk niet, zegt hij na afloop tegen de VPRO. “Ik ga toch gauw dood”, is zelfs het eerste dat hij zegt in dat interview. In onderstaande clip een stukje van ‘Body and soul’, zo ongeveer het enige nummer in de set waarvoor Forrests optreden een voldoende mag krijgen. Opvallend fel zingt hij op 0:27 “please somebody help me”. In het interview legt hij uit waarom hij is zoals hij is:

live Thelonious Monster clip/Bob Forrest interview

Weer clean

Maar Bob Forrest gaat geheel tegen zijn eigen verwachting in helemaal niet vlug dood. Het tegenovergestelde is juist het geval. Forrest is springlevend. En hij helpt tegenwoordig mensen die aan drugs verslaafd zijn.

In de documentaire Bob and the monster die op het IDFA te zien is, wordt het verhaal uit de doeken gedaan over hoe Forrest van junkie verandert in een belangrijk mentor die drugsverslaafden helpt. In de VS is hij bekend vanwege zijn bijdrage – als Head Counselor –  aan het programma Celebrity Rehab. Bekende Amerikanen worden tijdens deze realityserie geholpen met hun verslaving. Forrest heeft zelfs goede vriend Anthony Kiedis van The Red Hot Chili Peppers van de drugs afgekregen. Het is maar goed dat hij in 1993 niet van die geluidsinstallatie van Pinkpop is afgedonderd.

Bob and the monster is op  19, 20, 25 en 26 november te zien in respectievelijk de Melkweg (17:45), de Brakke Grond (20:00), Tuschinski (16.30) en de Munt (13:45). Meer info: HIER.

  1. [1]In april 2002 overlijdt Staley aan een overdosis drugs.

Tags: , , , , , , , , ,

-->