nummer van 03/11/2011 door

‘The dead heart’ van Midnight Oil

Je punt maken met een mooi liedje

Midnight Oil – The Dead Heart

Een beroemde acteur die gouverneur van Californië wordt, dat kennen we wel. Of een voor mijn leeftijdgenoten minder bekende acteur die het tot president schopt. Hoef ik ook niet uit te leggen. Maar een rockster die minister wordt van de nationale regering? En na een eerste termijn herkozen wordt om wederom als minister te dienen? In Australië kan het. Daar maakt de toen kersverse Australische premier Kevin Rudd op donderdag 29 november 2007 bekend dat Peter Garret, een boomlange kale man, de minister wordt van Milieu. In 2010, na nieuwe verkiezingen, ruilt diezelfde Garrett zijn portefeuille in om minister van Onderwijs en Jeugd te worden. Peter Garrett? Oh ja, van “How do we sleep while our beds are burning”, de zanger van de Australische rockband Midnight Oil.

Gesteven overhemd, stropdasje, mooi pak, weg is de cowboy-hoed

Garretts politieke loopbaan was in zekere zin een logisch vervolg op zijn muzikale carrière. Die werd jarenlang gekenmerkt door kritische teksten over de problemen rondom de oorspronkelijke inwoners van Australië, de aboriginals. Ook zong hij over sociale misstanden en wantoestanden op gebied van milieu. Het begon voor Midnight Oil met een gezonde afkeer van de gangbare muziekindustrie en leidde tot een band die in zijn geheel politiek betrokken raakte onder aanvoering van de herkenbare frontman. Die politieke betrokkenheid evolueerde in activisme en Garrett ging daar zelfs zo ver in dat hij in 2002 de band ophief om zich volledig op de politiek te kunnen storten. Eerst als politicus in het parlement, later als minister.

Lijdzaam toekijken

Al als zanger sprak Garrett zich uit over bijna alles wat hij mis vond gaan in zijn land. In ‘The dead heart’ zingt Garret vanuit het perspectief van de aboriginals die lijdzaam toe moesten kijken hoe blanke mannen hun land inpikten. De tekst spreekt voor zich:

We don’t serve your country
Don’t serve your king
Know your custom don’t speak your tongue
White man came took everyone

Het nummer staat op de plaat Diesel and dust (1987), een conceptplaat over de strijd van de aboriginals en de aantasting van het milieu. Natuurlijk krijgt de band veel kritiek, vooral op ‘The dead heart’. Wie zijn zij eigenlijk dat ze als een stel bevoorrechte blanke mannen kunnen zingen over de problemen van de oorspronkelijke bewoners van het continent? Maar los van het politieke aspect is het een heerlijke plaat vol prachtige muziek waar de jaren tachtig duidelijk op te horen zijn. Want hoe urgent het punt ook is dat je wil maken met je liedje, als dat liedje slecht is, luistert niemand.

Met ‘Beds are burning’ scoort de band een monsterhit. Een mooi nummer én miljoenen mensen over de hele wereld horen hoe Garrett van zijn regering, waar hij later deel van uit zal gaan maken, eist dat die land teruggeeft aan een specifieke groep aboriginals. Point made.

Midnight Oil – Beds Are Burning

Tags: , , , , , , ,

-->