‘The Duelist’ is een bijzonder liedje. Lichtvoetig. Eigenzinnig. Verleidelijk. Hoe kan het ook anders met Charlotte achter de microfoon. Als dochter van Serge Gainsbourg en Jane Birkin werd ze geboren als een soort superzuchtmeisje. En dan Jarvis Cocker, de Britse held achter de band Pulp, die dit jaar met hun reünietour bezig zijn. Hij zingt anders dan de meeste gelukkige mannen die samen met Charlotte hebben mogen zingen. Minder overdreven geil, meer als een gentleman, weloverwogen en imponerend. Cocker is een gewaagde tegenpartij. Dat is maar goed ook, want het gedroomde duo neemt het in dit prachtige stukje muziek tegen elkaar op. Een duel.

10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20

Zoals in ieder goed gevecht op leven of dood beginnen Gainsbourg en Cocker rug aan rug. Ze nemen twintig passen van elkaar; twintig langzame passen. Voor een van hen zullen het de laatste zijn. Nu wordt het spannend: wie draait zich als eerste om? Dat moment gaan we in dit nummer niet meemaken. Het gaat om de gedachten tijdens die laatste seconden, die hier worden uitvergroot en uitgerekt tot bijna vijf minuten. De tekst beschrijft het eind van een nooit verteld verhaal. De twee lijken geliefden. Misschien wel een soort Mr. & Mrs. Smith, beiden in het moordenaarsvak en uiteindelijk gedwongen elkaar uit te schakelen. Als dat al zo is, dan zijn ze in ieder geval een stuk stijlvoller en zwoeler dan de überamerikaanse Brad en Angelina. Luister eens naar de poëzie die spontaan in ze opkomt wanneer ze hun laatste seconden tegemoet gaan:

In the time it takes a handkerchief to fall to the ground
One of our lives will be over
Brocade waistcoat catches glints of morning light
Silk damask swathed in bottle green memories

Dit dus.

Voor diegenen die zich afvragen hoe zo’n “brocade waistcoat” van “silk damask” eruit ziet: zie de afbeelding rechts. Precies de kledij die je zou verwachten bij een stijlvol duel als deze. Geen Clint Eastwood-poncho of een piratenkostuum, maar een kek giletje. Toch attent van Jarvis dat-ie dat beeld even zo uitvoerig beschrijft voor ons. Charlotte zucht ondertussen of haar leven ervan afhangt. En dat doet het ook. Cocker lijkt er allemaal redelijk koeltjes onder te zijn, alsof-ie iedere dag wel een geliefde neerknalt. Enfin. Het refrein.

We’ve travelled from station to station
We now approach our final destination
The only way to awake you was to slap your face
So stand up straight and let me take one final taste of you

Air door de bocht. Luister naar die geweldige pianopartij die alle aandacht opeist. Wat een prachtige riedel. Zo vrij, zo onconventioneel als begeleiding. De meeste moderne liedjesschrijvers hadden hier voor een paar akkoordjes gekozen, maar deze partij voegt zoveel meer spanning toe. Prachtig. Door naar het tweede couplet.

Before we walk the agreed number of paces
And turn to face our fate
The coup de grace delivered so delicately
You always had such exquisite taste

Morning sky stretched tight as a drum
Tension released in an instant
Brocade waistcoat flecked with blood in the golden light
You were dead before you even hit the ground

Tijd voor bezinning en wat complimentjes over en weer (“You always had such exquisite taste”), voor we elkaar afknallen. Wel zo netjes. In de tweede helft gaat Charlotte wat meer zingen en komt haar stem pas echt uit de verf. Zoals Guuz Hoogaerts in zijn ode aan deze vrouw beschreef: “Van alle zuchtmeisjes fluistert Charlotte misschien wel het mooist.” Zie hier het bewijs. Na dit fijne moment is het tijd voor een tweede refrein. Gewoon hetzelfde als het eerste, genieten geblazen dus. Daarna de afronding:

And ice crystals always have 6 points
Though every one’s unique
They melt on the tongue and no-one’s ever counted them all
But you’ve tried
You
You, so cool and calculated, 
A real cold fish

Die laatste twee zinnen. Je hebt geen idee wat ze precies willen zeggen, maar er spreekt zo ontzettend veel uit. Cocker heeft respect voor zijn tegenstander, bewondering. Het maakt het lot van één van de twee alleen maar tragischer, want het einde nadert. De muziek dimt en het stel gaat weer verder met tellen. We kunnen alleen maar gissen naar de afloop. Wel weten we dat de laatste seconden van het stel sensueel, poëtisch, verwarrend en bovenal intens waren. Een waardig afscheid. Dat was dit liedje zelf overigens niet: het mocht slechts dienst doen als bonustrack op Airs vijfde album Pocket Symphony. Zonde van zo’n parel. Ach, zoals Charlotte in haar moedertaal zou zeggen: dommage arachidefromage.

Tags: , , , , , ,

-->