nummer van 15/10/2011 door

‘Sugarman’ van Sixto Rodriguez

Held, uitsluitend in Zuid-Afrika

Rodriguez – Sugar Man

Sommigen van ons streven naar roem en rijkdom, maar krijgen het nooit. Anderen proberen het en  hebben meer geluk. Weer anderen hebben de wereld aan hun voeten en weten het niet eens. Sixto Rodriguez kwam er pas op zijn 55e achter dat er een hele generatie groot was geworden met zijn muziek. Hij had geen idee.

Middle-class in Detroit

Tot zijn 55e leefde Rodriguez een redelijk normaal leven. Zijn ouders emigreerden in de jaren twintig vanuit Mexico naar Detroit. Ze kregen zes kinderen, waarvan Sixto, zoals de naam al doet vermoeden, in 1942 de zesde was. Sixto ging naar de universiteit, haalde zijn diploma, kreeg drie dochters. Talloze uiteenlopende baantjes ondersteunden zijn eenvoudige levensstijl– de levensstijl die hij van zijn ouders had overgenomen, de enige levensstijl die hij kende en wilde. Hij heeft nooit Detroit willen verlaten. Rodriguez was en zou voor altijd een middle-class man blijven.

Behalve één klein ding: ondanks dat Rodriguez vrede had met het leven dat Detroit hem bood, was hij niet blind voor wat er om hem heen gebeurde; de leefomstandigheden in de achterstandswijken van Detroit waren penibel en mensen raakten verbitterd. Rodriguez noemde het de ‘Inner City Blues’ en hij schreef er muziek over.[1]

Geflopte muzikant

Hij speelde veel, maar jammer genoeg vooral op de plekken waar niemand wilde zijn, laat staan spelen. In 1967 kwam er eindelijk wat vaart in zijn muzikale carrière. Hij ontmoette twee producers en al snel werden plannen gemaakt voor het opnemen van Sixto’s eerste plaat, Cold Fact. In 1969 zou de plaat via Buddah Records uitkomen. Als hij naam wilde maken, dan moest hij dit momentum vasthouden. Het liep anders: Rodriguez toonde verzet. Tijdens optredens keerde hij het publiek consequent zijn rug toe (“Ik was meer bezig met de teksten en de liedjes zelf dan met het publiek”) en tijdens een showcase met belangrijke zakenmannen gaf hij het podium aan een Brown Beret, het Mexicaanse equivalent van de Black Panthers. Dat soort acties maken je niet populair. Een jaar later werd zijn tweede album Coming From Reality uitgebracht, maar ook deze kwam niet van de grond. Het label en ook Rodriguez zelf besloten de muziek te laten zitten. Het was over.

Amerikaans sentiment, onbekend in Amerika

Gelukkig kan muziek heel goed een eigen leven gaan leiden. Cold Fact vond op miraculeuze wijze zijn weg in de huizen en harten van jonge Amerikanen gevestigd in Zuid-Afrika; de blanke soldaten van de South African National Defence Force. Rodriguez bezong schaamteloos onderwerpen als sex en drugs (‘Sugarman’ is daar een goed voorbeeld van) en was voor de emigranten een en al Amerikaans sentiment. Er gingen verlanglijstjes naar familie in de VS met het verzoek kopieën van Sixto’s Cold Fact op de post te doen. Zuid-Afrika hield van hem. Sixto Rodriguez werd Jesus Rodriguez, en het rijtje McCartney-Cohen-Simon & Garfunkel-Dylan was zonder hem niet compleet. Terwijl de rest van de wereld nog nooit van hem gehoord had.

De grote Rodriguez zoektocht

Stephen Segerman is één van de mannen wiens legertijd gemarkeerd is door Rodriguez. Stel je zijn verbazing voor toen hij er in 1994 achter kwam dat het overgrote deel van de bevolking nooit van de ‘Hispanic Bob Dylan’ gehoord had. Hij besloot op onderzoek uit te gaan. Tijdens zijn zoektocht vond hij journalist Craig Bartholomew Strydom, die eveneens geïntrigeerd was geraakt door Sixto’s verhaal en zelf ook bezig was hem op te sporen. De ‘Great Rodriguez Hunt’ begon, off- en online. Waar was hij, wie was hij, wat was er toch gebeurd? Negen maanden van telefoontjes, faxen en mails volgden. Als mensen überhaupt iets over Sixto wisten, had het meestal te maken met één of andere mythe (Sixto heeft zijn vrouw vermoord, Sixto heeft zelfmoord gepleegd, Sixto leeft in de jungle en heeft geen contact met mensen). Totdat het volgende bericht binnenkwam: “Sixto Rodriguez is my father!” Inderdaad. Het was zijn dochter.

Het was voor iedereen in Rodriguez’ omgeving een complete verassing dat Sixto’s muziek en status zulke immense proporties aan hadden genomen in Zuid-Afrika. “We made love to your music, we made war to your music”, zou een ex-militair later tegen hem zeggen. In 1998 speelde Rodriguez zes uitverkochte concerten in Zuid-Afrika. Alle aanwezigen zongen zijn liedjes woord voor woord mee.

  1. [1]Een ander mooi Detroits voorbeeld van sociale onvrede is Gil Scott-Heron en Brian Jackson’s ‘We Almost Lost Detroit’.

Tags: , ,

-->