nummer van 16/10/2011 door Eric Looge

‘Cosmonaut’ van At The Drive-In

De perfecte imperfecte seconde

Gastblogger Eric Looge houdt zich tegenwoordig bezig met grappenmakers als Hans Teeuwen, Jeff Dunham en Micha Wertheim bij PIAS Comedy. In het verleden schreef hij o.a. voor KindaMuzik, Spinner en de Lowlands Daily Paradise en vandaag pakt hij die oude hobby voor Nummer van de Dag een keer weer op.

Stond ik dan met mijn bek vol tanden op donderdagavond 22 februari 2001 voor de Melkweg. Op het papiertje dat op de deur was geplakt stond: “Concert At The Drive-In afgelast.” Later bleek dat het optreden de avond ervoor in het Groningse Vera het allerlaatste van de band was. In plaats van de Melkweg plat te spelen, vloog de band oververmoeid van de uitputtende tour en kapot van de onderlinge spanningen terug naar de USA. Enkele weken daarna werd de band opgeheven.

Lekker naar je navel staren

Weken had ik er naar uitgekeken. Wat een opwindende band was dit! Want als er één gemene deler is in de muziek die ik tof vind, is het opwinding. Energie, adrenaline, snelheid, agressie: dat soort zaken. Graag in combinatie met andere factoren als melodie of gevoel, maar als die er niet zijn hoeft dat geen zak uit te maken. Liever een fanatiek 3-akkoorden-punkbandje dan een virtuoos stel 3-dubbelstemmig zingende folkhippies. Liever een brute metalband dan een introverte singer/songwriter achter een gitaar of piano.

Ik hoor ook wel dat die akoestische liedjes en indiefolksongs, zo prachtig gevoelig gezongen, zo perfect gespeeld, kwalitatief beter zijn dan sommige gare herrie die ik luister.

Probleem is dat die artistiek verantwoorde muziek:
…zo…
…verschrikkelijk…
…SAAI…
…is…
Doodstil op een podium je liedje zo feilloos mogelijk uitvoeren: kom op zeg. Als ik dat wil horen zet ik wel een plaat op.

Zo kan het ook

At the Drive-In

At the Drive-In tijdens hun laatste concert ooit in de Vera, 21 februari 2001. Foto Roel Brals

Nee, dan At The Drive-In, uit El Paso, Texas. Vijf man met verschillende achtergronden (Mexicaans, Puerto Ricaans, Amerikaans en Libanees) veroverden halverwege jaren negentig langzaam maar zeker steeds meer zieltjes door maandenlange, uitputtende tours. Ze maakten twee platen, die niet slecht maar ook niet supergoed zijn.

De wereldwijde doorbraak volgde in 2000 met het derde album Relationship of Command. Een verwoestende en creatieve mix van rock, punk en (post)hardcore. Complexe nummers vol inventieve gitaarlijnen, surrealistische teksten en ongebruikelijke ritmes. Toch is de plaat door een hele lading briljante hooks en meezingslogans opvallend catchy. Hij komt uit op het Grand Royal label van de Beastie Boys, is geproduceerd door Ross Robinson (Korn, Sepultura, Blood Brothers) en Iggy Pop doet wat gastvocalen. Enfin, niet voor één gat te vangen dus, die gasten.

Lekker een waas voor je ogen

Plots maakte heel de wereld kennis met de unieke band. Niet alleen door de fantastische plaat, maar vooral door de werkelijk allesvernietigende liveshows. Overal waar de band speelde, raasde het kwintet als op hol geslagen opwindkikkertjes over het podium en lieten ze de zaal verpletterd achter.

Alles draaide bij de optredens om energie en de rest was daar volledig aan ondergeschikt. Check bijvoorbeeld dit legendarische optreden in Later With Jools Holland.

Het is knettervals, superslordig, gitaren vallen uit, hele partijen worden vergeten of verkloot, er wordt gegooid, gesloopt en gesprongen. Door de pure opwinding klinkt het werkelijk nergens naar. Toch geeft dit me letterlijk iedere keer kippenvel en een flinke adrenalinestoot. Echte emotie. Iets wat een keurig zuiver spelend indiepopgroepje bij mij niet voor elkaar krijgt.

Eén tel

Het nummer ‘Cosmonaut’ is niet de beste track van Relationship Of Command. Wel het nummer dat me het meest raakt. Het zit hem in een fragmentje van nog geen seconde. De track start met een  knalhard intro. Na 19 seconden valt de groove in en spuugt zanger Cedric Bixler-Zavala als een ware Zack De La Rocha zijn tekst in de microfoon. Na nog wat refreinen en coupletten volgt op 2:23 een rustige break. Langzaam bouwt de spanning op en dan gebeurt het: op 2:44 explodeert het nummer en verliest Zavala de controle over zijn stem. Compleet opgefokt schiet zijn strot volledig de bocht uit. Duurt nog geen tel, maar die ene intense, imperfecte seconde doet tenminste écht wat met me.

De avond van 22 februari 2001 was verder ultiem kut. Vloeken voor de deur van de Melkweg, papiertje nog een keer lezen en verder tieren. Er zat niets anders op dan per trein terug naar huis te balen. Ik zou de band nooit live zien, en moet de unieke stootkracht van At The Drive-In nog altijd uit die ene seconde in ‘Cosmonaut’ halen.

Tags: , , , , , , ,

-->