nummer van 11/10/2011 door

‘I will not be myself’ van Deer Tick

Verdrinken in mineur

https://youtube.com/devicesupport

Liefde op het eerste gezicht was het, in Groningen op 18 september 2010. De Oosterpoort was voor TakeRoot weer omgetoverd in de jaarlijkse americanahemel op Nederlandse bodem en nog enigszins beduusd van het overweldigende optreden van Old Crow Medicine Show kwam ik de Grote Zaal uit. Goede verhalen en een korte luisterbeurt vooraf hadden me al doen besluiten om onderweg naar Emily Jane White even naar Deer Tick te gaan kijken, maar verder dan de foyer waar de band uit Providence, Rhode Island speelde ben ik vervolgens niet gekomen. Sorry, Emily.

Ademloos staan kijken

Het podium in de foyer van De Oosterpoort is op het eerste gezicht nogal een ondankbare plek om te spelen. Midden tussen de drie andere podia is het vooral een route waar veel mensen langslopen, hun drankbestellingen hardop afwegen en maar weinig halt houden om aandachtig naar een band te kijken. Het mooie is dat wanneer dat wel gebeurt, de boel ook gelijk vastloopt en je direct weet dat er iets bijzonders op het podium gebeurt. Dit jaar was dat zo bij Man Man en in 2010 dus bij Deer Tick.

Hoewel de stem van zanger/gitarist John J. McCauley III gezegend is met een fraaie countrysnik en er ook muzikaal wel het een en ander uit die hoek gehaald wordt, is Deer Tick meer dan een leuk alt.country-bandje. McCauley dweept verleidelijk met duistere thematiek zoals bijvoorbeeld Nick Cave dat ook kan en tegelijkertijd hebben de nummers een weerbarstige hang naar non-conformiteit die doet denken aan punk. En dan is er natuurlijk nog de herinnering aan Kurt Cobain, die in McCauley’s stem wel heel duidelijk doorklinkt. De band doet dan ook niet veel moeite die invloed te verbergen en speelde eerder dit jaar zelfs een aantal Nirvana covershows als Deervana.

Deervana – Serve the Servants

Maar goed, terug naar het nummer van vandaag. ‘I will not be myself’ is afkomstig van het in 2010 verschenen album The black dirt sessions. Een beetje een vreemde plaat, want hij werd al in 2008 opgenomen, waarna er vlak voor de release toch nog wat partijen door de nieuwe gitarist Ian O’neill (ex-Titus Andronicus) werden toegevoegd. Uit dezelfde sessies verscheen in 2009 al de plaat Born on flag day, maar desondanks klinkt The black dirt sessions toch anders. Rustiger, donkerder en vooral zwaarmoediger, zoals ook ‘I will not be myself’ laat horen. Het gitaarriedeltje dat het nummer opent lijkt nog iets vrolijks te proberen maar verdrinkt al snel in mineur en ook de stroperige drums houden de moed er niet bepaald in.

Cynische workaholic

Af en toe best een gezellige vent, die McCauley

“As I drive and twist the knive between us” zingt McCauley vervolgens, genoeg om zeker te weten dat het tijdens dit nummer niet meer goed gaat komen. Niks geen hoopvolle gedachtes na een relatie die aan diggelen ligt, maar zwarte, alles opzuigende ellende. Hij zingt over het uitbeitelen van zijn eigen ogen (“cause I know true love is blind”) en het wakker liggen van afkickverschijnselen. Op papier klinkt dat op het pathetische af, maar op muziek is het simpelweg hartverscheurend. Geloofwaardig de donkerste plekken uit je ziel bezingen, het is niet veel artiesten gegeven maar McCauley slaagt zonder meer.

Niet dat het zo’n sombere kniesoor is, integendeel zelfs. Zijn interviews zijn doorgaans cynisch maar tegelijk hilarisch leesvoer en daarnaast is hij ook nog eens uiterst productief. Later deze maand verschijnt er alweer een nieuw album van Deer Tick, terwijl hij het afgelopen jaar nog druk was met zijn project Middle Brother. McCauley speelt hierin met Matt Vasquez van Delta Spirit en Taylor Goldsmith van Dawes (daar had ik het laatst ook al over inderdaad). Een mooie recente ontdekking die vast nog eens tot een blogje op Nummer van de Dag gaat leiden, maar voor nu houden we het nog even bij het prachtige ‘Daydreaming’.

Middle Brother – Daydreaming

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,

-->