nummer van 30/09/2011 door

‘Undiscovered first’ van Feist

want ook jij moet het album Metals luisteren

Het leven kan zo simpel zijn. Iedereen is idolaat van de nieuwe plaat van Feist: Metals. En omdat ik zelf zo ongeveer sta te stuiteren van genot ga ik je op vier verschillende manieren proberen te overtuigen om dit album na de release op 4 oktober aan te schaffen. (Of je voorlopig in ieder geval een ongeluk te laten streamen/luisterpalen). Beginnend met ongezouten meningen op Twitter en een uiteenzetting van mijn eerste luisterbeurt leid ik je via oneliners van Grote Recensenten en het Nummer van de dag naar de platenzaak. Oké? Gaan we.

I. Twitter

 

II. De eerste luisterbeurt

Ik verkeer altijd in een staat van uiterste opgewondenheid als ik langverwachte albums voor het eerst opzet. Zo ook tijdens Metals. Net als tienduizenden andere fans heb ook ik vier jaar gewacht, in spanning soms, ponymeisje Leslie Feist in gedachten inspiratie toezendend. Ik heb al die tijd gehoopt op iets dat zou lijken op The Reminder uit 2007, maar dan volwassener, nee, gewoon beter. Misschien donkerder. De potentie was er namelijk. Maar hoe gek ik ook ben op zoete liedjes à la ‘1234‘, ‘The limit to your love‘ en ‘Honey honey‘ op de voorganger van Metals; ik had meer diepte nodig om echt van Feist te kunnen houden.[1] Ik kan je vertellen dat het met die diepte wel goed zit. Het nieuwe album is rauw maar zó warm. Intiem, maar roept iedereen toch vooral op om uit volle borst mee te zingen. Omdat Metals in mijn hoofd aan nogal wat verwachtingen moest voldoen, luisterde ik de stream overigens op de volgende manier:

* Ik klik op ‘The Bad in Eachother’. Denk: ah, lekker, goede beat. Ik kom maar tot 1:02, want nummer 2, nummer 2!
* Klik op nummer 2, ‘Graveyard’. Klinkt zo des Feists dat ik het bewaar voor later. Nummer 3!
* Klik. ‘Caught a Long Wind’. Classic Feist. Mooi. Hoe klinkt nummer 4?!
* ‘How Come you Never Go Here’. Prach-tig en die hadden we al gehoord. Verder, verder! Want, blijft het vet?
* Klik op nummer 5. ‘A Commotion’. Percussie, een mannenkoortje. Vanavond met een biertje?
* Nummer 6. ‘The Circle Married The Line’. Ik weet genoeg. Door.
* ‘Bittersweet Melodies’ op 7. De helft is in ieder geval veelbelovend.
* ‘Anti-Pioneer’ raakt me meteen en het is de eerste die ik toch iets langer blijf luisteren.
* ‘Undiscovered First’ – zie overtuigingspunt 4.
* Ach, wat mooi, dat ‘Cicadas and Gulls’. Samenzang, het is toch wel een van Feists grootste troeven.
* Klik. ‘Comfort Me’ klinkt droevig mooi. Het is officieel: Metals is herfst als The Reminder is lente.[2]
* Altijd eindigen met je mooiste liedje. ‘Get it Wrong, Get it Wright’ is een parel.
* Nummer 1. Nummer 2. Nummer 9. Nummer 8. Nummer 12. Nummer 12. Nummer 9. Nummer 9. Nummer 9…

Het moge duidelijk zijn dat ik mijn nieuwsgierigheid met geen mogelijkheid kon bedwingen en geen enkel nummer tijdens de eerste luisterbeurt volledig af heb geluisterd. Heel erg was dat niet, want een half uur later deed ik dat wel: nummer voor nummer, koptelefoon op, elk zuchtje in me opnemen − breekpunten, koortjes, strijkers en melodieën al herkennend. Na luisterbeurt nummer 2 is het gewoon overduidelijk: je kunt maar liefst twee favoriete nieuwe herfstplaten noteren: Nothing is wrong van Dawes en Metals van Feist.

III. Oneliners van Grote Recensenten

Misschien doet het je niks dat de BBC schrijft dat “she is in the form of her life”, maar ik ken toevallig mensen die de mening van tijdschrift Rolling Stone boven die van mij verkiezen.

 IV. Nummer van de dag

‘Undiscovered First’ drukte ik uit nieuwsgierigheid naar het volgende nummer na 1:15 weg. De oplettende luisteraar weet echter dat er 7 seconden later iets heel moois gebeurt, dus ik viel ook pas de tweede keer luisteren van mijn stoel. Tijdens luisterbeurt nummer 2 besloot ik dan ook dat ‘Undiscovered First’ vandaag mocht gaan shinen. Dit nummer is zó goed. Het begint als het zwartgallige broertje van ‘The Park’, een liedje dat we kennen van Feists The Reminder. Het is erg prettig om haar unieke geluid meteen te herkennen, maar in een ander arrangement, met een ander soort energie. Leslies frêle stem, koortjes, boem-klatsch-boem, fraaie gitaareffecten; het zit er allemaal in. En dan moet de bombastische afwikkeling op 3:37 nog komen. Een bijzondere variatie, maar evengoed een nummer op zich. Luister maar:

Feist – Metals #9

1 2 3 4

Metals deed mij vier jaar wachten vergeten. Wat een plaat. Ik ben me genoeg bewust van mijn specifieke muzikale smaakpalet om te pas en te onpas iedereen van alles aan te raden, maar doe het. Kóóp deze cd. Je gaat er geen spijt van krijgen.

  1. [1]We moeten het een andere keer écht over de delay pedals in ‘Honey honey’ hebben.
  2. [2]Leslie Feist zegt zelf over het verschil tussen deze twee platen: “There were a lot of minor chords and open fifths on Metals − we were skipping over booby traps and making sure that there was never an easy bow. There are a lot of unison voices, too, which made me feel like lifting myself out of the solitary narrato role and putting some of these ideas into the mouths of lots of people. I felt 100% selfishly satisfied with The Reminder. And I feel the same way with this album. I just made something for myself, and that feels better than any Grammy. I did what I wanted to do” in een interview door Pitchfork

Tags: , , , , , , , , ,

-->