nummer van 29/09/2011 door

‘The sky is crying’ van Cuby + Blizzards

De snik, de slide en de cover

'The sky is crying' van Cuby + Blizzards

“De dood van Harry Muskee is hard aangekomen”, zei Jeroen Overbeek tijdens het journaal van dinsdag 27 september. Daar is geen woord van gelogen. In juni vierde Muskee nog zijn 70e verjaardag met een groot concert op het Groeten uit Grolloo-festival en er lag een compleet album klaar dat hij samen met Daniël Lohues wilde maken.[1] Maar op het festival trad Muskee voor de laatste keer op en dat album komt er niet meer. ‘The sky is crying’, deze keer niet omdat zijn baby hem niet meer liefheeft, maar omdat de voorman van Neerlands belangrijkste bluesband Cuby + Blizzards is heengegaan. Op maandag 26 september 2011 overleed hij aan de gevolgen van kanker.

Harry 'Cuby' Muskee was lange tijd niet zonder hoed vast te leggen op camera.

Desolation (1966) heet het eerste album van Cuby + Blizzards, de band die zanger Muskee samen met gitarist Eelco Gelling in 1965 oprichtte. De albumtitel verwijst naar het geïsoleerde Drentse Grolloo (toen Grollo geheten) waar de groep zetelde. Deze plaat (net zoals hun latere albums) staat vol met op Amerikaanse leest geschoeide blues en rock. In tegenstelling tot de bands die in die tijd in Den Haag aan hun opmars werkten en de Engelse beatgroepen als voorbeeld namen, was de muziek van Cuby + Blizzards van meet af aan rauw. De snik van Muskee die in tal van nummers doorklinkt, de jankers van gitarist Gelling. Luister maar eens naar het nummer ‘Distant smile’. De muziek ademt de oude Amerikaanse blues waardoor Muskee zich liet inspireren.

Elmore James

Het is dan ook niet verwonderlijk dat ‘The sky is crying’ een cover is en inderdaad, van een oude Amerikaanse blueslegende. Muskee wist wel waar hij de mosterd vandaan haalde. Oorspronkelijk is het nummer geschreven door Elmore James (1918 – 1963), een bluesgitarist die bekend stond als de koning van de slidegitaar. Overigens was Cuby + Blizzards niet de enige band die dit nummer in zijn repetoire opnam. Eric Clapton & the Yardbirds met Jeff Beck op slidegitaar waagden zich aan een versie, evenals Stevie Ray Vaughan. Een van de Nummer van de dag-favorieten The Allman Brothers Band speelde het nummer op de begrafenis van hun gitarist Duane Allman. Etta James nam het nummer op voor haar bekroonde Blues to the bone (2004).

Invloed

Terug naar Harry Muskee. De man heeft zowat elke prijs of onderscheiding in Nederland gekregen die er is: een Edison voor het debuutalbum Desolation, Erepenning van de stad Assen, Culturele Prijs van de provincie Drenthe, Ridder in de Orde van Oranje-Nassau, Gouden Harp voor zijn totale oeuvre en Erepenning gemeente Aa en Hunze. In 1997 werd Muskee in Grolloo al geëerd met een standbeeld. En het oude boerderijtje waar het allemaal begon is sinds juni dit jaar omgetoverd tot het C + B Museum.

Op latere leeftijd ruilde hij zijn hoed in voor een petje.

Muskee en zijn band waren dan ook van grote invloed op de Nederlandse muziek. Hij was de man die de blues naar Nederland bracht en Drenthe muzikaal op de kaart zette. De bekende voetbalanalist en boezemvriend van Muskee, Johan Derksen, zei bij Eenvandaag: “Hij is een legende, die man zal voortleven, hij heeft tijdloze muziek gemaakt.” In het café waar Muskee altijd kwam, was de sfeer ook teneergeslagen. Een vaste bezoeker is ontredderd en zet een Cuby-plaatje op: “Nu komt er wat meer bij mij naar boven”, zegt hij in de camera terwijl hij vecht tegen zijn tranen.

Maar ook jonge muzikanten in Nederland roemen Cuby + Blizzards. Hij was van grote invloed bijvoorbeeld op DeWolff, zeggen de nog jonge bandleden in dezelfde Eenvandaag-uitzending. En hoe eer je je invloeden? Precies. Met een cover.

DeWolff – Appleknockers Flophouse(Cuby+Blizzards cover) live at De Nationale Nederpop nacht

 

  1. [1]Het festival is vernoemd naar het tweede album van Cuby + Blizzards, Groeten uit Grollo (1967).

Tags: , , , , , , , , , , ,

-->