nummer van 25/09/2011 door Henk van Straten

‘Night after night’ van Laura Marling

Porselein en Jack Daniels

Gastblogger @henkvanstraten is waarschijnlijk wel de gretigste schrijver van het moment. Wekelijks is hij te lezen in de Revu en op 23 oktober verschijnen er niet minder dan twee nieuwe romans van zijn hand, te weten ‘Salvador’ en ‘Superlul’. Maar zijn inspiratie is nog lang niet op, wat maar al te goed te zien is in dit ontzettend grappige stuk over zijn verliefdheid op Laura Marling. 

Laura Marling "Night After Night" on WNYC's Spinning On Air

November 2009, het Crossing Border festival in Den Haag. Ik was gevraagd, en had toegezegd, om twee avonden achter elkaar de acts op een van de podia aan elkaar te praten. De naam van het podium ben ik even vergeten (iets met ‘champagne’?), evenals de meeste bandjes en schrijvers. Maar één jongedame is me bijgebleven. Nee, één jongedame heeft mijn hart gestolen. Laura Marling, zo heet ze. En zo mooi als ik haar vond, die avond, zo’n lul moet ze mij hebben gevonden.

Slechte grappen

Ik had een A4‘tje gekregen met daarop een kleine biografie van alle bands en schrijvers. Voordat ze het podium opgingen vroeg ik hun in de kleine backstage-ruimte of ze het eens waren met hun stukje tekst. Of ik iets moest toevoegen of juist iets moest weglaten. Die gesprekjes verliepen steevast op exact dezelfde wijze. Ik die overdreven aardig deed, zij die het maar weinig kon schelen. Ik die mijn zenuwen trachtte te compenseren met slechte grappen (in slecht Engels), zij die net genoeg fatsoen konden opbrengen om er halfslachtig om te lachen. En dat terwijl ik ondertussen zoveel mogelijk van hun blikjes bier leegdronk.

“Well, okay then, I suppose it’s time, good luck, guys!! Break a leg!!”

Vervolgens stond ik twee minuten te stotteren op het podium − het publiek erdoorheen kletsend − om dan als een vochtige rat weer backstage te vluchten.

Uhm, Henk... Ik probeer eigenlijk even mijn gitaar te stemmen

Prinsesje

En toen zat daar ineens een meisje. Hoogblond, klein en tenger van postuur, porseleinen huid, duistere ogen die de reïncarnatie van honderd tragisch ten einde gekomen koninginnen verraadden. Ze knikte vriendelijk naar me en stemde haar gitaar − de gitaar die in haar armen zo groot leek, maar die tegelijkertijd een deel van haar lijf leek te zijn. Maar iets zeggen deed ze niet. Nu heb ik sowieso al de neiging om andermans zwijgen te compenseren met frasen als ‘Zo, nou-nou, wat een gedoe hè?!’ en ‘Is het hier warm of ligt dat aan mij?’, maar wanneer het zwijgen wordt gedaan door een cumulatie van alle prinsessen van alle sprookjes die ooit zijn geschreven, en ik bij voorbaat al zenuwachtig ben, en óók nog twee of drie biertjes te veel op heb…

Long story short: I made an ass of myself. Hoe meer ik praatte, hoe meer treurige onzin ik haar kant op slingerde. Hoe meer zij zweeg, hoe sneller ik begon te brabbelen. Ja, ze vond de bio prima. Nee, ze hoefde er niets aan toe te voegen. Nee, geen probleem, dat ene zinnetje mocht ik weglaten als ik dat fijner vond. Nee, ze hoefde geen extra water. Nee, ze hoefde niet een seintje van me te krijgen vijf minuten voor showtime. Ik hoorde mezelf praten en wilde dat ik zou stoppen maar ik kon niet anders, de hitte van mijn schaamrood brandend op mijn gezicht.

Een engel die whisky drinkt

Zoiets, maar dan heel anders

En toen ging ze dat podium op. Samen met een celliste. Het publiek doodstil. Ze nam plaats op een stoel. Naast haar een glas Jack Daniels zonder ijs. (Nu ben ik mij bewust van de altijd dreigende clichématigheid van een artiest met Jack Daniels, maar als je zag hoe ze ervan nipte − zo kalm en zo bedeesd, zo geconcentreerd en vanzelfsprekend, zo prachtig in het warme licht van spots − dan zag je een engel whisky drinken.)

Het eerste nummer. Haar stem, laag en dramatisch en zacht en zwoel en kinderlijk en ingetogen en dat alles tegelijk, soms ineens met een zweempje Dolly Parton-eske country, dan ineens weer met Ierse folk, zonder daar één keer in door te slaan, zonder de suggestie ervan eigenlijk ook maar echt aan te wakkeren, nee, meer als een droom die je wel voelt maar niet te pakken krijgt. O, jongens toch. Laura Marling in dat witte licht met haar witte haar en haar witte huid, de wereld om haar heen donker en stil, en ik aan de zijkant van het podium, zo ontroerd dat ik een brok in mijn keel had, zo gegeneerd om mijn gestuntel in de kleedkamer dat ik mezelf wel van kant kon maken.

Verliefd

Na haar optreden gaf ik haar mijn complimenten. Zonder grapjes te maken dit keer. Ze knikte vriendelijk en oprecht. Ik vertelde haar en haar celliste over het café waar veel mensen van het festival na afloop zouden samenkomen en dat ze van harte welkom waren om daar ook te komen. Laura zei: ‘That’s very nice. Thank you. Maybe we will.’ Maar natuurlijk kwam ze niet. Misschien maar beter ook, trouwens, all things considered.

De volgende dag kocht ik haar eerste cd, Alas, I Cannot Swim, en luisterde die de daaropvolgende weken iedere dag. Ook de tweede cd, I Speak Because I Can, draai ik nog steeds regelmatig. En nog altijd brengt haar stem me terug naar dat festival, de magie ervan, niet alleen de magie van die avond maar van dat hele weekend. En nog altijd raakt ze me diep in mijn hart, voel ik de vonk van verliefdheid.

Nieuwe cd

Recentelijk verscheen haar nieuwe cd, A Creature I Don’t Know. In eerste instantie vond ik ‘m tegenvallen. En ik denk nog steeds niet dat hij het gaat halen bij de vorige twee. Maar luister eens naar het nummer ‘Night After Night’. Hoor eens hoe ze zingt: ‘Night after night, day after day, would you watch my body weaken, my mind drift away?’ Hoor eens hoe haar stem als whisky met honing tussen de klanken van haar gitaar meandert en hoe breekbaar ze klinkt, breekbaar als kristal. Ik sluit mijn ogen en zie haar weer op dat podium zitten, tussen twee nummers door nippend van haar JD. Ik sluit mijn ogen en vlieg hand-in-hand met haar door wolken en sterren en zie de aarde onder me voorbijschieten. Ik sluit mijn ogen, voel het heerlijke verdriet en de schitterende melancholie van het leven dat iedere dag weer één dag verder bij me vandaan is gegaan.

Ik sluit mijn ogen en zie mezelf weer stuntelen in die kleedkamer. En voel de schaamte. En geniet daarvan.

Tags: , , , , , ,

-->