nummer van 02/10/2011 door Tom van der Molen

‘Teenage riot’ van Sonic Youth

Zondag! Gastblog! Tom van der Molen is kunsthistoricus, gespecialiseerd in 17e-eeuwse Nederlandse schilderkunst. De klassiekers, dus. Ook zijn Nummer van de Dag is een klassieker, maar dan eentje uit indieland. Want, zoals Tom zelf zegt in de e-mailconversatie over zijn bijdrage: “Waar ik me in mijn beroep tamelijk beperk in periode en plaats ben ik een muzikale omnivoor, bijna zonder uitzonderingen”. Die uitzonderingen zijn onder anderen Bryan Adams en The Carpenters, zoals uit onderstaand stuk blijkt. Dat zal niemand hem kwalijk nemen.

https://youtube.com/devicesupport

In de film Juno (2007) maakt de wannabe adoptievader van de ongeboren vrucht van tienermoeder Juno een mix-cd om aan te tonen dat hij cool genoeg is om de vader van de voornoemde ongeboren vrucht te zijn (te snel? kijk de film!). Terecht meent de jongen dat Sonic Youth cool is, maar wat doet de druiloor? Hij introduceert Sonic Youth bij een tiener met een cover van de Carpenters: ‘Superstar’.

Sonic Youth – Superstar

Toegegeven, antiperistaltische neigingen blijven achter bij het beluisteren van de cover, in tegenstelling tot bij het origineel. Mijns inziens overigens de werkelijke reden van de anorexia van de zangeres, maar ik dwaal af, en het wordt erger.

Bepaald geen vintage Sonic Youth dus, die de jonge tiener met de dikke buik voorgeschoteld krijgt. De schok moet dan ook groot geweest zijn toen ze in aanraking kwam met het ware beestje. Quote Juno: “Oh and you know what? I bought another Sonic Youth album and it sucked… it’s just noise.”

Au!

Er bestaat natuurlijk een kleine kans dat Juno één van de experimentele albums op Sonic Youths eigen label SYR heeft aangekocht, wat een dikke foei voor de platenzaak zou betekenen. Als nou ergens een parental advisory op zou moeten: “Warning, your child will not understand, nor like this music”. De experimentele Sonic Youth is voor liefhebbers van muziek van John Cage, Steve Reich en Yoko Ono, die er weinig zijn, deels ten onrechte, maar daar wou ik het niet over hebben.

Oh, en dan is er nog het ultravroege werk, ook geen materiaal voor tere zielen, ook experimenteel, een soort anarchie die je ook vind bij bands als The Birthday Party (van Nick Cave) en Minutemen of Pussy Galore én een creatief gebruik van instrumenten (daar is die drumstok niet voor gemaakt vriend).

Daydream nation

Teenage riot

Maar groter is de kans dat Juno één van de toegankelijkere albums van na 1986 (EVOL) in haar cd-speler duwde. Laten we voor de grap eens aannemen dat dit de cd Daydream Nation (1988) was. Je plaat Daydream Nation noemen en dan openen met ‘Teenage Riot’, het is ongeveer net zo dissonant als de meeste akkoorden van het openingsnummer. Maar wat ramt ie er lekker in, enneh… volgens mij is het gewoon een goed en tamelijk coventioneel rockend nummer (je weet wel, coupletje, refreintje enzo). Ok, met een gitaarstemming van respectievelijk GABDEG (Thurston Moore) en GGDDGG (Lee Ranaldo) klinkt het iets anders dan zeg, Bryan Adams. Fans van Neil Young hielden zelfs hun oren dicht toen Sonic Youth in 1991 in zijn voorprogramma optrad. Maar spannend is het. Een recensent schreef ooit over een concert van Sonic Youth in Den Haag: “Goede muziek is spannend, wat Sonic Youth doet is ijzingwekkend”.

Kritische verwijzingen

J. Mascis for president. Slecht plan.

De tekst van ons nummer van de dag is een fantasie waarin J. Mascis van Dinosaur Jr. president van de VS wordt. Los van of dat een wenselijke situatie is (nee), het brengt een ander kenmerk van Sonic Youth naar voren; het kritisch verwijzen naar Amerikaanse populaire cultuur. Sonic Youth’s oeuvre laat zich bij tijd en wijle lezen als een bloemlezing van het beste en interessantste van de Amerikaanse cultuur, aangevuld met ironische knipogen als het coveren van een nummer van de Carpenters. Marilyn Monroe krijgt haar ode in het nummer ‘Sugar Kane’ van Dirty (1992), maar ook literatuur (met name de Beat Generation, William Burroughs komt op 3:32 in ‘Teenage Riot’ voorbij) en mode (Marc Jacobs in de clip van ‘Sugar Kane’) spelen een rol in de Amerikaanse cultuur volgens Sonic Youth. Omdat algemene bekendheid ook weer geen vereiste is krijgt ook Mike Watt van de Minutemen zijn 2:42 minuten faam in ‘Providence’. Naar verluidt is de gesproken tekst een bericht dat Watt insprak op het antwoordapparaat van Thurston Moore.

Nirvana als voorprogramma

Naast de al genoemde bands komen ook referenties aan Iggy, de Ramones en Nirvana langs. De laatsten speelden in hun begintijd in het voorprogramma van Sonic Youth, waarna de rollen zich al snel omdraaiden. En, als je reclame mag maken voor producten van je helden (en dat mag ik, vind ik), deze week zag de DVD- release van de documentaire 1991: The Year Punk Broke, met live-beelden van Sonic Youth, Nirvana, Dinosaur Jr., Babes in Toyland en de Ramones. Met een lekkere live-versie van ‘Teenage Riot’, uiteraard. Onmisbaar voor de fans van Sonic Youth, Dinosaur Jr. en Nirvana.

sonic youth, teen age riot (live – 1991:the year punk broke)

De vele verwijzingen die Sonic Youth in zijn werk doet naar andere muzikanten lenen zich prima voor een mixtape van die artiesten. En ik wil me geenszins stoer voordoen om daarmee de kans te vergroten het product van jullie tienerzwangerschap groot te brengen, maar de mixtape is voor degenen van jullie die Spotifyen hier te beluisteren. Ik beloof dat er geen Carpenters-covers op staan.

Tags: , , , , , , ,

-->