nummer van 13/09/2011 door

‘Little bit of everything’ van Dawes

Luister alvast naar je nieuwe favoriete herfstplaat

De muziekscene in Laurel Canyon, een wijk in de heuvels van Los Angeles, kwam hier een paar weken geleden al aan bod in mijn stuk over Jonathan Wilson. In de jaren zestig waren het Joni Mitchell, Tom Petty en Gram Parsons die er de inspiratie opsnoven. Sinds enkele jaren doet Wilson hetzelfde met om zich heen muzikanten als Chris Robinson (The Black Crowes), Jacob Dylan (zoon van, inderdaad) en Jonathan Rice. Een van de bands die in dat creatieve klimaat opbloeide is Dawes, van wie Wilson ook beide albums produceerde. Allebei prachtige platen met een authentieke Amerikaanse sound, die vreemd genoeg nog geen échte doorbraak hebben geforceerd.

Niet dat de vier bandleden van Dawes in obscuriteit hun nummers als parels aan de zwijnen voeren trouwens. In het najaar staat er bijvoorbeeld een flinke (en helaas alleen Noord-Amerikaanse) tour samen met Blitzen Trapper als co-headliner op het programma. Eerder dit jaar was de band nog in Europa te zien met Jackson Browne en ook werd er gespeeld als begeleidingsband voor Robbie Robertson (The Band). Connecties en optredens genoeg dus, maar aan deze kant van de oceaan is er tot nu nog maar weinig aandacht voor het laatste album Nothing is wrong. Aan de andere kant, misschien moeten eerst de bladeren van de bomen vallen voor deze sfeervolle plaat echt tot zijn recht komt.

Ambachtelijke aanpak

In tegenstelling tot de meeste bands van tegenwoordig besloot Dawes niet om de nieuwe nummers pas live te spelen nadat de plaat uitkwam, maar werd het materiaal dat op Nothing is wrong te horen is juist eerst uitgebreid op de podia uitgeprobeerd. De band wilde het livegevoel uit de zaal meenemen naar de studio en paste daar ook hun werkwijze op aan. Producer Jonathan Wilson drong erop aan dat alles live én analoog werd opgenomen, dus een onbeperkt digitaal knippen en plakken in Pro Tools was er niet bij. Geen getuur naar wavjes op een beeldscherm, maar luisteren, luisteren en nog eens luisteren. Volgens de band zelf de beste manier om het uiterste van jezelf te vragen en zo tot het maximale resultaat te komen.

Simpelweg tijdloos

Die manier van werken is er mede de oorzaak van dat Nothing is wrong als een warme deken gevoerd met seventies-nostalgie over je heen valt. De invloed van Neil Young is overduidelijk aanwezig, de harmonieuze samenzang doet denken aan Crosby, Stills, Nash & Young en ook het melancholische karakter van Jackson Browne (die nog meezingt op het nummer ‘Fire away’) hoor je terug. Vernieuwend is het allemaal dus niet, maar wel met zo veel klasse en liefde gemaakt dat het simpelweg tijdloos is. Helemaal als je je mee laat voeren door de sterke beelden die zanger/gitarist Taylor Goldsmith weet op te roepen. Overweldigende gevoelens worden raak vertaald naar alledaagse thema’s en zo herkenbaar, een kunst die hij goed heeft afgekeken van Bruce Springsteen.

Het laatste nummer van de plaat, ‘Little bit of everything’, is daar misschien wel het sterkste voorbeeld van. Verdeeld over drie coupletten en refreinen vertelt Goldsmith drie verschillende verhalen waarin de hoofdpersonen op belangrijke keerpunten in hun leven staan. Een jongen die met een been over de brugleuning op het punt staat zelfmoord te plegen, een oudere man die zich bij het miserabele verloop van zijn leven heeft neergelegd en een jong meisje dat uitnodigingen aan het schrijven is voor haar aanstaande huwelijk. Ieder couplet introduceert een van die hoofdpersonen waarbij in het refrein een optelsom wordt gemaakt van alle gebeurtenissen die die persoon hebben gebracht waar hij of zij nu is en te concluderen dat het “a little bit of everything” is. Melancholie ten top, die in de stem van Goldsmith zijn perfecte klankbord vindt, zoals je ook kunt horen in de akoestische versie hieronder.

Taylor Goldsmith (Dawes) – "A Little Bit of Everything"

Tags: , , , , ,

-->