nummer van 04/09/2011 door Bert Dijkman

‘Another time’ van Sagittarius

Als hoofdredacteur van Mania, het recensiemagazine van de platenwinkels Plato en Concerto, gaan er wekelijks stapels cd’s door de handen van gastblogger Bert Dijkman. De uitgelezen persoon dus om daaruit een pracht van een nummer te vissen en er voor ons blog over te schrijven.

Sagittarius – Another Time

In 1972 maakte Lenny Kaye – de latere gitarist van The Patti Smith Group – een legendarische compilatie: Nuggets: Original Artyfacts from the First Psychedelic Era, 1965–1968. Iedere beginnende liefhebber van de psychedelica uit de sixties dient hier te beginnen en vele op de compilatie aanwezige bands hebben nu een klassieke cultstatus. Ik werd meteen omver geblazen door ‘My world fell down’ van Sagittarius: een caleidoscopische track met hemelse harmonieën en een arrangement dat uit de ruimte leek te komen.  Daarover eerst meer, voor we bij het eigenlijke nummer van dit stuk komen

Architecten van Sagittarius waren Gary Usher en Curt Boettcher, beide sterk verweven met de Californische Sunshine pop waarmee o.a. The Beach Boys en The Byrds groot werden. Usher werkte met beide bands, doch had zelf ook de nodige ambities. Van zijn label Columbia mocht hij dan ook zijn gang gaan met als eerste verbluffende resultaat het genoemde ‘My world fell down’. Je hoort het vrijwel voltallige The Wrecking Crew – de band die op o.a. het werk van Phil Spector en The Beach Boys te horen is. Hal Blaine op drums, Bruce Johnson en Terry Melcher op vocalen, maar de lead vocals werden gedaan door Glen Campbell die later faam zou verwerven met de songs van Jimmy Webb.

Sagittarius – My World Fell Down

Toeval in de studio

Naar verluidt komt het bizarre stierengevechtintermezzo (vanaf 1:51) rechtstreeks uit outtakes van de Smile sessies die Usher nogal eens visiteerde. Het nummer verschijnt op single onder de naam Sagittarius, de Latijnse benaming voor  Usher’s sterrenbeeld Boogschutter. Als de track in de hitparade komt wil Columbia dat Usher op tournee gaat. Aangezien de band in feite niet bestaat, gaat dat plan niet door. Usher gaat echter wel verder met het project. Op een dag in 1966 is hij met Brian Wilson in de studio aan het werk. Tijdens een break horen ze uit de aangrenzende studio een geluid dat beide versteld doet staan. Daar was iemand aan het werk die verder ging dan Wilson ooit voor mogelijk had gehouden en hij trok volgens de overlevering wit weg. Het bleek Curt Boettcher te zijn die aan een single van Lee Mallory werkte.

Bandje van Curt Boettcher. Kekke hoesfoto!

Meester van de echo

Boettcher was al een tijdje bezig naam te maken als the next wonderboy dankzij producties voor o.a. The Association. Met zijn eigen band The Ballroom maakte hij een hele serie opnames, maar die werden pas jaren later uitgebracht. Usher sloeg meteen zijn slag, kocht het contract dat Boettcher had af en lijfde hem in bij Columbia Records. Boettcher bracht een handvol Ballroom songs mee die het duo bewerkte en opnieuw opnam. De kern van The Ballroom, Lee Mallory, Sandy Salisbury en Joey Stec, werd gebruikt voor het vocale deel en daar ligt nu juist de kracht van Sagittarius. Boettcher en zijn gezelschap geven aan de tracks die het album Present Tense vervolmaken net dat stukje extra mee. Er is een unieke samensmelting van harmonieën en melodieën die een buitenaards talent laten horen. In het nummer ‘Another time’ komt alles perfect samen. Het is een van de songs waar Boettcher met The Ballroom aan werkte en samen met Ushers productietechnieken werd het een van de hoogtepunten van het album.  Het nummer is de opener van de plaat en legt meteen een dromerige sfeer neer die na een voorzichtig begin volledig tot wasdom komt als de heren het refrein inzetten. Het rijke instrumentarium, het gebruik van vervreemdende effecten – Boettcher was een meester in het gebruik van echo – en het melancholische strijkersarrangement laten het nummer leven en zweven. Usher en Boettcher laten de zon in je huiskamer doorbreken.

The name's Usher, Gary Usher

Boettchers meesterwerk

Present tense verschijnt uiteindelijk in 1968 en verkoopt redelijk. Usher mag een tweede Sagittarius plaat maken, maar moet het dan vrijwel zonder Boettcher doen. Die is zo slim geweest om in de verloren studio-uurtjes de toch nog aanwezige muzikanten te gebruiken voor zijn volgende project The Millennium. Het eerste resultaat is zo verbluffend dat Boettcher carte blanche krijgt voor de rest van zijn ambitieuze ideeën. Dat wordt uiteindelijk het meesterwerk Begin en is op dat moment het duurste album dat Columbia uit heeft gebracht. Het levert het label twee kleine hits op maar ook hier is het probleem dat de groep niet in staat is het album te promoten met live-optredens. Boettcher is niet in staat het complexe geheel naar tevredenheid op een podium uit te voeren en legt zich volledig toe op studiowerk.

Tien minuten durende discomix

Hij werkt aan diverse soloprojecten van zijn bandleden die vele jaren later door Alan McGee’s Poptones label uitgebracht worden. Begin zeventiger jaren werkt hij op uitnodiging van Elektra’s Jac Holzman twee jaar aan het ambitieuze There’s an innocent face. Holzman is groot fan van The Millennium en tevens medesamensteller van de Nuggets compilatie – daarmee is de cirkel mooi rond. Uiteraard flopt het album genadeloos. Laatste wapenfeit van de man is een tien minuten durende discomix (!) van The Beach Boys’ ‘Here comes the night’ dat  in 1979 een hitje wordt. In 1987 sterft hij aan de gevolgen van een longinfectie. Met Usher vergaat het niet veel beter. ‘The Blue Marble’, het tweede Sagittarius album, is vooral gevuld met covers en experimenten op de Moog synthesizer waardoor de plaat de magie van Present tense mist. Ook hij probeert het nog met diverse nieuwe projecten die helaas allen mislukken. Gary Usher stierf in 1990.

Boettcher-verslaving

Als je eenmaal gegrepen wordt door de sound van Boettcher ligt een verslaving op de loer. Ik heb er jaren over gedaan om zijn oeuvre bij elkaar te sprokkelen, want het meeste is wel eens opnieuw uitgebracht maar al snel niet meer te krijgen. Present tense en The Millenniums Begin worden gelukkig wel erkend als psychedelische classics en hebben beide een fraaie heruitgave. Sundazed bracht een jaar of tien geleden van The Millennium de compilatie Magic time uit. Hierop niet alleen het volledige album Begin, maar ook de opnames van The Ballroom (en die doen je naar adem happen, briljant!) en een schijf vol demo’s en outtakes zijn hierop te vinden. Doodzonde dat Magic time al jaren niet meer leverbaar is.

Tags: , , , , , , , , , , ,

-->