nummer van 02/09/2011 door

‘Chicken tracks’ van Ron Buford

Seattle’s finest

Lekker mixen

Vroeger, toen politiek niet over Lowlands ging en Spotify nog niet bestond, maakte ik mixtapes. Ik ben de trotse eigenaresse van cassettebandjes vol klassiekers en eendagsvliegen. Vingers klaar op record en play, goed luisteren naar de aankondiging (shit wat loopt die dj nou door het intro heen te brallen), en go! Dat werk. Na het cassettebandje kwam de cd en toen werd het iets ingewikkelder, nu ja, je kent het verhaal wel. Ik bleef radio luisteren, kreeg zo nu en dan een Echte CD cadeau, maar zelf cd’s kopen was voor mij als pre-puber zonder noemenswaardig zakgeld een zeldzame aangelegenheid.

Kopietjes

Waar je in Nederland op sterk afkeurende blikken kon rekenen als je bekende dat je wel eens (lees: altijd) muziek downloadde, was mijn jaarlijkse vakantiebestemming nagenoeg gevrijwaard van dergelijke sociale regels. In het Zuidoost-Europese plaatsje Ohrid stonden de record stores tot zo’n vijf jaar geleden nagenoeg vol met gekopiëerde schijfjes. Netjes in kleur uitgeprinte hoesjes (zelfs de cd’s kregen een olijke sticker) en de belachelijk lage prijs van 2 euro per cd verdoezelden de morele kant van het verhaal. Met een gemiddeld inkomen van 300 euro per maand moest er toch ook wel wat verdiend worden in het armoedige land. De winkels zijn inmiddels uit het straatbeeld verdwenen, maar ik moet bekennen dat ook ik er wat aan overgehouden heb.

Wat dan?

Een paar illegaal gekopiëerde cd’s dus, die in mijn ouderlijk huis op de zolderkamer lagen weggemoffeld, happend naar zuurstof. Afgelopen weekend kwam ik er een tegen waar ik eens niet van moest blozen: de verzamelaar Superfunk. Rare and Classic Street Funk From The Vaults 1966-1973 Volume 4. Hierop staat Ron Bufords ‘Chicken Tracks’ op nummer 12 de pan uit te swingen, maar dat heb je natuurlijk al kunnen horen. Wat een nummer! Die blazers, de lekker opgefokte drums en die Hámmond; grooviness alom. Een zoektocht in de diepe krochten van het internet leverde meer informatie op dan ik op die warme namiddag in Ohrid, soezig van het strand en niet per se uit op een funkalbum met rijke geschiedenis, had kunnen vermoeden.

Afro Puff, yeah

Seattle’s finest

“It’s one of those things where you kind of had to be there, to get the full effect of what Seattle was like in the late ‘60s and early ’70s.” Robert Nesbitt, ooit dj bij de inmiddels opgeheven Seattle soulzender KYAC, weet het mooi te brengen. Voor een afgelegen plek als Seattle heeft de stad een opmerkelijke jazzgeschiedenis. Maar op het moment dat de stad naam begon te maken met hun spraakmakende soulscene -vertegenwoordigd door onder andere Patrinell (Pastor Pat Wright) Staten, Soul Swingers, Robbie Hill’s Family AffairBlack On White Affair én Ron Buford– rukte een nieuw genre op: disco. De zorgvuldig opgebouwde subcultuur “…slipped into obscurity”. Ik wilde meer weten over deze sassy scene waarin funk en soul hoogtij vierden en waarachtig, het heeft me tussen neus en lippen door nog een paar nieuwe inzichten en tips opgeleverd ook, zoals:

1. Helen’s Diner stond (en staat) bekend om het beste soul food van de westkust
2. Jimi Hendrix kwam uit Seattle en zowel Ray Charles als Quincy Jones speelden er een tijd
3. meisjes heetten er vroeger Frances en Darlene
4.  Afro Puffs, mensen, Afro puffs

Wheedle’s Groove

Buford, Ron Buford

Hammond B3-genie Ron Buford had dan wel geen Afro Puff, hij hoorde als zoon van saxofonist Vernon “Pops” Buford (die net als Ray Charles in de Jackson Street jazz scene speelde) helemaal in het wereldje thuis.[1] Het is te danken aan dj Mr. Supreme’s vondsten uit het soulvolle verleden van Seattle dat het lokale Light In The Attic Records in 2004 ertoe heeft gebracht een compilatieplaat samen te stellen. Het label -dat ook werk van Serge Gainsbourg, Betty Davis en Kris Kristofferson heeft uitgebracht!- had een jaar nodig om de nog levende artiesten (waaronder Ron Buford) uit de vermeende scene op te snorren en het verhaal van Seattle’s soulful past in te vullen. Het resultaat? Wheedle’s Groove, een plaat met tracks die volgens Robert Nesbitt elk “…an untold musical history lesson” bevatten. Het is niet tot een album beperkt gebleven; nog altijd zijn Ron Buford & co onder dezelfde naam op verschillende podia te bewonderen. Een illegaal kopietje heeft tot deze ontdekking geleid, ik zeg het nog maar even. En ik moet ook zeggen dat ik ontzettend benieuwd ben geworden naar de documentaire die vorig jaar over de club van Wheedle’s Groove is gemaakt. Die móet ik zien. Legaal uiteraard, beloofd.

Official Wheedle's Groove Trailer

 

  1. [1]Lees hier meer over Buford en Seattle’s soulverleden

Tags: , , , , , , , ,

-->