Het is je waarschijnlijk niet ontgaan: afgelopen maandag overleed Jerry Leiber, de tekstschrijvende helft van het legendarische songwritersduo Leiber & Stoller. Samen waren zij verantwoordelijk voor een eindeloze lijst aan hits. Elvis Presley’s ‘Hound Dog’,  Ben E. Kings ‘Stand By Me’, Johnny Cash’  ’Jackson’; wie kent ze niet? Je vindt ze allemaal in de Perfect Leiber & Stoller compilatie die ik samenstelde voor EHPO.

Met een gigantisch oeuvre als die van hen kan het echter niet anders dan dat de lijst met obscuur geraakte flops minstens even groot is. Nou ja, flops klinkt wel erg oneerbiedig. Juist in de diepe krochten van hun staat van dienst vind je de grote parels. Ze schreven praktisch alles voor in Europa minder bekende bands als The Coasters, Jay and the Americans, The Robins en The Drifters. Werkelijk een schatkist aan materiaal, waarvan een hedendaagse coverversie waarschijnlijk zonder problemen alsnog een grote hit zou kunnen worden.

Gezellig hè, die Coastertjes

Death Proof

Zo ook dit ontzettend zwoele ‘Down in Mexico’, de eerste single die de Coasters ooit opnamen.  In 1956 kwam het uit en werd een bescheiden hit op lokale radiostations. De versie die wij in de bovenstaande scène uit Quentin Tarantino’s Death Proof zien, komt echter uit 1970. De groep, die inmiddels al stevig van samenstelling was veranderd, nam het toen opnieuw op. Tarantino vertelde ooit in een interview dat deze nieuwe versie waarschijnlijk de meest obscure opname in zijn gehele muziekcollectie is. En als je Quentin, net als ik, ziet als iemand die er juist in al zijn films in slaagt met een waanzinnige obscure track aan te komen waar je nog nooit van hebt gehoord, zegt dat nogal wat. IMDb licht toe:

When he (Tarantino, red.) was working at a stage theater in his teens, he showed the record to the projectionist, another record collector, who immediately pointed out the words “Newly Recorded” on the record’s label. Tarantino said this version soon became one of his favorite tracks of all time.

Ik ben dit met hem eens. De nieuwe versie klinkt een stuk strakker en overtuigender dan het origineel, en deed mij, toen ik Death Proof voor het eerst zag, geloven dat dit om een nieuw nummer van een mij onbekende band ging. Vergelijk het zelf maar eens met de versie uit 1956:

Sexy en zweterig

Maar misschien wordt mijn mening wel enigszins gekleurd door de lapdancende Vanessa Ferlito in Tarantino’s meesterwerk. Deze scène zat overigens niet in de bioscoopversie van Death Proof, maar werd pas bij de dvd-release toegevoegd. Gelukkig maar, want het is Tarantino met deze zet wederom gelukt om een dijk van een nummer aan de vergetelheid te ontrukken. ‘Down in Mexico’ is een uniek nummer, sexyer en zweteriger dan veel van zijn tijdgenoten. Hoewel het ritme ontzettend relaxed is, waan je je direct in een louche Mexicaanse (of, in Tarantino’s geval, Texaanse) bar waar “the drinks are hotter, than the chili sauce”. Er hangt een constante spanning, alsof je ieder moment in een ruig gevecht zou kunnen belanden met een beer van een Danny Trejo-achtige hombre genaamd Carlito die zijn glimmende haar naar achter kamt met een stiletto. Maar gelukkig komt daar op 2:16 de spanningsbreker, en gaat alle aandacht van de mannen in de bar naar een sexy dame:

In Mexico… 
All of a sudden in walks a chick
In Mexico…
Joe starts playin on a latin kick
In Mexico…
Around her waist she wore three fishnets
In Mexico…
She started dancin with the castanets
In Mexico…
I didn’t know just what to expect
In Mexico…
She threw her arms around my neck
In Mexico…
We started dancin all around the floor
In Mexico…
Until she did a dance I never saw before

De muziek is op dit moment super-opzwepend en nodigt eerder uit tot een salsadans dan tot een gevecht. Het is heerlijk catchy en door Jerry Leiber voorzien van precies de juiste tekst. Zijn frisse, humoristische manier van verhalen vertellen komt hier echt tot zijn recht. Het spreekt enorm tot de verbeelding, en ook zonder de scène in Death Proof zou je je direct een concrete voorstelling kunnen maken van wat zich allemaal afspeelt in die bar down in Mexico. Waarschijnlijk zou je dan tóch denken aan een andere beroemde bar uit Tarantino’s films, namelijk die uit From Dusk Till Dawn:

Louche figuren

The Coasters zelf waren overigens ook niet onbekend met louche tenten en dito figuren. Iets wat al snel duidelijk wordt wanneer je op een rijtje zet hoe de individuele leden aan hun einde zijn gekomen:

• saxofonist King Curtis werd in 1971 voor zijn eigen appartement in New York City door twee junkies doodgestoken;
• achtergrondzanger Cornelius Gunter werd in 1990 in een parkeergarage in Las Vegas doodgeschoten;
• stand-in zanger Nate Wilson werd in 1980 doodgeschoten. Zijn lichaam werd in stukjes gehakt en vlak bij de Hoover Dam van een klif gegooid. Al snel kwam aan het licht dat voormalig manager Patrik Cavanaugh verantwoordelijk was voor de moord. Zijn motief was vrij onbenullig: Wilson dreigde Cavanaugh aan te geven bij de politie voor het kopen van meubilair met gestolen cheques. Hij kreeg levenslang en stierf in 2006 op zestigjarige leeftijd in Nevada’s Ely State Prison.

Er zijn waardiger manieren om deze wereld te verlaten, zoveel is zeker. Gelukkig wordt de bandgeschiedenis ook gesierd door tenminste één  bijzonder lichtpunt: in 1987 werden zij de eerste groep die ingelijfd werd in de Rock and Roll Hall of Fame. Dit voor onder meer hun monsterhits ‘Yakety Yak’ , ‘Young Blood’ en ‘Charlie Brown’. En toch was er een Quentin Tarantino nodig om ‘Down in Mexico’ van de stoffige plank te halen. ¡Muchas gracias, hombre!