nummer van 25/08/2011 door

‘Video games’ van Lana del Rey

Alles wat ze deed, deed ze voor hem

LANA DEL REY-VIDEO GAMES

Er is weinig bekend over Lizzie Grant, aka Lana del Rey, aka Dikke Lippen. Ja, dat ze zichzelf in een interview “gangster Nancy Sinatra” noemde. Let wel, niet alleen treffend qua looks; haar muziek mag evenwel in de vergelijking worden meegenomen. Een online buzz heeft de naam van de 24-jarige zangeres uit New York al op verschillende plekken doen opduiken, steeds dit intens droevige en aan Hollywood doen denkende liedje tippend. Denk jaren zestig, denk schone schijn, denk filmsterren. Vergane glorie. Drugs. The American Dream. De minimale drumtoevoeging vanaf 2:32 ondersteunt de onheilspellende sfeer en bovenal haar zwoele stem. Maar het zal niet tot een climax komen, daarvoor heeft ze ons al te afhankelijk gemaakt van de verslavende loop die ze ons voorschotelt. Het nummer wordt samen met ‘Blue jeans’ op 9 oktober officieel uitgebracht door Stranger Records maar is voor mij nu al het mooiste liedje van het jaar. Druk op play, luister, en laat bij gebrek aan vaak toch nutteloze feitjes over deze nieuwbakken artiest onderstaande scènes een aanvulling zijn op de al prachtige sinistere klanken en tekst. (We horen nog van je, Lana del Rey).

Als ze niet hoefde te filmen was ze het liefst in de tuin, de tuin waar naast het zwembad een oude schommel stond. De schommel had te lijden gehad onder het droge weer van de laatste dagen; het hout was krom gaan trekken en de touwen die het zitvlak rechthielden waren dor en sprieterig geworden. Net als het gras. Met haar tenen maakte ze een hartvormig figuur in het zand, ze had haar mintgroene slippertjes -die met het kleine hakje- bij de deur laten staan om het gras en nu dan het zand onder zich te kunnen voelen. Ze bewoog zich ongemakkelijk in de hoogte, was wankel en onzeker. Het liefst zou ze altijd blootvoets haar entree maken, als een kind dat in slaaptenue met een laatste groet het volwassen bezoek dient te ontroeren. Met de bal van haar voet rolde ze een leeg bierflesje van haar weg zodat ze kon gaan zitten. Door met haar bekken druk te zetten op het hete hout maakte het zachte geschommel plaats voor ritmische deiningen. Een krulspeld viel in het zand. En nog een. Het enige wat ze voelde was de wind, dan van voren, dan weer van achter. Het liet haar vergeten wat haar aanvankelijk naar de schommel had gebracht. De verkwikkende bries die haar jurkje deed oplichten, in een tinteling langs haar enkels en dijen omhoog werkend, verzwakte op hetzelfde moment de claxon van een voorbijrijdende auto. Ze moest in gedachten verzonken zijn geweest -de combinatie van de hitte en het ritme waarin ze zich liet meevoeren maakte haar slaperig- want ze hoorde de snerpende toeter pas na de derde keer. Hij was thuis. De tijd ging snel als ze alleen was.

Het bier had ze sinds zijn vertrek al voor hem koud gezet. De slippertjes die hij voor haar in Vegas had gekocht trok ze vluchtig aan, hinkelend naar de pui nadat ze alle sporen van zand van haar voeten had geveegd. De krulspelden hadden opnieuw hun dagelijkse dienst bewezen. De golvende blonde lokken vielen hem niet meer op toen ze binnenkwam, hij knikte zoals aangeschoten mannen kunnen knikken zonder de uren van afwezigheid te hoeven verklaren en wees vervolgens naar de plek waar het bier kon worden neergezet. Zijn blik gleed sneller weg naar het tv-scherm dan haar gemaakte glimlach en bewust diepe decolleté op hem in konden werken. Nog een paar tellen, dan zou hij vragen of ze een sigaar voor hem kon pakken, uit de tweede lade van de houten kast onder de nis in de gang. Ze zou het doen, maar ondertussen op de gang de gelegenheid grijpen van jurk te wisselen. Hij hield van rood, maar in haar handen was het rood slechts rood dat als een slappe vaatdoek werd vastgehouden. Zodra híj het was die haar vasthield zou het rood de brug vormen tussen haar vormen en de zijne. Zoals ooit eerder het geval was. Alles zou ze doen, om weer terug te kunnen. Vanuit haar ooghoek zag ze de turquoise gloed van het zwembad, waarin een opblaasbaar roze ligbed dobberde, vermoedelijk van het afscheidsfeestje van Chelsey gister. Ze had er niet bij kunnen zijn, had na lang smeken bij Mike en enkele handtastelijkheden bij zijn gasten in The Ol’ Tavern eindelijk op het hoofdpodium mogen dansen. Terwijl iedereen zich thuis vermaakte had zij het geld moeten verdienen. Dat haar naam aanvankelijk verkeerd werd uitgesproken bij de aankondiging, deerde haar niet. Daar zou snel verandering in komen, wist ze. Mike zei bijzondere plannen met haar te hebben. Thuis kwam ze erachter dat Chelsey die avond haar rode jurk had gedragen.

Ze trok de met martini bevlekte jurk aan, de stof nog zuur ruikend naar limoenen, en zag rond de oksels oud zweet dat zich in de vorm van een half maantje in haar dure aankoop had genesteld. Ze bracht met twee vingers parfum aan in haar nek, die nog nat aanvoelde. Haar eigen zweet vermengde zich met de te zware geur van het parfum en de jeuk die volgde week uit naar de meeste gevoelige plekken van haar klamme lichaam. De sigaar viel uit haar handen, ze ademde heftig in en uit. Ze greep naar haar voorhoofd en dacht aan hem. Hoe hij daar zat, blik op oneindig. Het bier naar binnen klotsend, de sigaar alweer vergetend door de snelle beelden, de flitsende figuren. Misschien dacht hij aan gister, hoe hij Chelsey had aangezien voor haar. Zelf dacht ze aan hoe hij haar ooit had vastgehouden, als niet hij, maar zij dronken was. Hoe hij haar liefdevol van onbetekenisvolle plek naar ontbetekenisvolle plek had gereden in zijn snelle auto, plekken die pas betekenisvol werden zodra ze samen de omgeving tot hun domein hadden verklaard en minstens door twee vreemdelingen waren gefotografeerd om het moment niet te vergeten. Ze wilde nu alles vergeten. Het was te snel gegaan. Ze wilde applaus en aandacht maar ook hem aan haar zijde. Maar ze wist dat het niet samen kon gaan. Het zwembad zou nu weken niet schoongemaakt worden, pas als een nieuw feestje met zogenaamde vrienden zich aandiende. Alles aan hem leek ineens een droom, een waas waar de hitte van die dag prima mee uit de voeten kon. De dikke sigaar lag in een paar stukken verspreid op de grond, maar hij vroeg er nog niet naar. Ze liet het liggen, snoof alleen de walm op die in de lucht kwam te hangen. Ze hoorde geluiden, maar kon ze niet plaatsen. Ze bleef wachten en liet ondertussen langzaam maar geleidelijk haar lichaam neervallen op de koude tegels van de gang. Alles wat ze deed, deed ze voor hem.

Tags: , , , , , , , ,

-->