nummer van 17/08/2011 door

‘Get back to the country’ van Neil Young

Wil de echte Neil Young opstaan?

Eindelijk een beetje waardering voor Ben Keith, Spooner Oldham, Tim Drummond, Hargus Robbins en Rufus Thibodeaux. Samen vormden ze midden jaren 80 de begeleidingsband van Neil Young, The International Harvesters genaamd. Ze zijn niet zo bekend als Youngs andere begeleidingsbands Crazy Horse of Stray Gators. Maar in vorm van het live-album A Treasure, dat deze lente uitkwam, is het nalatenschap van Neil Young and The International Harvesters toch nog veiliggesteld.

Young, die zijn excentrieke uitstapjes naar synthesizers en rockabilly in het begin van de jaren 80 zat was, zocht deze country-professionals bewust bij elkaar om met hen op tour te gaan en een plaat op te nemen. A Treasure is een compilatie van de beste live-momenten van de shows van Young en The Harvesters in 1984 en 1985. “Get back to the country”, zingt Young in het gelijknamige nummer. En dat is ook de rode draad door de live-shows: terug naar de wortels. De plaat staat dan ook vol met door country geïnspireerde nummers.

In dezelfde tijd kwam het studioalbum Old Ways (1985)[1] uit, ook country en opgenomen met de Harvesters. Maar de plaat was vlak en ontbeerde de ziel die zo nodig is in muziek. Aan dat gebrek aan ziel maakte Young korte metten tijdens de live-concerten. Zoals te horen is op A Treasure, wordt er driftig en met veel plezier gespeeld.

Thibodeaux steelt de show

Rufus Thibodeaux

De versie van ‘Get back to the country’ die te horen is op A Treasure, is misschien wel het mooiste voorbeeld van een band die er flink op los musiceert. Het nummer is ook op Old Ways te horen, maar die versie is beduidend minder dan wat de mannen live ter berde brengen. Het is alsof de hele band, en dan vooral vioolspeler Rufus Thibodeaux, een flinke dosis peper in zijn kont heeft. Thibodeaux, een corpulente man, steelt sowieso een beetje de show. Zijn vingers vliegen over het klein halsje van zijn viool terwijl hij van links naar rechts swingt en de zweetdruppels van zijn gezicht vallen. Luister maar eens naar de prachtige (korte) vioolsolo vanaf 1:19. Ook mag (op 0:40 en vanaf 2:00) Thibodeaux een duel uitvechten met de mandoline. Thibodeaux wint.

In het nummer zingt Young:

When I was a younger man
Got lucky with a rock ‘n’ roll band
Struck gold in Hollywood
All that time I knew I would
Get back to the country
Back where it all began
Get back to the country
Back in the barn again

Niet iedereen is onder de indruk van de ‘nieuwe’ Young die teruggrijpt naar zijn wortels. Sceptici beschuldigen hem er in die tijd van ‘countryzangertje te spelen’. Hij had net zijn grillige uitstapjes beëindigd met albums zoals het synthesizer-gedreven Trans (1982) of het rockabilly van Everybody’s Rockin’ (1983). En ineens staat Young voor ieders neus als het prototype countryzanger met een Harley Davidson-pet op, openlijk zijn steun te verklaren aan toenmalig president Ronald Reagan, een republikein, en zijn beleid. Aan het plaatje van een rechtse ruwe Amerikaan die het liefst op een vrijdagavond met een pot bier op de bar slaat in de ‘barn’, is niks meer af te dingen. Die grilligheid wordt hem niet in dank afgenomen en mensen vragen zich openlijk af wie Neil Young nou is.

Of het écht was, of gespeeld, of misschien een hele sterke inleving in de muziekstijl, ik durf het niet te zeggen. Feit is dat de plaat bij tijd en wijle swingt alsof de mannen nooit iets anders hebben gedaan.

  1. [1]Old Ways was sowieso een ‘moetje’ van zijn toenmalige platenmaatschappij Geffen. Die had Neil Young aangeklaagd, omdat hij zulke gewaagde en onconventionele platen aan het maken was in de eerste helft van de jaren 80. Met Old Ways, dat weer aan oudere hitalbums deed denken, hoopte Young zijn label gerust te stellen

Tags: , , , ,

-->