Het is lang geleden dat ik zo in de ban ben geweest van een nieuw album als de afgelopen week het geval was met Gentle Spirit van Jonathan Wilson. De plaat werd me vanuit het niets vorige week zondag op Twitter voor de voeten gegooid met een link naar de Luisterpaal van 3voor12. De hippiegeest van de Amerikaanse West Coast waart overduidelijk rond op deze plaat met verder nog smaakvolle referenties naar onder andere Crosby, Stills, Nash & Young, Pink Floyd en Gram Parsons. De productie is glashelder en behaaglijk warm en een van de eerste dingen die ik me afvroeg was hoe een plaat als deze opeens zo uit het niets kan opduiken. Op onderzoek dan maar…

Wat gegoogle naar Wilson leert al snel dat hij als soloartiest relatief nieuw is in de muziekwereld[1], maar zijn sporen daarin op andere manieren al ruimschoots verdiend heeft. Zo werkte hij als producer al met Bonnie ‘Prince’ Billy, J. Tillman van Fleet Foxes en Dawes, speelde hij mee op de platen van Erykah Badu, Elvis Costello en Robbie Robertson en toerde hij met Jackson Browne. Flink wat lijntjes met bekende namen dus, die allemaal terug lijken te leiden tot zijn Five Star Studio in Los Angeles.

Jammen tot je erbij neervalt

Hoewel die studio op dit moment een paar kilometer verderop is gevestigd in Echo Park, had die eerder zijn thuisbasis in Laurel Canyon. In de jaren zeventig was deze wijk in de heuvels van Hollywood een toevluchtsoord voor muzikanten uit het zuiden van Amerika, die daar tussen de hippies hun muzikale bagage deelden met andere kunstenaars. Veertig jaar later blaast Wilson die scene, waar ooit Tom Petty, Gregg Allman en Gram Parsons deel van uit maakten, nieuw leven in door op precies diezelfde plek uiteenlopende muzikanten om zich heen te verzamelen.

Een van de muzikanten die Wilson hier leert kennen is Chris Robinson van The Black Crowes. Samen organiseren ze wekelijkse jamsessies, waarbij er een indrukwekkende rij muzikanten langskomt. Gevolg is dat een flink deel daarvan ook op Gentle Spirit te horen is, waaronder Gary Louris (The Jayhawks), Jonathan Rice, Barry Goldberg en natuurlijk ook  Chris Robinson. Het mooie is dat geen van de gastmuzikanten een prominente rol opeist maar dat alle bijdragen puur de plaat dienen en perfect op hun plek vallen.

Hemels couplet

Met dertien prachtnummers was het moeilijk er een uit te pikken, maar ‘Can we really party today’ was een van de tracks die er direct uitsprong. Het heerlijke luchtige en ritmische getokkel dat het nummer opent, belooft nog een zomerse en onbezorgd vervolg. Wilsons zang klinkt laid back, dromerig en bijna afwezig en doet in al zijn coolness denken aan de in 2003 overleden Elliott Smith. Het is het soort couplet waarvan je niet wilt dat er een einde aan komt en ik had het Wilson dan ook niet kwalijk genomen als hij dit stukje prachtmuziek tot het einde van het nummer toe had uitgemolken.

Maar op 1:04 slaat het gelukzalige sfeertje om in vertwijfeling met een refrein dat vertraagt, sleept en vraagtekens zet bij de relaxte stemming van daarvoor. Vanaf 1:35 wordt de luisteraar nog een keer dat stukje onbezonnenheid van het couplet gegund, maar daarna duikt het nummer op 2:08 toch echt definitief de duisternis in. Vanaf hier wordt het refrein uitgerekt in trage overpeinzingen over de feeststemming van het begin van het nummer, terwijl piano en cello de sfeer nog verder weten te verzwaren. Gelukkig is het niet een en al somberheid tot het einde van het nummer, want op 4:49 snijdt een brutaal orgeltje de opbouw voor de finale aan. Drums en bas vallen ook in en zetten het nummer zo stevig aan de grond, terwijl het mantra “Can we really party today, with all that’s going on” door blijft galmen.

Om de wereld van Gentle Spirit trouwens optimaal te verkennen is een goede koptelefoon een absolute aanrader. De productionele details geven zich zo nog beter prijs en hoor je ineens ergens tussendoor het kraken van een stoel of een scharnier van een pianoklep die zachtjes piept. Subtiele aandachtspuntjes die het beluisteren van deze plaat tot een indrukwekkende en levendige ervaring maken en Gentle Spirit hier nog wel even op high rotation houden. Wilsons oor voor detail is enorm en misschien ook wel de reden dat het zo lang heeft geduurd voordat zijn eerste soloplaat een feit was. En als je al jarenlang met zulke grote namen hebt gewerkt, wil je natuurlijk zelf ook wel met iets écht goeds voor de dag gekomen. Een geslaagde missie wat mij betreft.

  1. [1]Wilson nam in 2007 al eens een soloplaat met de titel Frankie Ray, maar deze is nooit officieel uitgebracht.

Tags: , , , , , , , , , , ,

-->